Over enkele weken wordt de Kinepolis opnieuw overspoeld door nationale en internationale filmsterren. De rode loper wordt weer uitgerold en de Vlaamse filmsterren zullen zich terug eventjes op de loper van het Kodak Theater in Hollywood wanen.
Maar in de filmwereld gaat het niet altijd over glitter & glamour. Die kleinere, veelal rijpere films draaien vaak niet rond de echte commercie, maar proberen ook bepaalde emoties en gevoelens op te roepen.
Deze emoties en gevoelens worden niet alleen bij het grote publiek opgeroepen, maar ook bij verschillende artiesten en kunstenaars. Vaak kunnen films een inspiratiebron zijn voor muziek, theaterstukken en andere kunstwerken. Ook dit aspect van film probeert men onder de aandacht van het publiek te brengen tijdens het Gents Filmfestival. Vandaar dat er dit jaar voor de tweede keer een samenwerking komt tussen het Filmfestival en Vooruit om Almost Cinema te organiseren.
zaterdag 8 september 2007 16u13 |Sport|
Daan Hugaert |9 reacties
Elke keer een schaakclub bij de overheid aanklopt om een kleine ondersteunende subsidie te bekomen om haar werking te bekostigen, wordt zij van het kastje naar de muur gestuurd. De administratie van sport vindt het maar niks om schaken te promoten als volwaardige sport en stuurt betrokkenen verveeld richting cultuuradministratie waar de bal met een geeuw wordt teruggekaatst.
Bij de start van Bloso heeft men de fatale ingeving gehad het schaken buiten de deur te houden. De weerbots van deze vergissing laat zich voelen. In tegenstelling tot alle grote Nederlandse kranten heeft de Vlaamse pers nauwelijks aandacht voor welke schaakcompetitie dan ook. Interesse vanwege sponsors blijft dan ook uit, weer in tegenstelling met de situatie van onze noorderbuur. Akkoord, het schaken is geen grote publiekssport, maar een levendige belangstelling voor het actieve schaak is er wel degelijk. Neem maar eens een kijkje op Schaakfabriek.be. Ook competitie is er genoeg: Er is een Interclubcompetitie, die op ongeveer dezelfde wijze is gestroomlijnd als de Jupilerleague (van eerste klasse tot provinciale reeksen) en tijdens de Gentse Feesten is er het grote Open International Chess Tournament. Lees verder…
Wie het hier op Gentblogt zo allemaal een beetje meevolgt, die weet dat wij een boon hebben voor Ledeberg. Dit weekend konden wij bijgevolg dan ook niet zomaar onopgemerkt laten passeren want er staan Ledeberg een aantal hoogdagen te wachten. San lichtte eerder reeds een tipje van de sluier op in haar artikel over de Ledebergse Feesten. Dit artikel is echter de gelegenheid bij uitstek om uw mening over Miss- en Misterverkiezingen allerlei even te ventileren.
Wij ondernemen ook een poging.
Miss- en Misterverkiezingen, of het nu in de trant van België of Belgium Beauty is, gaan altijd gepaard met enige tragiek. Overdonderen de kandidaten en kandidates u al niet met hun aangeleerde hondentruukjes dan is het in sommige gevallen zeker wel hun microbenintelligentie die u van uw sokken blaast. En toch zijn er meerwaardezoekers onder de vleeskeuringen, toch wel.
In Ledeberg proberen ze alleszins om hun steentje daartoe bij te dragen. En zoiets stemt uw reporter die tijdens haar korte levensloop al ingedramd kreeg dat al die Missen vanuit de boekskes lege dozen zijn, hoopvol.
Het is weer die tijd van het jaar. De school is herbegonnen, de tweede zit ook (als hij al niet al voorbij is bij sommigen) en na een lange zomerslaap komt alles weer op gang.
zaterdag 8 september 2007 8u55 |Sport|ilse (tekst), D. (beeld) |1 reactie
Sport. Ik maak daar geen geheim van: de enige sport die ik leuk vind, is diegene waar ik enkel naar hoef te kijken. Laat Gevaert een finale lopen en ik onderbreek mijn werkzaamheden om nagelbijtend naar de televisie te staren. Laat de Rode Duivels een wedstrijd spelen en ik kijk –tegen beter weten in, zoals u allemaal — en supporter. Hetzelfde met de wielerklassiekers, de grote tennistornooien enzovoort enzoverder. Het hoeft zelfs niet altijd professioneel te zijn, vorige week heb ik nog een uiterst genietbare middag gehad op een kermiskoers in de rand rond Gent, en ik zie al graag eens een zaalvoetbalmatch. Lees verder…
Zoals beloofd krijgt u op het einde van deze drukke eerste werkweek (althans, toch voor mij – ik heb de grootste moeite om nog dit stukje uit te schrijven en mijn ogen open te houden, zo uitgeput dat ik ben van mijn vakantie. Gelukkig kan ik uitrusten op het werk. Oeps, niet verder vertellen.) (Waar was ik nu gebleven?)
