donderdag 7 januari 2010 10u00 |
Podium en Cultuur |
ElsS |
Voor de derde keer op rij gaf Uitbureau met het Spekkenfestival, een vijfdaags kindertheaterfestival, de kerstvakantie een vrolijk, cultureel accent tussen het feestgedruis. Een mooi aanbod van 15 voorstellingen voor klein en iets minder klein in theater Tinnenpot.
Dat het festival een succes te noemen is, bewijst de kaartjesverkoop: ruim 2.700 tickets werden er verkocht. Dat is meer dan een verdubbeling tegenover de vorige editie en het resulteerde bovendien in 12 uitverkochte voorstellingen. Twee voorstellingen (SOP en De laatste draak) kregen hier eerder al een bespreking.
Een jury, bestaande uit 20 kinderen, verdeeld in 4 groepjes (2 voor de leeftijd van 2,5 tot 5 jaar en 2 voor de categorie van 6 tot 12 jaar) bekeek alle voorstellingen. Onder begeleiding van een pedagoog evalueerden de kinderen verschillende aspecten zoals het verhaal, de personages, kostuums en decor aan de hand van een geanimeerd evaluatieformulier. Omwille van het leeftijdsverschil werd een onderscheid gemaakt tussen de jongsten en de oudsten. Vandaar dat de kinderjury twee prijzen mocht toekennen. Lees verder…
woensdag 6 januari 2010 13u31 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
San (tekst), Thierry (beeld) |
Toen Katherine Bouckaert haar hoek op de Walpoortstraat verliet, bleef het lang onduidelijk wie of wat er in de plaats zou komen. Op vrijdagochtend dronken mijn vriendinnen en ik regelmatig een koffie bij Pain Perdu aan de overkant en zo zagen wij dat werken begonnen in het pand en konden we die bijna week na week volgen. Uiteraard bleef het niet bij kijken en gingen we af en toe wel eens een praatje slaan met de werkmensen en zo ontdekten we dat er een koffiebar ging komen. ‘Concurrentie voor onze vaste stek’, dachten wij zo, en dat konden wij enkel met blijde ogen aanzien.
En zo zagen we op een dag dat de nieuwe koffiebar dan ook effectief open was: Or Espresso Bar. Op de opening zelf waren we er niet bij en het duurde zelfs even vooraleer we er onze eerste koffie gingen drinken, maar ondertussen zijn we er vaste klant. Niet dat we Pain Perdu volledig vaarwel hebben gezegd, maar Or is nu eenmaal vroeger open én heeft meer keuze in koffie, dus soms is een keuze maken zelfs niet nodig. Lees verder…
woensdag 6 januari 2010 10u07 |
Podium en Cultuur |
Jeronimo |
Na het bejubelde 1900 pakt Ultima Thule uit met een tweede voorstelling gebaseerd op een verhaal van Alessandro Baricco, Zijde.
Herve Joncour heeft een bloeiende handel in zijderupsen. Een mysterieuze ziekte onder rupsen in Egypte en Klein-Azië bedreigt de productie, waardoor Joncour zijn terrein naar Japan moet verleggen. In het land van de rijzende zon raakt hij in de ban van een prachtige, geheimzinnige vrouw van wie hij bij het afscheid een briefje in zijn handen gedrukt krijgt met de tekst: “Kom terug, anders ga ik dood”. Vanaf dat moment groeit er een even vreemde als intense relatie tussen de handelaar en de vrouw.
