Vanaf toen ging het snel. Eerst wat foto’s, dan eens een reportage, en voor ik het wist werd ik bij de redactie gevraagd en smeet mij er volledig in. Zeker ook mijn eerste Gentse Feesten, met o.a. puppetbuskers, voor Gentblogt was het rennen en vliegen, maar wat was het goed. Aan het eind van de avond of midden in de nacht bij eindredacteur Michel de foto’s uitzoeken, het deed weer denken aan mijn krantentijd. Ook omdat de mensen, redactie en medewerkers waar ik mee te maken kreeg, dat enthousiasme danig aanspoorden. Veel schrijven lag me niet zo, maar fotograferen des te meer.

Juist die wisselwerking met Gentblogt en het sociale ervan met het stadsleven van Gent heeft me zoveel meer laten proeven van kunst (musea), muziek (festival van Vlaanderen), cultuur dus in allerlei vormen. En zoveel interessante en lieve mensen leren kennen.

Het verzorgen van de “foto van de dag” werd later een dagelijkse routine. Ik zal dat missen, het was altijd een vast patroon van de dag (of nacht) een foto te kiezen. Gentblogt is de inzenders veel dank verschuldigd dat ik genoeg “munitie” kreeg om ’s morgens een “verse” foto te plaatsen. Dat wordt afkicken!

Ik zal het missen uiteraard! Maar het is goed om op een juist ogenblik te stoppen met de blog, alles heeft zijn tijd, zeker in internetland. Alles blijft zichtbaar via het archief. Zodat we kunnen mijmeren bij de 10 jaren van het “project” die een blijvende indruk gemaakt hebben op mijn leven.

Op zeker moment ging Gentblogt zelfs even buiten Gent. Naar andere streken. Veerle was één van de eersten die de kaartjes van Gentblogt mee op reis nam en fotografeerde op de vakantieplaats.
Zo was Gentblogt even “wereldnieuws”.
Maar Veerle deed veel meer. Ze is redactielid, bestuurslid, planner, kortom één van die mensen waar Gentblogt op draait. Zeer betrokken bij de Puppetbuskers en tijdens de Gentse Feesten daarover verslag deed. (Er gingen zelfs geruchten dat ze daar 2 weken dag en nacht was!)

Zie het originele bericht: https://www.gentblogt.be/2008/05/04/de-dardennen

Vanaf vandaag kunt u geen foto’s voor de dag meer insturen.
We gaan 10 jaar terug toen Gentblogt van start ging en laten u tot 15 februari 2015 een selectie van de mooiste, leukste, vreemde, gewone, interessante foto’s zien.

Bovenal.
Bemin uw hart.
Denken mag, maar wees verward.
Leef speels en gretig, zoals je bent.
Proef ook wat je niet kent!
Spring. Val. Klim en gloei.
Ook in stilte zit een groei.
Schreeuw ons wakker, stinken mag.
Kus een vreemde, ‘t is jouw dag!
Voel vanbuiten én vanbinnen.
Wat niet is, kan jij verzinnen!
Dans in regen, drink de sneeuw.
Wild en woest wordt onze eeuw!

Tien geboden die elk kind op het lijf geschreven zijn en die ook op de mijne van toepassing zijn. Tien geboden die kinderen minder en minder kunnen nakomen, want ‘ze maken teveel lawaai’, ze zijn ‘te druk’. Het is toch veel rustiger als ze achter een scherm zitten en dat kan toch ook educatief zijn?

Een nieuw festival dus, waar kinderen opnieuw het kindzijn kunnen ontdekken en aangemoedigd worden om deze tien geboden uit te voeren. Druk zijn, roepen, springen, ontdekken, lopen, zotdoen, … Wij konden niet anders dan eens een kijkje te gaan nemen, startend aan de Stadshal, waar je een plannetje kan krijgen, vlaggen kan maken of een WMWW T-shirt/cape/bandana kan laten maken. Waar je zelf je pizza kan maken, een drankje drinken, andere kinderen ontmoeten en meeleuteren met de MC van dienst.

