dinsdag 12 januari 2010 19u49 |
Muziek |
Bruno Bollaert |
Vanochtend werd een nieuw festival boven de doopvont gehouden. Er werd niet meteen over één nacht ijs gegaan, want in 2008 tastte men met het Blue Note Records Indoor Festival reeds voorzichtig de wateren af. Al gauw bleek echter dat zo’n project te groot was voor één partner, waardoor men in 2009 besloot een sabattical in te lassen om te herbronnen. Aan de tafel op de persconferentie zaten vandaag dan ook vertegenwoordigers van vijf grote Gentse organisaties: Bertrand Flamang van Gent Jazz, Wim Wabbes van Vooruit, Frank Pauwels van De Bijloke, Filip Rathé van het Conservatorium, en Hendrik Leper van het KASK. We gaan daar nu wel snel over, maar eigenlijk is het lang niet zo vanzelfsprekend dat vijf dergelijke organisaties, elk met hun eigen muzikale visie en programma, elkaar in dit festival hebben gevonden. Het programma dat ze voor het festival in elkaar hebben gestoken, ziet er alvast razend interessant uit.
Jazz & Sounds is een festival voor creatieve muziek, waaronder wordt verstaan dat er bruggen worden gebouwd tussen verschillende actuele muziekgenres, met nadruk op jazz en hedendaags klassiek (ik verwacht een paar dreigbrieven voor die laatste term). De omschrijving creatieve muziek is geen toeval, want in juni 2009 werd Gent door de UNESCO nog de titel Creative City of Music toegekend. Gent is dan ook een bruisende muziekstad, getuige daarvan de vele muzikanten uit zowat elk muziekgenre die er een onderkomen hebben gevonden.
Lees verder…
dinsdag 12 januari 2010 9u50 |
Muziek |
pops mohamed en ilse (tekst), Sarah Eechaut en Evy Ottermans (beeld) |
Dat Sioen iets heeft met Zuid-Afrika, dat kon u in het verleden op Gentblogt al vaak lezen. Maar hebben de Zuid-Afrikaanse muzikanten van Sioen ook iets met Gent? Jawel, zo bleek.
Het Calling up Soweto Project van Sioen tourt momenteel langs de Vlaamse Theaters, en doet op 19 januari de Vooruit aan. Onderaan dit artikel kunt u trouwens twee duo-tickets winnen voor dit concert. Voor deze tour zijn de Zuid-Afrikaanse muzikanten opnieuw in onze stad, en wij vroegen hen elk een stukje te schrijven over Gent, en wat hen van onze stad bijblijft. Ze schrijven niet in het Nederlands, maar wij zijn ervan overtuigd dat u dat gemakkelijk kunt vergeven.
De eerste in deze reeks die hier het woord neemt is Pops Mohamed, die zijn eerste band — The Valiants — startte toen hij amper 14 was. Zijn fans noemen hem the Minister of Music en de man beheerst een heleboel instrumenten en kan vele stijlen aan: African mouth bow, bird whistle, berimbau, didgeridoo, guitar, keyboard, kora, en thumb piano.
Lees verder…
maandag 11 januari 2010 9u59 |
Fotoreportage, Samenleving |
San (tekst), Thierry en San (beeld) |
Slechte weersvoorspellingen of niet, de Gentenaar laat het niet aan zijn hart komen en trok ook zondag weer massaal naar het Sint-Baafsplein om er ‘enen te pakken’ op het nieuwe jaar.
De temperatuur op het plein was beduidend hoger dan in de omgeving. Zo’n pak volk geeft zijn eigen warmte af en dus viel de koude wind niet zo op. De handen en voeten voelden de kou wel, maar slechts na even stil gestaan te hebben. Lange rijen aan de gluhwein- en cavastand maar voor de rest ging het heel vlot.
Net zoals de voorbije jaren was het een gezellige bedoening. En zeggen dat ik bijna niet geweest was.
Gelukkig nieuwjaar!
Lees verder…
zondag 10 januari 2010 15u40 |
Podium en Cultuur |
patricia (tekst), Charles Strijd (beeld) |
Donderdagavond was het feest in de Boudewijnstraat 51. Handicum, de organisatie die cursussen organiseert voor mensen met een verstandelijke beperking, professionelen, ouders, familie en vrijwilligers heeft een nieuwe stek. Van Assenede naar Gent. Meteen worden ze een stuk toegankelijker met het openbaar vervoer. Maar die avond werd ook Platform-K boven de doopvont gehouden, met zoals het hoort een woordje van de vertegenwoordiger van de minister en de burgemeester. Maar het werd allesbehalve een saaie bedoening.
