zondag 14 maart 2010 17u22 |
Bestuur & Politiek |
Michel Vuijlsteke |
Aflevering zes in onze reeks “hoe zou het zitten met de internetaanwezigheid van gemeenteraadsleden, zo tussen twee verkiezingen in?â€
Ik kreeg vorige week de opmerking dat de websites die ik bespreek niet gemakkelijk terug te vinden zijn. Welaan: vanaf deze week bij elk gemeenteraadslid een samenvattend doosje met internetcoördinaten. Voor het geval dat niet duidelijk zou zijn: ik toon geen andere gegevens dan wat ik op het internet kan vinden, geen gedoe met privé-gegevens alhier!
Een score geven, zoals Geert suggereert, dat vind ik dan wel weer moeilijk. Om te beginnen: zo’n internetaanwezigheid is maar één aspect van het werk van een gemeenteraadslid, en hoeveel tijd er in een site kan gestoken worden, hangt enorm van de persoonlijke en professionele situatie af. Daarnaast: wat zouden de criteria kunnen zijn? Hoe mooi een site is? Hoe goed hij onderhouden wordt? Hoe interactief? En wat doe je dan met Facebook en gelijkaardige? En hoe beoordeel je websites die door de partij gemaakt worden of beschikbaar gesteld worden versus websites die de mensen zelf maken?
Tot nader order zie ik het niet meteen op een eerlijke en nuttige manier werken, maar al uw voorstellen zijn uiteraard welkom!
18. Gabriëlle De Boever (Vlaams Belang)
Toen ze nog jonger was dan nu, zat Gabriëlle (Gabi) De Boever in het Vlaams-nationalistische en flamingantische Vlaams Nationaal Jeugdverbond. In het echte leven heeft ze vier volwassen kinderen en een krantenwinkel in Oostakker; tussen 2000 en 2004 zat ze in de OCMW-raad.
De Boever kwam in 2004 in de gemeenteraad toen ze Julien Herteleer opvolgde, die ook al Guy Schouls opvolgde. Ze stond in 2007 op de 17de plaats op de Oost-Vlaamse kamerlijst maar raakte niet verkozen.
…en dat is het zowat. On-line is er niet echt een spoor van haar te vinden, behalve een handvol vragen in de gemeenteraad, één foto op een (we moeten daar eerlijk in zijn) behoorlijk troosteloos fotoverslag van de Oost-Vlaamse Familiedag van het Vlaams Belang in 2009, een etentje samen met Johan Deckmyn, en een paar artikels over haar klacht tegen Rudy Coddens wegens het gebruik van scholen voor politieke doeleinden. En op de website van Vlaams Belang Gent staat ze als “wijkverantwoordelijke†geboekstaafd.
Lees verder…
zaterdag 13 maart 2010 14u32 |
Faits Divers |
Nadine P |
Peter De Wolf, de geschorste Gentse politiechef, werd ook in beroep veroordeeld tot 12 maanden cel met uitstel. Of hoe een indertijd vervalst PV tot een echt fiasco kan leiden. Terecht of niet terecht, de uitsprak blijft een zware dobber. Job kwijt, geen recht op werkloosheidsvergoeding, de leeftijd (53 jaar) tegen en wellicht veroordeeld tot het aanvragen van een leefloon (zo’n 728 euro). De dienstensector kan een uitweg betekenen maar… makkelijk zal het niet worden. Al bij al toch een vrij zware straf. Kanttekening: sinds zijn schorsing is het met het ooit zo geroemde Gentse politiekorps vrij snel bergaf gegaan. Als de kat van huis is dansen immers de muizen. De criminologen Brice De Ruyver en Cyrille Fijnaut werden ondertussen aangesteld om de werking en structuren van het Gentse politiekorps door te lichten. Of anders verwoord: de Gentse politieagent zou terug uw vriend moeten worden.