Het plannetje geeft je een parcours dat je kan volgen, maar dat is geen must. Dus lees op het gemak wat er allemaal te doen is en volg het parcours, of stippel je eigen parcours uit. Zoals wij deden. Want wild zijn, dat moet je niet alleen doen, vonden wij, dat mag ook gezien worden. Onze eerste stop was dan ook bij het Into the wild wild woest kapsalon, zodat de kinders ook ‘the part’ konden zijn. Hoe je kapsel er zal uitzien, dat bepaald het rad van fortuin. Daarna waren we klaar om van de vele acties en attracties te gaan genieten.

Heeeeeel veel actie, zowel om naar te kijken als om zelf te doen. Een woest portret tekenen van elkaar op de Korenlei, meebouwen aan de bamboeburcht in Hotel D’Haene Steenhuyse; muziek maken met Het pompoen tak orkest in Hotel Arnold Vanderhaege of kijken naar wat de Woeste troep van de Kopergietery brengt ook in Hotel D’Haene Steenhuyse.

Verder wandelen in de stad en luisteren naar de verhalen van Meandertaal, de papieren ridder (echt gaan luisteren want we zagen hem al op het Puppetbuskersfestival tijdens de Gentse Feesten en hij is gewoon zalig) die zijn startpunt heeft bij De Sleghte in de Volderstraat. Startpunt, want de ridder heeft geen zittend gat. Luisteren naar het Bulderend Balkon op de hoek van de Mageleinstraat en de Volderstraat. Kijken naar de Woeste winkeletalages onderweg door de kinderen van de Kopergietery en Larf! Eindigen terug aan de Stadshal waar we een WMWW T-shirt/cape lieten maken en er trots de rest van de dag mee rondliepen.

Een festival waar teveel te doen is om op één dag rond te krijgen, dus gaan we vandaag nog eens langs. Om graffiti te spuiten, ons verdriet te gaan verwerken, te genieten van stilte of om nog geheel andere dingen te doen. Parcours kan je volgen, maar je kan ook je eigen weg vinden.

Wildemannen Woestewijven, nog tot 17u vanavond in de binnenstad.

Om 15 u zaten wij paraat om Anita Bertolami (DE) te bekijken. Haar voorstel heette “Transfiguro” en dat staat zo een beetje voor ‘gedaanteverwisseling’. Anita verandert immers doorheen de voorstelling van gedaante en haar voornaamste attribuut hierbij is haar eigen lichaam. Zo creëert Anita een reeks karakters die ze voorzichtig tot leven brengt voor de ogen van de toeschouwer. Haar eerste karakter, figuurtje gemaakt van haar haar, showt goocheltrucs en introduceert zo de andere figuurtjes.

De figuurtjes zijn zeer overtuigende en nodigen je uit om mee te stappen in de fantasie. De voorstelling was woordenloos, maar al te duidelijker verstaanbaar. De voorstelling werd ook live op cello begeleid door Monika ECKER, wat een duidelijke meerwaarde bracht.

Vervolgens keken we naar Meandertaal (Be) met “Paper Cut”, ofte de Koning Van Papier. Hij is de persoon die alle verhalen heeft geschreven en dus ook alle romans, gedichten en toneelstukken in zich meedraagt. Hier en daar heeft hij andere schrijvers hem laten bijgestaan bij het uitwerken van ‘hun’ grote meesterwerken, maar uiteindelijk waren zij de assistenten.

Als je hem goed bekijkt, zie je dat zijn hele lichaam bestaat uit papieren en kartonnen ‘boeken’. Blijf je luisteren, dan tovert de koning zijn Grote Verhalen uit zijn lichaam. Zijn papieren huid verandert via pop-ups en andere papieren foefelarijen in ridderkastelen, monsterlijke oceanen of sprookjesachtige wouden, waarin de personages van de verhalen rondwaren.

Loop dus niet weg wanneer je de Koning Van Papier ontmoet. Integendeel, ga er naartoe en luister naar zijn verhalen want hij vertelt ze ongelooflijk boeiend en betoverend.

De koning van papier was het einde van onze IPBF dag: de hemelsluizen openden zich met opgespaarde regen van de afgelopen 10 dagen en de volgende voorstellingen dienden afgelast te worden. Zeer jammer, maar wij hebben toch weeral genoten.

Genoten van een mooi festival, ook al moest het organisatieteam het dit jaar zonder hun vaste stek in de Trommelstraat doen en met een hoop minder subsidies. Een hoop minder subsidies betekende ook een hoop minder voorstellingen. Heel erg jammer: wat anders een 9-daags festival was moest herleid worden tot een 4-daags festival, gelukkig wel nog met veel kwalitatief hoogstaande groepen.

