Het initiatief voor de Kunstendag voor Kinderen werd vorig jaar genomen door Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege. De Kunstendag kan een gezond tegengewicht bieden voor de commerciële en materialistische prikkels waarmee de kinderen al heel vroeg worden geconfronteerd. Op 18 november 2012 vindt daarom de eerste Kunstendag voor Kinderen plaats.
Het is niet alleen een hele alliteratieve mondvol, maar de kunstensector heeft er ook voor gezorgd dat u met uw kroost de hele dag kan genieten van kunst op familieleest geschoeid. Voor Gent alleen al vinden we 23 activiteiten terug op de site, voor leeftijden van 2 tot 12. Activiteit is geen loos woord, want de nadruk wordt gelegd op deelname, of het nu gaat om een workshop tekenen in De Cultuurloft, een zoektocht in het Design Museum of een kennismaking met het M&M Robotorkest bij de Logos Foundation.
Via de Gentenaar wist ik al dat de eigenaars Pieter-Jan Maes en Seline De Cloet de herinneringen aan het vroegere etablissement min of meer willen doen vergeten: ‘‘We zijn zeer blij dat dit pand een verhaal heeft, maar we willen toch af van de naam Napoleon, het klinkt te oubollig. Bovendien had de vorige uitbater wat problemen met de buurtbewoners wegens geluidsoverlast. Wij willen dat volledig anders aanpakken. We hebben onze muren geluidswerend gemaakt en hebben overal briefjes in de bus gestoken met ons nummer erop, voor mochten er toch klachten zijn. Met onze nieuwe naam De Walrus beginnen we met een schone lei”.
Gent is wakker geworden met een nieuw College van Burgemeester en Schepenen, en een nieuw bestuursakkoord.
Daniël Termont, geflankeerd door Elke Decruynaere en Mathias De Clercq stelde de ploeg voor zes mensen van SP.A, en drie elk van Groen en Open VLD. Zeer uitdrukkelijk geen paarsgroen, geen kartel SP.A-Groen plus VLD, maar een SP.A-Groen-Open VLD-bestuur, met drie evenwaardige partners.
Het bestuursakkoord –alle 117 bladzijden– kan u alhier lezen. Termont vond het alvast een bijzonder goed voorteken dat er geen iota van de tekst op voorhand lekte.
Hoe kan dat nu, dat al die spullen zo spotgoedkoop op de markt worden gebracht. Van een bus afwasmiddel kan ik dat nog begrijpen, maar er zat zelfs een heuse klokradio bij. Wat zijn de lonen van de mensen die dat hebben gemaakt. En wat is de effectieve kost van zoiets? Want ja, er komen natuurlijk wel banen bij in die winkels, maar de paniek op de gezichten van de plaatselijke marktkramers sprak boekdelen. Ik ben niet immuun voor een koopje, en geld door vensters en deuren gooien, is natuurlijk wel een beetje belachelijk. Maar ik heb daar toch mijn vragen bij.
Enfin, na het werk sta ik in supermarkt M te kijken naar de kikkererwten. Merk B biedt ze aan voor bijna anderhalve euro, maar ik kan zo ongeveer hetzelfde krijgen aan minder dan de helft van de prijs als ik bereid ben om een anoniem product te kopen. En dan slaat de twijfel toe. Ik wil graag iets meer uitgeven als ik daar garanties voor in ruil krijg. Dat de milieu-impact laag is, bijvoorbeeld. Of dat de mensen die die erwten hebben gevangen daar een degelijk loon voor hebben gekregen. Op zijn minst voldoende voor een dak boven het hoofd, een maaltijd op tafel, en kinderen op de schoolbanken. Maar het dure merk B garandeert me geen bal. En dus ga ik voor de goedkope optie. Lees verder…
U herinnert zich uit de lessen geschiedenis van de middelbare school wellicht wel nog ergens de naam van de politicus Achiel Van Acker (1898-1965): o.m. Belgisch socialistisch voorman, gemeenteraadslid van Brugge, volksvertegenwoordiger, minister, viermaal premier, voorzitter van de Kamer en minister van Staat. Zijn volledige biografie hier schetsen, zou ons te ver leiden, dus verwijs ik u daarvoor graag door naar het internet.
Deze indrukwekkende carrière was in ieder geval niet voor de hand liggend, want hij kwam uit een zeer eenvoudig gezin met 12 kinderen. Zijn vader was mandenmaker en Achiel moest al gauw meehelpen, waardoor hij zijn lagere school niet voltooide. Hij schoolde zich onder meer bij via avondonderwijs en kan worden beschouwd als een selfmade man.