De Carrefour Groene Vallei verdwijnt. En ondanks het feit dat ik meer een Colruyt-vrouw ben toch een spijtige zaak: waar moet ik nu die lekker zoete navel-appelsientjes van NR1 kopen? Bij Carrefour wil men het verloren marktaandeel terug winnen door zo maar eventjes 21 vestigingen te sluiten. En dan nog durven klagen dat ze door enkele stakingen klanten gingen verliezen. Toch nog een sprankeltje hoop. Enkele witte buurtridders zouden de winkel willen overnemen. Bewonderenswaardig maar naïef. Het wordt stilaan een trend; zie ook het Backstage-verhaal met regisseur Dirk Tanghe. Zelf zou ik graag 1 Lidl, 1 Aldi en twee Colruyts willen overnemen. Lees verder…
vrijdag 12 maart 2010 14u15 |
People en Lifestyle |
ElsS |
Ben je creatief en woon je in Gent? Dan is er goed nieuws, want met een foto, een schilderij, een gedicht, een modetekening of een gerecht kan je één jaar lang Ambassadeur van jouw stad worden.
In samenwerking met de stad Gent, vzw Klemtoon en vzw Willemsfonds organiseert vzw De ambassade vanaf 1 maart tot en met 31 juli de sociaal-culturele wedstrijd ‘De ambassadeurs’. Via 5 diverse, creatieve en laagdrempelige opdrachten, waar elke creatieve Gentenaar aan kan deelnemen willen ze de stad Gent en zijn inwoners positief en op een creatieve manier belichten!
In de categorie stadsfoto zijn ze op zoek naar de mooiste foto van de stad. Lieve Blancquaert is hoofd van de jury. Wie zich beter voelt met verf en kwast waagt gewoon zijn kans in de categorie stadsportret. Stap in de voetsporen van Van Eyck, of ga voor pointillissme of abstract. De Gentse kunstschilder Jan van Imschoot kiest samen met de jury de ambassadeur.
Lees verder…
vrijdag 12 maart 2010 10u39 |
Muziek |
Hendrik Braet |
Ik was al om 20h30 geplakt aan de toog van het Damberd want ik wou op de eerste rij de CD-voorstelling van onze Gentse troubadour Saf voor geen geld missen.Op een grote affiche naast de toog las ik: “eindelijk de lang verwachte cd: SAF, 15 Euro. Mijn vriendin kreeg stante pede de slappe lach. “Amai” zei ze hoe korter , gebalder en duidelijker kun je zijn met die boodschap. Voor de veiligheid kocht ik maar de cd want ik had Saf ooit bezig gezien onder elektrische bezetting en ik begreep toen geen bal van de teksten. De muziek heeft nu echter een verkreukeld akoestisch tango, swing en musette jasje gekregen.Toen ik de Cd van Saf in mijn handen kreeg moest ik onmiddellijk denken aan mijn surrogaat papa Tom Waits. De gelijkenis is treffend. Op de CD-hoes wandelt de outlaw Saf in verfrommeld pak met een te klein hoedje langs een verlaten spoorwegberm. Ook zijn doorrookte stem en obsessie voor de nacht met de gegiste mens verdronken in zijn smacht naar liefde maakt de gelijkenis met Tom Waits treffend.
Lees verder…
donderdag 11 maart 2010 18u45 |
Podium en Cultuur |
Jeronimo (tekst), Phile Deprez (beeld) |
Gisterenavond kreeg ik onverwacht een bericht van de hoofdredactrice van Theatermaggezien of ik geen zin had in La grande Bouffe. Meteen dacht ik aan die schandaalfilm uit 1973 van Marco Ferreri die indertijd ferm opschudding veroorzaakte. Ik heb de film niet gezien maar zelfs cinefiele vrienden die wat gore camp en zo gewend zijn, bestempelen de film als walgelijk en een beetje ziekelijk. Hoogst interessant dus. Onbevooroordeeld nam ik dan ook plaats op een van de eerste rijen van het goedgevulde NTGent, waar de aftrap voor een hele reeks voorstellingen werd gegeven.
La Grande Bouffe is een coproductie van NTGent en Toneelgroep Amsterdam en tegelijk viert deze reeks het afscheid van Johan Simons, die volgend seizoen intendant wordt van de Münchner Kammerspiele in Duitsland. In het NTGent wordt hij als artistiek leider opgevolgd door Wim Opbrouck. Naast Wim Opbrouck staan in La Grande Bouffe Elsie de Brauw, Jacob Derwig, Aus Greidanus Jr, Chris Nietvelt, en Steven Van Watermeulen op de planken.
Lees verder…
donderdag 11 maart 2010 14u28 |
Gentblogt |
San |
Ik moest even in de archieven kijken naar de datum waarop ik mijn eerste artikel schreef voor Gentblogt: 9 juli 2006. Dat het al zo lang is.