Een speciale dank dus aan alle organisatoren en bij deze een oproep tot de Stad Gent om volgend jaar haar beleid te veranderen en toch opnieuw te investeren in cultuur op de Gentse Feesten zodat we weer kunnen genieten van een vol namiddagprogrammatie gedurende 10 dagen (en dat geldt ook voor het Jeugdcircusfestival).

Onze opening dit jaar was ‘Kammelot’ van Theater Froefroe (BE) en ik moet zeggen, ik was meer dan blij verrast. Ik verwachtte een soort poppenkast, eerder gericht op de allerkleinsten, maar niets was minder waar.

Oh ja, er waren poppen, maar dat heeft mij nog nooit gestoord (ik ben nu eenmaal een grote fan van het Puppetbuskersfestival). Was het voor de allerkleinsten? Dat ook. ‘Ook’ want het was evengoed voor de niet meer zo allerkleinsten en zelfs zeker nog voor de allergrootsten.

Kammelot vertelt het verhaal van Koning Arthur, Lancelot, Guinevère en nog een aantal figuren. Het verhaal van de ronde tafel en de perikelen van ridders en jonkvrouwen van die tijd. Over kruistochten, de liefde, de strijd die de ridders voerden om de hand hunner geliefde en de gevaren van die tijd.

Iedereen kent uiteraard het verhaal van de drie hoofdrolspelers … of toch niet? Klopt het wel wat in de mythes wordt verteld, of liep het toch nét iets anders dan we dachten? Ik kan jullie alleen vertellen dat het de moeite loont om het échte verhaal verteld te krijgen, want u zal een vlammende voorstelling zien vol roestige harnassen, blanke zwaarden, wapperende manen en vuurspuwende draken.

Het is een zeer interactieve en vooral zeer leuke voorstelling en samen met het publiek worden alle details duidelijk gemaakt. Kijken dus.

Nog te zien op 25/07, 26/07 en 27/07, telkens om 14u en 18u30 in het Coyendanspark (Groene Kerk).

Van draken, ridders en jonkvrouwen uit de vroegere tijden, naar 7 jonkvrouwen uit deze hedendaagse tijden. Cie Mastoc Production (FR) brengt Dis-le moi…, een echte straattheatervoorstelling waarin 7 vrouwen, 7 danseressen van sterk uiteenlopende leeftijden zich tussen de toeschouwers begeven en hen zo meetrekken in hun zoektocht naar dat nét ietsje meer.

Een betoverende voorstelling, meeslepend, intiem en toch open. ‘Een hymne aan de vrouw, een visueel gedicht dat ons allemaal raakt en ontroert‘ (programma MiramirO) en veel beter valt dit niet te omschrijven. Beklijvend en ontroerend. Heel mooi.

Nog te zien op 25/07 om 20u, op 26/07 om 19u en op 27/07 om 15u30, telkens op het Spaanskasteelplein.

Tot slot kregen we de ridders uit deze tijden te zien: Cie un Loup pour l’homme (FR) bracht ‘Face Nord’.

De Cie bestaat uit 4 mannen. Ze schrijden voort en brengen een lichamelijk spel dat macht en zelfverzekerde kracht uitstraalt. Het is een ‘circusvoorstelling’, maar de term dekt de lading niet. Het zijn 4 acrobaten die als enige ‘toestel’ hun eigen lichaam, en dat van hun partners, hebben en gebruiken. Er wordt gelopen, gestapt, gegooid, gesprongen, geklommen, gevangen, gekropen, … Het spel is krachtig, mannelijk, sterk, maar ook kwetsbaar en sensueel. Het is acrobatie in zijn puurste vorm en tegelijk ingewikkeld en geavanceerd.

Het lichaam wordt tot de limiet gebruikt en alle fysieke wetten worden getart. De mannen kregen een minutenlange staande ovatie nadien. Dat zegt genoeg. Kijken dus.

Er is een beperkt aantal zitplaatsen (250 plaatsen). Kom dus op tijd! Vol is vol.

Nog te zien op 25/07 en 26/07, telkens om 22u30 in de Sint-Machariuskerk.

