woensdag 17 februari 2010 15u43 |
Resto, Cafe en Nachtleven, Samenleving |
René van Densen |
Hoei, zitten we alweer bij aflevering tien? Tijd voor een favoriet Belgisch onderwerp dan maar. Éten ! Ik zit de laatste tijd te lezen in The Undutchables en dat omschrijft de Hollandse keuken kortweg als belachelijk en fantasieloos (in hetzelfde hoofdstuk passeert bier even heel snel de revue, en wat de ‘Ollandse bieren betreft zult u het met me eens zijn: dat is veelal terecht). Het is altijd hilarisch om over de eigen cultuur te lezen, maar de schrijvers zitten overduidelijk vooral met hun hoofd en leden in Holland (voor wie het verschil heeft gemist, zie dit eerdere stuk) en ik kan het dus toch niet nalaten een paar Nederlandse eetproducten te vermelden waar ik me elke keer als ik weer even terug in het moederland ben, gretig op stort.
Ik ga ‘t niet hebben over gedrochten als onze stamppotten, de Brabantse balkenbrij (naar ‘t schijnt goed te vergelijken met de Gentse waterzooi), en meer van de fantasieloze creaties die u in de gemiddelde Nederlandse keuken zult aantreffen. Want hoewel binnen Nederland de zuidelijke provincies als ‘Bourgondisch’ bekend staan, trekt dat uiteraard, uiteraard, op niets vergeleken met ‘onze’ Zuiderburen. Dat weet u, dat weet ik, en dat weten ze zelfs ten noorden van de grens. Ook de restaurants steken pover af tegen het Vlaamse aanbod (zeker hier in Gent), en iedere Nederlandse stad in de huidige geglobaliseerde steden is net als hier verder overspoeld met McDonaldsen, KFC’s, snelle woksnackbars en meer van dat soort fraais. ‘Onze’ drop is een acquired taste, ook al bestaat ze in tachtig miljard verschillende smaken, dus die laat ik hier ook buiten beschouwing. (Al maak ik wel een snelle potloodaantekening voor een eventuele inspiratielozere latere aflevering van deze rubriek, momentje. Ok, ben weer terug.) Lees verder…
woensdag 17 februari 2010 12u33 |
Muziek |
Bruno Bollaert |
Donderdag zaten we op de scène, in de theaterzaal van Vooruit. We hebben daar nog al eens gezeten, op dat podium, en het geeft altijd een zekere intimiteit aan een concert, zo dicht bij de artiest die daar meestal alleen in het felle licht naar de zaal zit te staren. Vorige keer waren de gordijnen dicht, nu bleven ze open, en konden we achter de zorgvuldig opgestelde muzikanten een duistere zaal ontwaren.
Dans les arbres bracht in 2008 een fel gelauwerde plaat uit op het ECM label. Onclassifieerbaar, intiem, indringend, intuïtief, stil, kortom het paste perfect in de etherische sound van het label. Intiem, dat paste op dat podium, en er werd meteen ook getracht om daardoor mee te helpen aan een scenografische invulling. Iets waar de muzikanten (en de organisatie) een beetje tot mijn verbazing ook in geslaagd zijn.
De muziek is stil. Er was een grote basdrum, waarop niet zozeer werd geklopt, maar waaraan door wrijving zachte doordringende geluiden werden ontlokt. Er was een prepared piano (geprepareerd klinkt te veel naar boterham, en minder naar muziek), die zeer percussief klonk, met snel wegstervende geluiden waardoor het instrument meer weg had van een trommel. Er was een klarinet (een A en Bes), waaruit eerder klanken kwamen dan muziek, en een banjo en een gitaar. En er stonden een paar shruti boxes, instrumenten die zoals een accordeon met een balgsysteem werken om een aanhoudend geluid (drone) te produceren.
Lees verder…
woensdag 17 februari 2010 9u25 |
Interview, Muziek |
Gudrun (tekst), Hendrik Keymeulen (beeld) |
Vorige week zondag stelde Duo Trabajando (Femke Van Leuven, dwarsfluit en Jeroen Keymeulen, gitaar) hun eerste cd voor in de Heilig-Hartkerk in Kolegem, door middel van een aperitiefconcert.
Gent Blogt kwam, zag dat het goed was, en stelde Jeroen enkele vragen.
Gentblogt: Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
Jeroen: Het moet ongeveer 10 jaar geleden zijn dat we elkaar leerden kennen in het amateur-muziek-wereldje: zij speelde in het orkest Forza Muzica en ik zong destijds in kamerkoor Furiant. Aangezien de combinatie van onze instrumenten, gitaar en fluit, een veel voorkomende combinatie was, besloten we dan ook af en toe eens voor het plezier samen te musiceren. Lees verder…
dinsdag 16 februari 2010 13u51 |
Film |
Jeronimo |
De Coenbrothers voelen zich ongetwijfeld in hun sas. Met de regelmaat van de klok leveren zij een afgewerkt product af voor de hongerige cinefielen. Hun meest recente werkstuk A Serious Man doet meteen een serieus beroep op de geestesgesteldheid van de kijker. In de voorafgaande scene (er moet daar wel een of andere cinefiele term voor zijn, maar ik ken die niet) zitten we ergens in een Russisch-Joods aandoend tijdperk van enkele eeuwen terug met een dialoog en verhaal dat het midden houdt tussen een verwerpelijk idiote misplaatste “a scary movie”-achtige plot en iets wat ik niet nader kan definiëren. Het enige wat ik dacht was “verdikke ik zit hier weeral in de verkeerde zaal”. Ook mijn date van het moment keek eens sluiks opzij om mijn reactie te peilen. Maar aangezien ik niet reageerde, veronderstelde ze dat we juist zaten, also sprach sie achteraf.