Daniël Termont herinnerde zich dat hij nog eerder in het gebouw was geweest. Niet in de praktijk van dokter Rombouts, maar wel voor een voorstelling Indische dansen. Het gebouw ademt kunst, want de mensen van Platform-K stootten er ook op een gipskamer en een donkere kamer. Koen Deweer, de zakelijk leider heette ons welkom. Hij schetste de bedoeling van Platform-K: inclusie, samenwerking van personen met een verstandelijke handicap en artiesten, kunstenaars om het beste in hen naar boven te brengen. Veerle Deschrijver gaf wat uitleg bij de boeiende projecten. Sommige projecten konden we al zien, zoals Beyond borders, de schitterende documentaire over drie allochtonen met een handicap. Voor Facade, een kunstproject in de publieke ruimte, zeg maar een kunstwerk aan de gevel, had de koude een stok in de wielen gestoken en was het behelpen met een projectie. Ook mooi natuurlijk, maar er zit nog veel meer aan te komen, met toneel, textielateliers,… Lees verder…
zaterdag 9 januari 2010 15u23 |
Podium en Cultuur |
josie |
Het toeval (oftewel een vriendin van een vriendin die last minute afzegde wegens de verwachte sneeuw en bijhorende verkeerstroubles) zorgde ervoor dat ik vrijdag totaal onverwacht de premiere van de nieuwe voorstelling van Ultima Thule mocht bijwonen. Ik had nog nooit eerder iets van het gezelschap gezien, eerlijk gezegd schrikte het feit dat ze met poppen werken me om de een of andere reden af. Toch voelde ik al langer een zekere nieuwsgierigheid naar dit gezelschap, en het kwam me dan ook goed uit om mijn avondplannen om te gooien, mijn vooroordelen aan de kant te schuiven en zelf te gaan kijken hoe dat dan allemaal in zijn werk gaat, dat ‘poppentheater’ voor volwassenen.
Het verhaal (gebaseerd op het boek van Baricco) is gesitueerd in de 19e eeuw, in het Zuid-Franse dorpje Lavilledieu. Hoofdpersonage Herve Joncour wordt door de rijke industrieel Baldabiou overtuigd om voor hem te werken. Baldabiou heeft in het slaperige Lavilledieu een zijdefabriek opgericht die naast hemzelf ook de rest van het dorp welvaart heeft gebracht. Wanneer de zijderupsen aangetast blijken door een ziekte, stuurt hij Joncour naar Afrika om daar nieuwe, onbesmette rupsen te halen. Het noodlot slaat echter ook daar toe, waardoor er voor de ondertussen beiden schatrijke mannen niets anders opzit dan de zijde elders vandaan te halen. En dus vertrekt Herve Joncour naar het andere eind van de wereld, naar Japan.
In die tijd was zo’n reis naar Japan een heel avontuur, maar ook voor Joncour zelf ontvouwt zich een avontuur, zoals de mysterieuze Japanse vrouw met het gezicht van een meisje en de westerse ogen… Joncour is helemaal overweldigd door deze vrouw, al is zijn hart al van Helene, niet enkel het mooiste meisje van Lavilledieu, maar ook zijn vrouw.
Ik was bijzonder aangenaam verrast door de manier waarop Ultima Thule met behulp van enkele poppen een zeer mooie vorm van verteltheater brengt. De poppen zijn bijzonder eenvoudig, ze hebben bijvoorbeeld geen ogen of mond, maar toch zie je er dankzij het spel van de twee acteurs allerlei emoties in, word je helemaal meegetrokken in die wereld uit het verhaal, ondanks het feit dat er geen decor is en er enkel twee mannen op het podium staan met die poppen.