Rode draad in de tentoonstelling zijn de dagboekfragmenten van drie personages: van schrijfster Virginie Loveling (1836-1923), die in de buurt van het Sint-Pietersstation woonde en tijdens de oorlog nauwgezet een dagboek bijhield, van het kleine meisje Philomène Thys (° 5 januari 1907), die toen met haar vader en moeder in de Rodelijvekensstraat woonde, en van onderluitenant Raoul Snoeck, een familielid van de drukkersfamilie Snoeck en overleden aan het front bij een beschieting in september 1918.

Er wordt onder meer ingegaan op de vluchtelingen te Gent, op de voedselschaarste en -rantsoenering, op de buitenlandse hulp, op de excessieve stijging van de levensduurte tussen het begin en het einde van de oorlog, op het frontleven, op de strenge verordeningen (zoals het aangeven van het bezit van fototoestellen, het verbod op het houden van duiven, het inleveren van koper, de verplichte verduistering, enz.), op de verplichte tewerkstelling van onze mannen in Duitsland en het bezette Franse noorden en op Russische krijgsgevangenen hier (wist u trouwens dat er een aantal Russische krijgsgevangenen begraven liggen op de Westerbegraafplaats?), en vanzelfsprekend ook op de bevrijding en de Wapenstilstand. Daarnaast wordt ook gefocust op het dagelijks leven dat gewoon doorging: kinderen gingen naar school en deden hun communie, mensen gingen naar de fotograaf, enz.

Mijn bezoek kreeg ineens ook nog een persoonlijk tintje aangezien ik in kast plots een reproductie van een identiteitsbewijs van mijn overgrootmoeder terugvond.

Voor de samenstelling van de tentoonstelling (een mix van originele stukken en reproducties), werd, naast de stukken uit de eigen collectie, samengewerkt met onder andere privéverzamelaars, het Stadsarchief Gent, het Liberaal Archief, Amsab, … Op zich is de tentoonstelling niet zo groot, maar als je alle teksten wil lezen, onder andere ook de tekstaffiches met de Duitse verordeningen, ben je toch al gauw anderhalf à twee uur bezig.

Kleine kinderen. Grote soldaten is nog te zien tot en met zondag 27 juli, telkens van 14 tot 17 u.

Gelukkig bleven we gespaard van veel extra regendruppels en dus konden we met een beetje vertraging toch genieten van deze Belgische voorstelling. En genieten is zeker het juiste woord. Twee poppenspelers deze keer en één handpop. Aanvankelijk wordt er niet gesproken maar de beeldtaal is overduidelijk. De pop komt langzaam tot leven en ontdekt zichzelf en de poppenspelers. Wanneer de poppenspelers elkaar ontdekken, is de pop daar niet gelukkig mee.


Deze voorstelling is zeer poëtisch, pijnlijk poëtisch zou ik het zelfs durven noemen. Heel mooi is ook de toevoeging van de gebarentaal (‘echte’ gebarentaal voor doven en slechthorenden). De vertaling van de gebarentaal in eenvoudige Nederlandse zinnen zette de inhoud ervan nog meer in de verf en het maakte dat ik er zowaar wat emotioneel van werd (en ik denk dat ik niet de enige was).

Resultaat op het einde van de voorstelling was andermaal een lang en warm applaus van het publiek. Dit jaar is er geen Luc Vincentprijs maar Cie Dyo was zeker een grote kanshebber geweest. Ook benieuwd naar de voorstelling? Je kan ze vandaag, maandag 21 juli nog eens gaan bekijken om 16u aan de Kalandeberg. Voor de volledige programmatie van het International Puppetbuskersfestival (en eventuele laatste wijzigingen), zie www.puppetbuskersfestival.eu/IPBFprogramma.html

Wegens afgelasting door Figurenkombinat kregen we de kans om toch nog de gemiste voorstelling van zaterdag te zien. Visueel zeer sterk, maar toch wel een beetje te langdurend voor mijn smaak. Als opener van het festival kan ze wel tellen.

Daarna ging het richting ‘stadhuis’ voor de volgende twee voorstellingen. Op de website van het puppetbuskersfestival staat aangekondigd ‘hoek Botermarkt/Hoogpoort, maar dat zou ons weer op het verkeerde spoor gezet hebben. Je kon ze daarentegen wel vinden op de Botermarkt, vlak voor de etablissementen tegenover de stadshal, richting Sint-Baafsplein. Het programmaboekje stelde ook ’15:00-17:00: afwisselend’ en ik wist niet goed hoe dat te interpreteren. De situatie ter plaatse maakte alles duidelijk.