Tekst en regie: Wim De Wulf
Spel: Hans Van Cauwenberghe en Filip Peeters
Scenografie en Poppen: Filip Peeters Lees verder…
dinsdag 5 januari 2010 13u18 |
Faits Divers, Samenleving |
René van Densen |
Met verbazing kijk ik hier in Gent naar de vele nieuwsberichten en de ogenschijnlijke massahysterie die Solden heet. Wij ‘Ollanders kennen dat niet. Natuurlijk, we hebben wel in verscheidene steden die in de buurt van de Belgisch-Nederlandse grens liggen periodes die we Solden noemen, maar dat is eerder een truc voor de kortingskoortsige Vlaamse buren, waar we graag een bescheiden slaatje uit slaan. Maar een wettelijk vastgelegde periode waarbuiten kortings- en prijsstunten niet toegestaan zijn, is volstrekt onbegrijpelijk voor ons. Waarom zouden we?? De enige argumenten die ik desgevraagd van Gentenaren kreeg over het hoe en waarom van de Solden, waren vooral in het kader van voorkomen van oneerlijke concurrentie. Begrijp me niet verkeerd, Nederland heeft ook een veelvoud van wetten en maatregelen tegen ‘oneerlijke concurrentie’, maar een vastgelegde massale kortingsperiode, helpt dat zelfs maar een béétje daartegen? Me dunkt dat als de ene keer de ene winkel korting kan verstrekken, de volgende keer de concurrent met een eigen prijsstunt weer bezoekers terug kan winnen. ‘Olland kent dan ook Opruimingen, Uitverkoopseizoenen, Pientere kortingsdagen, Pluk-je-voordeeldagen, Goudkoortsdagen, December-cadeaus, Vlaggetjesweken, Temperatuur-voordeel, Super toeter weken, en ga zo maar door. Het vreemde fenomeen van de Belgische Solden, gecombineerd met een persoonlijke observatie van geldautomaten hier, doet bijna het vermoeden rijzen dat de Belg een hekel heeft aan geld. Of het anders op z’n minst als een noodzakelijk maar wat smakeloos kwaad beschouwt. Lees verder…
maandag 4 januari 2010 10u13 |
Fotoreportage, Samenleving |
Marc Careel |
Na de officiële witte kerst hadden we in Zwijnaarde wel een echte witte nieuwjaarsdrink op 3 januari 2010. Naar goede gewoonte had het hartverwarmend gebeuren plaats op het prachtige dorpsplein rond de kiosk. Een muziekband zorgde voor de ambiance en het Zwijntje (plaatselijk biertje), rode en witte zwijntjesaperitief met een goeie schelle zwijnenvlees zorgden voor de leute.
Gelukkig Nieuwjaar.
Lees verder…
zondag 3 januari 2010 10u25 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
ilse |
Normaal gezien zijn wij nogal aan gezond hier ten huize, een sporadische uitspatting richting frietkot of pizzeria niet meegerekend. Over het algemeen: veel verse seizoensgroenten, en behoorlijk evenwichtig, en meestal zelf klaargemaakt. Edoch. Sinds wij hier een baby hebben, lukt het niet meer elke dag om vers te koken. Vaak slaag ik er nog net in om een ovenschotel of pastasaus te fabriceren, maar toch zo’n één of twee keer per week loopt alles in het honderd, kijken we veelbetekend naar elkaar en gaan we eten afhalen.
Hoewel Gent een fijne stad is met veel mogelijkheden in het afhaaldomein, bleken de gezonde opties eerder beperkt: het wordt al gauw friet, Mac Donalds, pizza of taco. En zoals al gezegd: wij eten graag voedsel met meer vitaminen dan calorieën, en die dingen zijn dat hoegenaamd niet. Thais is lekker en licht, maar voor elke week toch wat prijzig. Er is de bio-planeet, waar u dagschotels kunt afhalen, maar dat is lekker voor een paar keer, en daarna is het toch ook vooral – pardon – grootkeuken.
Op één van die chaotische avonden herinnerde ik me plots een automaat vol vegetarische goodies, waar ik in mijn single jaren wel eens iets uit de muur durfde halen. En dus reden we naar Wakame, bij het station, haalden twee dagschotels uit de schuifjes, warmden op in de microgolf en putten ons uit in euforische superlatieven over wat we daarna proefden. Lees verder…
zaterdag 2 januari 2010 13u07 |
People en Lifestyle |
patricia (tekst), Ula Kapala (beeld) |
We zijn in Gent best wel verwend als het op wolwinkels aan komt. Ok, er waren er vroeger meer, maar we hebben nog steeds heel wat keuze. Mijn favoriet bij uitstek is Dumpie Wolhuis, al denk ik dat niemand de winkel echt zo noemt. Je moet goed uitkijken in de Salvatorshop om de winkel te ontdekken, maar eens je er binnen bent, is het een plezier voor de ogen. Margareta heeft een voorraad wol om u tegen te zeggen. Het enige nadeel aan de winkel is dat je er enkel tijdens de week, en dan nog enkel op dinsdag, donderdag en vrijdag terecht kunt. Voor mij was het verlof tussen de feestdagen dan ook ideaal om nog eens langs te gaan.