Toen hij zestien was, brak de Eerste Wereldoorlog uit, een periode die sterk bijgedragen heeft tot wie hij later was. Of zoals hij het zelf verwoordde: “Wat had de oorlog me gebracht? Op eigen vlerken moeten vliegen, heeft me tegen heel wat bestand gemaakt. De soorten arbeid die ik verrichten moest, schonken mij wat ondervinding waarvan ik in het verdere leven rijkelijk gebruik kon maken. Ik leerde hoe met mensen om te gaan. Ik merkte dat de oorlog heel wat anders is voor degenen die erin staan, dan voor wie de oorlog kennen uit wat de pers erover vertelt.â€
Vele jaren later – het is niet bekend wanneer – schreef hij zijn herinneringen aan die oorlog neer. Dit egodocument kwam, samen met een vijftal meter ander archief van hem, bij het Amsab terecht, en werd nu in boekvorm uitgegeven.
Het verhaal begint op 14 oktober 1914, toen de Duitsers Brugge naderden, en voor Achiel het grote avontuur begon. Hij, een knaap van zestien, die amper enkel zijn ‘straatje’ in Brugge kende, maakte kennis met de ‘grote’ wereld, zo schetste Geert Van Goethem het ons tijdens de boekvoorstelling. Achiel had immers, samen met enkele makkers, besloten om de vijand te ontvluchten. Ze zagen het goed zitten: “… Het leek ons aangenaam. … We zouden iets buitengewoons beleven. We waren jong, goed te been en wat ons wachtte, leek een wonderlijk avontuur.†Lees verder…
Ik geef het toe, ik ben een beetje bevooroordeeld. Als classica die al jà renlang Cicero’s leven en carrière uit de doeken doet op school, die zijn redevoeringen uitvoerig bespreekt in het zesde jaar, en meer specifiek zijn Catilinarische redevoeringen vertaalt in het vierde jaar, ken ik wel wat van de man. Kan ik bepaalde van zijn speeches zelfs in het Latijn opdreunen, compleet met mimiek, intonatie en alles erop en eraan.
Toen ik deze zomer zag dat de redevoeringen tegen Catilina op de planken gingen gebracht worden in Tinnenpot, sprong ik er dan ook op als de duvel op Geeraard, en legde meteen een schoolvoorstelling vast.
Deze middag zat ik dan met 107 leerlingen en enkele collega’s in de grote zaal, en keek naar een decor dat op knappe manier was opgebouwd uit groene legertafels. Vooraan was een hele lange tafel bijna als een toonbank opgesteld, in het midden waren enkele tafels gestapeld tot spreekgestoelte voor de senaat, en achteraan was warempel een hele constructie gebouwd die een podium voor het Romeinse volk voorstelde. Meer decor was er niet, en meer was ook niet nodig.
Cicero stapt geregeld uit zijn “rol†en denkt na over de mens die achter de vijand schuilt en over de mens die hijzelf is… als hij zijn toga even vergeet. Zo blijken vijanden uiteindelijk vaak gelijkgestemde zielen te zijn. Zo zijn -als van alle tijden- zogezegd grotere belangen vaak pure eigen belangen. Zo worden zogenaamd dappere macho’s erg kwetsbare wezels en speelt in een mannenwereld van macht, de vrouw nog altijd, of toch meestal, de stille hoofdrol. Lees verder…
De Hasseltse singer-songwriter Marco Z die eerder al een schot in de roos had met “I’m a Bird”, heeft een nieuwe single uit. “”This Smile” werd volledig opgenomen in Gent, waar de artiest ook al enkele malen op het podium heeft gestaan.
Oordeelt u zelf.
Video for “This Smile”, 3rd single for Marco Z.
Director, production & script: Jeroen Cluckers
Camera: Wout Lievens
Editing & post production: Jeroen Cluckers & Wout Lievens
Actor: Thomas Van Hulle
Actress: Kristine Piccart
Props & lights: Joël Schuurmans, School of Arts & Topmen
And also a big thank you to: Annelies Molein, Federica Norcini, Hans De Clercq & Mart Lievens
RSS
Als Holstraatbewoner die naar Brussel pendelt, zoef ik dagelijks twee keer langs de Coupure. Ik had dus al in de mot dat er opnieuw leven zat in het halfronde etablissement dat vroeger café Napoleon heette, vlakbij de Rozemarijnbrug. Tijd om de boel eens te bezoeken dus, en op een woensdagavond duw ik de twee voordeuren van 