Op de locatie staan immers twee groepen: enerzijds staat de caravan van Les Philosophes Barbares (FR). Ernaast staat de tent van Compagnie l’Arbasonge. ‘Afwisselend’ betekent dat beide groepen verschillende voorstellingen spelen tussen 15:00u en 17:00u, zonder dat er echt een uur op te plakken is. Of toch: Les Philosphes spelen 4 voorstellingen, de Compagnie speelt elke 10 minuten een voorstelling.

Wij gingen eerst in de rij staan om Compagnie l’Arbasonge te zien. Zij brachten ‘Sur le fil’. Het was een betoverende voorstelling: twee figuren nodigen je uit in hun tent. Eens binne verzamelen ze samen met het publiek zeepbellen in een trechtertje. Die stoppen ze in een hoedendoos die ze hebben geplaatst op een statief. Als de hoedendoos opent, ontdekken we een circuspiste met 2 masten waartussen een touw is gespannen. Een mini-figuurtje komt de piste binnenen uit zijn tas neemt zijn tas tovert hij alle benodigdheden om je een prachtig spektakel voor te schotelen.

Een prachtige voorstelling, zonder woorden, maar elk woord zou er een teveel zijn. Magisch in zijn eenvoud en zeker het bekijken waard.

Nog te zien op maandag 21 juli van 15 tot 17 uur aan het ‘stadhuis’.

Tijdens het wachten voor de voorstelling van Compagnie l’Arbasonge, waren we toch al even gaan kijken naar de caravan van de andere voorstelling. Een geluk, want voor die voorstelling waren kaartjes nodig. Omdat de voorstelling maar 4 maal gespeeld wordt, en omdat de plaatsen in de caravan beperkt zijn, werden voor de beperkte plaatsen kaartjes uitgedeeld. Gratis, dat wel, maar zonder kaartje kan je er niet bij zijn. De boodschap is dus om tijdig langs te gaan en een kaartje voor de voorstelling te reserveren.

Is het de moeite? Persoonlijk vind ik van wel. In tegenstelling tot de zeer visuele voorstelling van Compagnie l’Arbasonge, is de voorstelling van Les Philosophes Barbares zeer verbaal. Uiteraard is er veel te zien, maar het gaat hier vooral om het vertellen, het verhaal en de woordspelingen erin. Het is grappig en zeer vlot en goed gebracht en zelfs de kinderen vonden het zeer boeiend, zij het met hier en daar wat vertaling (en om die vertalingen te kunnen doen, wachtten de acteurs zelfs met veel plezier om de voorstelling voort te zetten).

Of toch, dit wat betreft de voorstelling die wij te zien kregen. Want blijkbaar brengt deze groep 5 verschillende verhaaltjes. Wij zagen er ééntje van, het trieste en betreurenswaardige verhaal van William en Margeret Magie (tafeltheater), waarbij de acteurs vanachter hun tafel en met veel verve het verhaal tot leven laten komen. Benieuwd of jullie iets anders te zien zullen krijgen.

Nog te zien op maandag 21 juli van 15 tot 17 uur aan het ‘stadhuis’.

We eindigden de namiddag met de winnaars van de Luc Vincentprijs van vorig jaar, Compagnie Pelele. Traditioneel komen de winnaars het jaar erop terug zodat u, indien u het gemist had, alsnog hun voorstelling kon zien. Wij hadden ze vorig jaar gemist en ik was zeer blij dat ik ze toch nog kon zien dit jaar: een twist op de klassieke Punch en Judy, meer met veel minder slapstick en veel meer verhaal. Ik kan alleen beamen wat Gudrun er vorig jaar over te schrijven had. Enige minpuntje dit jaar: de voorstelling is te zien op The Green, oftewel het grasplein beneden aan de stadshal, en kwa locatie is dit niet ideaal: er was deze namiddag heel veel geluid van het optreden onder de stadshal zelf en daarnaast was er in één van de café’s ook nog een optreden. Accoustisch gezien niet ideaal dus, maar ga gerus dichterbij zitten: Don Cristobal kan dan wel een vrek zijn, maar zijn publiek laat hij wel gerust.