Lees verder…
zaterdag 9 januari 2010 11u50 |
Podium en Cultuur |
San |
Er zullen (hopelijk) heel wat dromen ingestuurd worden voor het project van dromenvanger Peter Verhelst. Om toch niet met een leeg blad te moeten starten op 8 januari had hij de kinderen van de 2e klas van De Oogappel aangesproken om alvast hun dromen door te sturen. Hier zijn er een paar die alvast de aandacht van de dromenvanger vasthielden:
Mijn droom
Ik heb gedroomd dat ik in een kastje zat. Ik kroop verder en ik kwam op een klein tapijt. Ik zag een doorgang die naar buiten leidde. Ik was in een bos. Ik zag muizen. Ik luisterde toen ze me zeiden dat ik hier niet uit kon. Ik kroop verder en verder en verder, tot ik niet meer verder kon. Opeens was ik bij de ingang. Ik kroop op het laddertje en toen WERD IK WAKKER!!
Lolo, 7 jaar.
Ik heb gedroomd dat ik op de rug van een dolfijn zat. Er waren nog andere dolfijnen. Op hun rug zaten mijn mama, mijn papa, mijn zus en mijn broer. Ze brachten ons naar een wondermooi eiland. Daar speelden we uren met aapjes, koala’s, panda’s en een kangoeroe. Dan moesten we naar huis en… werd ik wakker! Oooh!
Einde.
Jeanne, 7 jaar.
Lees verder…
vrijdag 8 januari 2010 13u57 |
Muziek, Samenleving |
Fixatief |
Eergisteren, 6 januari, ging Muziekhuis Goeste Majeur op stap om deze koude dagen wat op te warmen door uit vele kelen driekoningenliedjes te laten weerklinken in de Brugse Poort.
Een allegaartje van leden van Goeste Majeur, De Kinderfanfare, van Proper Tuupe en van De Propere Fanfare, kortom een uiterst onguur uitziend zootje (wat misschien de reden was waarom niet alle deuren opengingen), ging twee uren lang, in lompen en verfijnde gewaden gehuld, op pad om aan deuren aan te bellen, te zingen en te spelen ̩n de mensen achter die deuren Рvan een beetje omgekeerde wereld houden we hier wel Рeen kleine zoetigheid aan te bieden en ze het beste te wensen voor de tijd die komt.
Een paar mensen van fotocollectief Fixatief zagen hun kans schoon om ongegeneerd vals te kunnen zingen en trokken mee op pad.
Ze slaagden er zowaar in om tussen het zingen en het blazen op bevroren vingers wat foto’s te nemen.
Lees verder…
vrijdag 8 januari 2010 9u53 |
Podium en Cultuur |
San (tekst), Steven Waegenaer (beeld) |
Na stadsdichters Roel Richelieu van Londersele en Erwin Mortier en na stadcomponist Dick van der Harst, werd voor de komende twee jaar (periode van 1 september 2009 tot en met 31 augustus 2011) schrijver-dichter Peter Verhelst gevraagd als nieuwe stadsdichter.
Peter Verhelst is niet van de minsten op literair gebied. Hij schrijft poëzie, romans, kinderboeken en theaterteksten, is regisseur bij NTGent en mentor in het KASK, en voor zijn werk werd hij inmiddels bekroond met ongeveer alle mogelijke prijzen die er op literair vlak bestaan (ik noem er maar enkele: de Herman de Coninckprijs, de Jan Campertprijs, de Gouden Uil, de Gouden Uil Publieksprijs, de Vlaamse Cultuurprijs, de Taalunie Toneelschrijfprijs, de prestigieuze Woutertje Pieterse Prijs, de Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs 2009).
Normaal gezien wordt een stadsdichter door een stad aangesteld om gedichten te schrijven die kunnen worden voorgedragen bij officiële gebeurtenissen in de stad, zoals huldigingen, manifestaties en openingen. Maar gedichten schrijven die de lof van de stad zouden zingen, gedichten op bestelling, is niet het ding van Peter Verhelst en dus geeft hij een nieuwe, eigen invulling aan het stadsdichterschap. Al een hele tijd zit hij met een idee van een project in zijn hoofd, maar praktisch was dit tot op vandaag niet echt realiseerbaar. Het stadsdichterschap geeft hem nu deze mogelijkheid. Peter Verhelst wil geen gedichten schrijven voor Gent, maar hij wil wel literatuur maken van Gent door de dromen van de Gentenaars te verzamelen. Kortom, om het met zijn eigen woorden te zeggen “vervang stadsdichter door dromenvanger”. Lees verder…
RSS