Het was er best druk. Twee oudere vrouwen waren een prachtig gebreide trui in mohair aan het proberen. Ondertussen probeerde Margareta twee dames te helpen. “Voor een sjaal? Hm, ik zou het dan toch dubbel breien als het voor een man is. Een sjaal voor een man moet een beetje stoer zijn, vind ik.” “Hoe bedoel je dubbel?”, vraagt het meisje een beetje verschrikt. “Gewoon met twee bollen tegelijk, of je kan er ook een kabel in doen, vind ik ook altijd mooi.” Ze weifelt nog een beetje en gaat verder op zoek naar kleuren die ze leuk vindt. Ondertussen roepen de vrouwen Margareta. “Tja, we zijn geen danseuses meer he. Ik vind het mooi. Je kan het met zowat alles dragen, maar ja, je verdikt er wel wat mee. Dat ligt aan het model, je moet je daar goed in voelen.” Dat is Margareta ten voeten uit, een ongezouten mening. Maar ja, je hoort dit beter in de winkel voor de aankoop dan er na, denk ik. In de winkel hangen altijd mooie truien, sjaals,… allemaal handgebreid en te koop. Een van de vrouwen heeft een keuze gemaakt. Nee, er is geen bancontact maar vlakbij zijn er twee banken. Het meisje van de sjaal twijfelt nog: misschien streepjes? “Och, maar ik ga voor jou geen kleur kiezen hoor, dat is zo persoonlijk. Dat zie ik bijvoorbeeld niet graag.” Ze wijst op de kleur die de vrouw gekozen heeft voor een trui. De vrouw protesteert luid. Ik moet stilletjes lachen…
Lees verder…
vrijdag 1 januari 2010 12u33 |
Gentblogt |
Redactie |
donderdag 31 december 2009 15u41 |
People en Lifestyle |
Greet Agneessens |
Ik ben gisterenmorgen behoorlijk boos geworden op mezelf. Woon ik al twintig jaar in deze stad, heb ik nu pas de winkel van mijn dromen gevonden. Serieus, ik ben er niet goed van.
Kijk, ik heb altijd al graag gekookt en gebakken. Wie hier langsloopt heeft veel kans dat er iets staat te borrelen of te pruttelen, of dat hij naar huis gaat met voedsel voor de rest van de week, onder het motto: ik krijg dat zelf toch allemaal niet op.
Voor iemand die alleen woont heb ik wanstaltige hoeveelheden voedsel in huis. Je weet immers maar nooit wanneer de bakstuip je overvalt. En dus puilen de kasten hier uit van de bloem en de suiker (van elke soort minstens een kilo) en bevatten diepvriezer en koelkast altijd het nodige om op eender welk moment aan de slag te kunnen. Want wie kan nu rustig slapen in het besef dat bladerdeeg, zongedroogde tomaten, room of Parmezaanse kaas uitgeput zijn? Probleem is dat je al die spullen op tijd en stond moet opgebruiken. Dat los ik op door geregeld in de kookboeken te duiken en het resultaat uit te delen aan familie, buren en collega’s, alweer onder datzelfde motto: ik krijg dat zelf toch allemaal niet op.
Ik ben altijd te vinden voor een rondje kookboeken snuisteren in de Fnac, en op citytrip vind ik steevast de leukste adressen voor olie, cupcakepapiertjes of lokale kaasspecialiteiten. Ook in Gent heb ik zo mijn adressen, waarvan Vits-Staelens (zie elders op Gentblogt) alvast topfavoriet is. Maar wat ik deze morgen heb gezien overtrof mijn stoutste dromen: het Gents Bakkershuis, paradijs voor deegrollers en slagroomspuiters, hemel op aarde voor chocoladefreaks en koekjesbakkers. Lees verder…
woensdag 30 december 2009 10u21 |
Faits Divers |
René van Densen |
Krenterig als de ‘Ollander heet te zijn, hij kent toch ook heus wel zijn onbeschaamde brasmomenten. U kent dat wel, die momenten of evenementen waar u vol verbazing uw medemensen bedragen ziet spenderen waar u geen idee van had dat ze die zelfs maar konden missen. In Noord-Brabant is dat vooral Carnaval, in Tilburg dan net iets meer de jaarlijkse Kermis, maar het meest verbaasd blijf ik toch wanneer met Nieuwjaar tot in de armste buurten volledige hypotheekaflossingen de lucht in krijsen en in talloze kleuren uiteen spatten. Altijd als ik in Nederland discussies hoor over de armoedegrens, vraag ik me onwillekeurig af of er ook maar één cent minder in de kermisattracties uitgegeven gaat worden… of dat er één ‘illegale’ (illegaal bij ons dan toch) Belgische vuurpijl minder de grens over gesmokkeld gaat worden.
Als er iets namelijk is waar Nederland écht goed in is, dan is het wel talloze onzinnige regeltjes opstellen bij alles wat het leven voor de gemiddelde burger leuk maakt. Mocht u niet weten waarom er rond nieuwjaar zoveel Nederlandse kentekens in Vlaanderen opduiken, dat is simpelweg omdat België iets minder spastisch doet over wat mensen wel en niet het luchtruim in mogen vuren met de jaarwisseling. Lees verder…
RSS