Toen uiteindelijk de voortiteling begon en A Serious Man in grote letters op de muziek van Jefferson Airplane werd aangekondigd, zakte ik met een lange zucht als een leeglopende ballon ietwat dieper in mijn zetel.
Lees verder…
dinsdag 16 februari 2010 9u50 |
Natuur, People en Lifestyle |
josie (tekst), Charles Strijd (beeld) |
Voor de derde keer al strijkt Flanders Horse Expo neer in Gent. Het recept bestaat net als de voorbijgaande jaren uit een beursgedeelte en een interessant programma aan demonstraties en clinics, maar wordt dit jaar verder uitgebreid met een wedstrijdluik. Je kan als paardenliefhebber dus niet enkel materiaal bekijken of aankopen, een ruitervakantie boeken bij een van de deelnemende standen, een stamboekvoorstelling of demonstratie bekijken maar je krijgt dit jaar voor je geld dus ook een jumping, een horseball finale, een menwedstrijd of een hengstencompetitie.
Het programma is ontzettend ruim: naast het beursgedeelte valt er in de vier pistes bijna continu iets te beleven. Alles opsommen zou hier te ver leiden, je kan het programma zelf rustig napluizen op de site.
Op vrijdag is er vooral veel aandacht voor een pedagogisch project: leerlingen van de Gentse stadsscholen kunnen de beurs bezoeken voor € 1 en een pedagogisch parcours rond het paard volgen. Wat niet betekent dat niet-scholieren die dag niet aan hun trekken komen. Je kan op vrijdag ook naar bijvoorbeeld een seminarie over stamceltherapie bij paarden, rasvoorstellingen, een demonstratie zadelpassen of een training valtechnieken via een gloednieuwe valsimulator.
Lees verder…
maandag 15 februari 2010 15u55 |
Film |
Jeronimo |
Om de nieuwe film van James “Titanic” Cameron was heel veel te doen. De man heeft een indrukwekkend palmares, vooral dan wat betreft de hopen dollars die zijn films kosten en opbrengen. De overtreffende trap, zo werd Avatar aangekondigd. Mijn aanvankelijke interesse voor de film ebde weg naarmate ik meer hoorde over het succes in de zalen en het verhaaltje. Tot mijn ma tussen de soep en de patatten door liet vallen dat ze met enkele vriendinnen naar Avatar wou gaan zien. Ik zei, “maar moetie, dat is geen film voor u hoor”. “Toettoet”, zei ze vastberaden, “jawel, want X heeft ‘m gezien en ze vond hem heel mooi, en Y van Z heeft ‘m ook gezien en die vond ‘m ook heel goed, ik ga dat ook goed vinden.” Haar “naar welke zever kijk jij nu weer” – uitspraak wanneer ik naar dingen als Star Wars of X-men zat te kijken indachtig, zou ik het dan toch maar aan haar oordeel overlaten. Ik herinnerde me het bijna versleten filmticket in mijn portefeuille en voegde me bij het gezelschap. Aan de kassa van de Kinepolis Kortrijk moest ik het woord voeren. Vier tickets. Het ticket van mijn ma bleek ongeldig. Hoewel tot op deze dag geldig aldus het ticket zelf. Maar niet in het weekend. Een verloren ticket. Weer winst voor Kinepolis, want wat is dat nu om tickets uit te geven die niet in het weekend geldig zijn? Wat is dat nu om een ticket te weigeren dat al betaald geweest is? Maar goed, mijn ma betaalde de 17 euro opleg voor de 4 tickets, o ja, want zo’n 3D film kost een fortuin ondertussen. We begaven ons naar onze plaats, die helaas bezet was door enkele jongeren. Ik vroeg of zij een nummer hadden. “Ja”, antwoordden ze, “maar die mensen daar zitten op onze plaats”. “Maar jullie zitten op onze plaats, ge moet jullie plaats niet laten afpakken hé”, zei ik iets luider dan nodig was, opdat de starende pater familias met zijn chipsvretende kroost zou horen dat hij zich daar midden in de rij op die jongeren hun plaats had gezet. Onbeschaamd bleef ‘m kijken, terwijl ik verder ging en de tieners suggereerde om toch hun eigen plaats op te eisen. Wat ze niet durfden en terwijl ze zich beleefd excuseerden, verhuisden ze naar de rij erboven.
Over naar de film.
Lees verder…
maandag 15 februari 2010 10u40 |
Gentblogt |
Redactie (tekst), Michel Vuijlsteke en Max Van Hemel (beeld) |
Wilde plannen voor feesten! Met optredens! En artiesten! En vuurspuwers! Of nee! toch geen vuurspuwers! Of wacht, we doen het in het Gravensteen! Met een middeleeuws banket! Of wacht! Nee! We doen een tropisch feest! met een aardbeiengeleiworsteltoernooi!
…uiteindelijk: niets van dat alles. Geen megalomane dingen, geen bakken geld ertegenaan, maar gewoon een feestje. Met lezers en medewerkers en vrienden van, en kennissen en mensen-van-horen, en toevallige voorbijkomers. Geen stress, niet inzitten met break-even of niet break-even, met inkomsten en uitgaven, gewoon Gentblogt: we doen het omdat we het willen doen, niet omdat het moet.
Het was een zeer fijn feestje, dat zal wie er was u zeggen. En wie er niet was: er is altijd volgend jaar!
Lees verder…
RSS