Ohja, dus: …krijgt u op het einde van deze drukke eerste werkweek een Alziend Uug voor de kiezen.
En zoals beloofd ga ik er zo nu en dan een schijfje komkommer tussengooien, kwestie van het vakantiegevoel wat te laten naweeën. Dat is nu precies wat ik vandaag ga doen, want ik kan niet anders. Met die stekskens voor mijn ogen die mijn lodderzware oogleden moeten ondersteunen en openhouden zie ik toch maar scheel: van dat “Alziend” gaat er niet veel meer in huis komen vrees ik.
Gelukkig is er Arthur De Decker die de reddende engel komt spelen, hij stuurde me namelijk deze foto op:
De abdijkerk was ook een populaire bedevaartplaats waar relieken van verschillende heiligen – onder wie de heilige Bavo en de heilige Macharius de belangrijkste waren – aanbeden werden. Macharius was een bisschop, vermoedelijk afkomstig uit Antiochië in Pisidia (in het huidige Turkije), die de gave zou gehad hebben om zieken te genezen. Na vele omzwervingen belandde de man in Gent en werd opgenomen in de gemeenschap van de Sint-Baafsabdij, waar hij kort erna, in 1012, aan de pest overleed. Er ontstond alras een snelgroeiende verering rond zijn persoon en hij werd in onze contreien een belangrijke pestheilige. In de 19de eeuw werd de parochie en de wijk in die buurt naar hem genoemd.
Rond de abdij was inmiddels ook een hele dorpsgemeenschap gegroeid die nauw verbonden was met de abdij, het zgn. Sint-Baafsdorp, met een eigen parochiekerk die in 1067 gewijd werd als de Heilig Kerstkerk (niet te verwarren met de gelijknamige kerk aan de Sint-Salvatorstraat). Het is blijkbaar niet ongewoon dat in de buurt van een abdijkerk ook een aparte parochiekerk ontstond: ook naast de Sint-Pieterskerk bevond zich een parochiekerk, de Onze-Lieve-Vrouwkerk (gesloopt tijdens de Franse bezetting).
U dacht dat een nieuwe wagen voor de MUG-dienst al spannend was? Dan had u nog niet gehoord van de nieuwe chirurgie-robot in het AZ Sint-Lucas.
Met het Da Vinci S chirurgisch systeem met driedimensionaal High Definition beeld zet Sint-Lucas een belangrijke stap vooruit in de bestrijding van kanker.
De robot is het meest geavanceerde chirurgische instrument ter wereld.
Het meest opvallende is dat de chirurg niet langer zelf aan de operatietafel staat, maar wel de robot. Op de Da Vinci zijn vier armen gemonteerd: drie armen dragen de instrumenten en op de vierde is een camera geplaatst.
Zo’n kleine twee weken geleden togen wij op een bewolkte zondagnamiddag nog eens naar de Sint-Baafsabdij. Naar de Sint-Baafsabdij, zult u zeggen, die is toch al een hele poos gesloten? U heeft inderdaad gelijk: om besparingsredenen besliste het stadsbestuur enkele jaren geleden om de abdij tijdelijk te sluiten, behalve voor geleide bezoeken.
Maar tijdens een uitzonderlijke opendeurdag vorig jaar raakten de buurtbewoners aan de praat – zo hoort dat op activiteiten waar buurtbewoners samenkomen – en toen bleek dat zij hun groene rustpunt tussen de historische gebouwen toch wel heel hard misten. Er werd gebabbeld en gebrainstormd, er werd overlegd met de stad en er werden vrijwilligers gezocht en gevonden en uit dit alles kwam een uniek initiatief tot stand: sinds april dit jaar houden de buurtbewoners zelf om de veertien dagen op zondagnamiddag de abdij open.
En zo kregen wij een mailtje van vrienden dat zij die zondag “van dienst waren†en zo waren die namiddag ook wij van de partij voor een vernieuwde kennismaking met een van de oudste monumenten van onze stad.
Ieder jaar op 1 september hetzelfde nieuws op de radio: 1 miljoen leerlingen gaan terug naar school. Maar samen met hen betekent dit natuurlijk ook voor alle leerkrachten een nieuwe start. Gentblogt laat de komende weken dan ook een aantal leerkrachten uit verschillende scholen in het Gentse aan het woord. Juf Ethel van het 6de leerjaar bijt de spits af!