Nog te zien op maandag 21 juli om 16:30 uur op ‘The Green’.

“In the beginning” is een éénpersoonsvoorstelling van Cie Marimbondo en wat voor eentje. Een mooi uitgedoste dame brengt ons het verhaal van de schepping, of hoe het had kunnen zijn… Als god creëert ze Adam en Eva maar die gedragen zich, ons allen welbekend, niet helemaal zoals god het wil. Misschien eens van vooraf herbeginnen en zien wat het dan geeft? De duivel vindt het alvast heel erg grappig en wij ook.

Het is schitterend om te zien hoe de poppenspeelster zelf haar rol als god speelt, podium is (geniale outfit wat dat betreft: alle attributen voorradig inclusief geluidsversterking) en de rol van verteller op zich neemt. Verteller trouwens zonder al te veel ‘echte’ woorden maar het verhaal is duidelijk, voor groot en voor klein.

Helaas zijn de weergoden ons iets minder gunstig gezind en houden we het niet helemaal droog. Het publiek zoekt heil onder regenjassen en paraplu’s maar onze poppenspeelster wil van geen wijken (en zelfs van geen paraplu) weten en speelt dapper verder en dat wordt enorm gewaardeerd. Op het einde van de voorstelling krijgt ze dan ook een warm en lang applaus van het publiek.

Ook vandaag, maandag 21 juli, speelt de voorstelling opnieuw op de Kalandenberg om 15u. Een aanrader! En blijf meteen staan voor de volgende voorstelling om 16u van Cie Dyo want die is eveneens schitterend. Voor de volledige programmatie van het International Puppetbuskersfestival (en eventuele laatste wijzigingen), zie www.puppetbuskersfestival.eu/IPBFprogramma.html

Plannen zijn er om aangepast te worden. Die eerste twee zaken waren uiteraard geen probleem: het zijn voorstelling die een vaste plaats hebben. Maar dit jaar heeft het Puppetbuskersfestival zijn vaste stek in de Trommelstraat kwijt en dus is het alleen te bekijken in de stad. Maar als de locatie ‘Stadhuis’ is, en er rond het stadhuis zo’n 5-tal voorstellingen gelijktijdig plaatsvinden, dan gebeurt het wel eens dat je op de verkeerde voorstelling belandt.

In plaats van Puppetbuskers, bleek dat we ons gewoon geïnstalleerd hadden voor een onafhankelijke straattheatervoorstelling. Twee acrobaten die van de voorbereiding van hun show, ook al een show maakten. Persoonlijk vind ik dat altijd leuk, want dat maakt het wachten minder saai en het bouwt ook al de spanning een beetje op. Eens de voorstelling begon kregen we een kort verhaaltje, waarbij de twee hun kunstjes deden. Geen hoogvlieger: verwend als wij zijn door optredens op het Jeugdcircusfestival en MiramirO, vield dit een beetje mager uit. Maar voor twee jongeren die hun kunstjes tentoon spreiden waren het toch wel 5 leuke minuten.

Daarna wandelden we door naar … nergens. Gewoon eens rondkijken wat er zoal nog te doen was. Vlakbij aan het NH hotel stond een massa volk, dus wij daarop af. Wat blijkt, Die verdammte Spielerei, ons favoriete straattheaterorkest, is dit jaar het huisorkest van Duvel Delta. Zij brengen blijkbaar vier gratis concerten per dag op en voor het terras van het NH Hotel en alhoewel wij ze nu toch wel al enorm veel keer gezien hebben, en hun optreden wel kennen, blijft het ongelooflijk wijs en hilarisch. Dus wees gewaarschuwd als je positie neemt op het terras en Stefaan en companen beginnen eraan: voor je het weet ben je onderdeel van hun show en iedereen zal het geweten hebben.

We liepen verder door de Hoogpoort naar beneden richting Korenmarkt. Onderweg konden de kinderen nog blikken omver gooien en op de Korenmarkt kwamen we dan vrienden tegen wat maakte dat, wat een korte namiddaguitstap ging zijn, uitdraaide in een avonduitstap.

Gentse Feesten, je kan toch niet anders dan zulke dingen fantastisch vinden.