Uiteraard was Gentblogt geen vreemde verschijning voor mij. Een partner die er van bijna in het begin bij was en ik zag en hoorde hem bezig en begeesterd zijn. Hij toonde een enthousiasme dat hij nog maar voor weinig dingen aan de dag had gelegd en probeerde mij af en toe mee te krijgen. Maar ik had zo mijn bezigheden buiten het werk en hij mocht de zijne hebben, dus bleef ik erbuiten.
Voor de Gentse Feesten 2006 werd extra mankracht gezocht en Michel kon mij overhalen om toch eens te gaan luisteren: het zou tijdelijk zijn, niets verplichts en sowieso gingen wij toch naar de Gentse Feesten, dus waarom niet. Er was een bijeenkomst op het binnenterras van het gebouw van het Van Crombrugghe’s genootschap en samen met andere geïnteresseerden luisterde ik aandachtig naar de uitleg van ilse. Het leek me wel leuk, hectische toestanden hebben mij nog nooit afgeschrikt en dus engageerde ik mij vooral om naar het Puppetbuskersfestival te gaan.
Lees verder…
donderdag 11 maart 2010 10u10 |
Musea en tentoonstellingen |
patricia |
Collega Ivan gebruikt de lenteschoonmaak als excuus om naar een tweedehandsbeurs te trekken. Ik durf ook wel eens in de kasten te duiken met dit vroege lenteweer, maar ik heb meestal drie stapels: houden, wegdoen en dan de twijfelstapel. Het stuk is te duur of er hangen te veel gevoelens aan vast om zomaar weg te doen, ik zou het wel nog willen houden maar ik draag of gebruik het niet meer omdat tja… het niet meer goed zit, gedateerd is, slijtage vertoont,… En dan zien je de vele creatieve tips in de huis-tuin-en-keukenbladen: schilder dat kastje, pimp dat T-shirt. Het lijkt allemaal zo simpel maar hoe begin je eraan? En wat als je niet zo handig bent?
We trekken vaak met onze afdankers naar de Kringwinkel, soms zijn er schatten te vinden, maar soms sta je wel eens te twijfelen bij een kastje, ja in een andere kleur, dan wel. En soms worden ook stukken met een mankement tot zelfs gewoon afval binnengebracht. In de Kringwinkel gebeurt dan ook heel wat sorteerwerk, maar het blijven natuurlijk afdankers. Hier en daar kan wel wat opgelapt worden, maar het blijft allemaal beperkt. Daar moet toch meer in zitten, dachten ze. Van afdanker tot hip, zeg maar. Vzw Kowboy Kaos adopteerde de missie en startte samen met de Kringwinkel van de Vlaamse Ardennen een pilootproject. De bedoeling is om te onderzoeken hoe vanuit afval (= verzameld afgedankt meubilair) een duurzaam product met een toegevoegde waarde kan geproduceerd worden, en waarbij de kringloopcentra een bredere consumentengroep kunnen aanspreken met een duurzame en ecologisch verantwoorde meubellijn. Ze kregen hierbij de hulp van ontwerpers: Julie², Marijn Dionys, aM, Naomi Batache, Evy Van Hövell tot Westerflier en Reinout Hiel.
Lees verder…
woensdag 10 maart 2010 10u32 |
Student |
René van Densen |
Mijn lief vindt dat ik geen recht van spreken heb als ik de Vlaamse protestcultuur als beduidend springlevender aanduid dan de Nederlandse. Dit omdat ik de ̩chte protestmarsen, grootse stakingen, anarchistische betogingen, enzovoorts hier amper heb meegemaakt. Wel, die logica volgend, zelfs met het weinige dat ik gezien heb, is de protestcultuur hier al beduidend indrukwekkender dan bij uw Noorderburen. Nederland protesteert amper nog. Bij verscheidene van mijn aangehaalde onderwerpen waren er wel Рludieke Рbetogingen enzovoorts, maar het stelde en stelt nog altijd amper veel voor in termen van serieus te nemen. Dat is wel eens anders geweest. Zeker eind jaren 1960 waren de studentenprotesten berucht in Nederland. Maar nog voor de Maagdenhuisbezetting was er een eerste Nederlandse universiteitskaping Рeen volledige, waarbij de studenten alles zelf regelden en de universiteit de Karl Marx Universiteit als heuse titel droeg Рwelhaast vanzelfsprekend in het veelgenegeerde Tilburg of all places.
De in Tilburg woonachtige Tymen Trolsky – in het dagelijks leven schrijver en dichter Jasper Mikkers – heeft een dikke roman over deze perikelen geschreven. De centrale liefdesgeschiedenis is helaas geen literaire hoogvlieger, en het einde is gezien Trolsky’s / Mikkers’ talentvolle oeuvre al helemaal een cliché waar we beter over zwijgen. Maar de gebeurtenissen, alsmede de vele integrale citaten, de beschreven bestaande medespelers, de controverses, en alles verder rondom de achtdaagse geweldloze (en waarschijnlijk daardoor minder in het collectief geheugen blijven hangen dan de Amsterdamse ‘opvolger’) bezetting in het belang van democratisering van het onderwijs: dat deel van het boek boeit zeer zeker wel, en Trolsky heeft zijn huiswerk gedaan. Welnu, zal de Vlaamse lezer zich afvragen, wat heeft dit onderwerp voor ons voor belang precies? Wel – met toestemming van de schrijver reproduceer ik hier de in het boek danig ingekorte Leuvense connectie. Jazeker: de Vlamingen hebben ook een goede vinger in de pap gehad in de protesten in Parijs en Tilburg!
Lees verder…
dinsdag 9 maart 2010 15u13 |
Samenleving |
patricia |
Het zijn verwarrende tijden, de kranten staan vol met ontslagen en tegelijkertijd zijn er sectoren die nog om volk schreeuwen. Na de jobbeurs in de Gentse Haven het afgelopen weekend is er nu vrijdag de Zorgbeurs. De social profit is één van die sectoren waar men nog steeds op zoek is naar mensen, en waarvan men verwacht dat dit nog wel even zal duren. De positieve kant van de vergrijzing van de bevolking zou je het kunnen noemen. Vorige maand was één op acht openstaande vacatures bij de VDAB in het arrondissement Gent er één in de social profit (gezondheidszorg en maatschappelijke dienstverlening). Meer dan 500 openstaande vacatures. Maar de social profit kan zich niet profileren in programma’s als Dieren in nesten, Van Vlees en Bloed, Mijn Restaurant,… We denken nog steeds aan de witte woede van al die verpleegsters.
Op vrijdag 12 maart organiseren IVV Sint Vincentius Campus Guislain en de VDAB een zorgbeurs. De bedoeling is om de taboe rond psychiatrische verpleegkunde te doorbreken. Het klinkt hard, maar blijkbaar is onbekend in dit geval zeker onbemind. De beurs richt zich zowel naar leerlingen die voor een studiekeuze staan als naar werkzoekenden. Je kan er praten met mensen die in de sector werken, je hoort er verhalen van familieleden van patiënten en hun appreciatie van het werk. De inschrijvingen voor de beurs werden reeds afgesloten, maar voor specifieke info over de opleiding kan je ook altijd via de site of het mailadres terecht. Verder zijn er nog twee infonamiddagen op zaterdag 8 mei 2010 en woensdag 30 juni 2010 (13.30-17 u.). Lees verder…
dinsdag 9 maart 2010 12u02 |
Muziek |
ilse |
Op ons Lustrum-verjaardagsfeestje vorige maand kwam David Van Belleghem, drummer bij De La Vega, aan onze mouw trekken en hij vertelde ons over een liedje dat hij gemaakt had. In het Gents. Met een video-clip. Het nummer, Brandboar, is zijn persoonlijke aanklacht tegen de wegwerpcultuur: dat we allemaal veel te veel hebben en kopen. En weggooien, daarna. David is één van de mensen achter De Purperen Punaise, een project waarbij ze een soort ruiltocht deden met zes punaises om zo te bewijzen dat je meer kunt bereiken met goede ideeën op zak, dan met een smak geld. (Je kan over die visie hier lezen, trouwens.)
Maar terug naar Brandboar. David schreef tekst en muziek, SAF zong alles in. Piet De Praitere en Emilie De Roo acteerden. En u herkent vast het containerpark aan de Proeftuinstraat op de beelden.
RSS