Hoe vaak je die eerste schooldag ook hebt meegemaakt, je raakt het maar niet gewoon. Die dag is ieder jaar anders en blijft toch steeds weer een bijzondere gebeurtenis.
Dat was het voor mij dit jaar zeker en vast. Aangezien ik er een klein jaartje uit geweest ben om aan een project te werken voor de Hogeschool had ik net iets minder tijd om me voor te bereiden. Ik ben van het ene werk letterlijk in het andere gerold, weliswaar met enige overlapping. Terwijl ik mijn andere job tot de laatste dag nog voor 100% wilde uitoefenen, zweefde mijn hoofd al enkele weken bij mijn nieuwe klasje. Stress, dromen, wakker schieten, tientallen lijstjes in je hoofd aflopen, … Om dan nog maar te zwijgen van de 1001 vragen die door mijn hoofd spookten. Want bovendien zou ik ook op een nieuwe school starten.
Festivals gebeuren niet altijd op grote weides en hebben niet altijd de nodige naambekendheid. Soms vallen wij op Gentblogt op zo’n festivalletje en dan kunnen wij daar toch enige ruchtbaarheid aan geven.
U bent welkom vanaf 15u en een eerste optreden mag u verwachten om 16u. D’Onderhond brengt u dan ‘mont martre kleinkunstpunk’. Zij worden gevolgd met een stevige portie rock van Little Dave. C-Jahman brengt soulful hip hop en daarna is er punk met Prøte. De avond wordt afgesloten met dark folk van Kiss the Anus off a Black Cat.
Uiteraard kan u er ook een hapje en drankje benuttigen: aan de innerlijke mens werd ook gedacht. Daarnaast is er doorlopend ook kindergrime en -animatie, zijn er filmprojecties, is er window art, … Allemaal goede redenen om u op zaterdag daarheen te begeven.
Ledeberg stopt gewoon niet met feesten. De Ajuinmarktfeesten zijn nog niet goed en wel voorbij of daar zijn de Ledebergse Feesten al. Vier dagen zal er gefeest worden en er is een programma om ‘u’ tegen te zeggen. Maar daar waar de Ajuinmarktfeesten zich vooral rond de Brusselsesteenweg localiseerden, vinden de Ledebergse Feesten vooral plaats op en rond het Ledebergplein.
Vrijdag vangen de activiteiten om 16u aan: de feest- en avondmarkt wordt geopend, net zoals de kermisattracties en de feesttent. In de Raadszaal van het Dienstencentrum Ledeberg wordt een tentoonstelling geopend die u de komende vier dagen kan gaan bekijken. ‘s Avonds kan u dan genieten van de eerste optredens van de feesten, te beginnen met Havana 1 en gevolgd door Biezebaaze.
Zaterdag mag je al vroeger opstaan. Om 9u vangt de rommelmarkt aan. Om 10u wordt een tweede tentoonstelling geopend die u kan bekijken in het Vredegerecht van het Dienstencentrum. Later op de dag is er een aperitiefgesprek en in de namiddag mag u uw loopschoenen bovenhalen: de Ledebergse Feesten Jogging vangt aan met een Kids Run voor kinderen van 6 tot 12 jaar. Nadien mogen de volwassenen hun beste beentje voorzetten waarbij ze kunnen kiezen tussen 5 of 10 km.
Om 16u begeeft u zich het best naar de feesttent om te supporteren voor uw favoriet in de mini Miss en Mister Ledebergverkiezing.
Het is ondertussen al anderhalve week geleden, maar zoals dat vaak gebeurt, heeft het dagelijkse leven in het begin van dit schooljaar ons een beetje ingehaald. En dus kwamen wij pas nu aan het afmonteren van deze video toe. Maar bon. Vijf jaar boerenmarkt Sint-Amandsberg dus, en wij gingen op reportage.
Het eerste weekend van september is niet volgend weekend, nee, het was vorig weekend. Het laatste weekend van de vakantie was meteen het eerste weekend van september. En het was ook een festival op De Site. San heeft u er vorige week alles over verteld. Er was comedy, flamenco, een verteller, een installatie,… Als ik de foto’s van Martine Audenaerde zie weet ik dat ik iets gemist heb. En u? Was u er wel?
woensdag 5 september 2007 10u25 |Agenda|Jeronimo|Reageren uitgeschakeld
Big Dick live in the kinky star!
Nog vóór je aanstaande maandstonden wil ik een groep die rockt als een troep hongerige honden rukkend aan de ketting die hen scheidt van de hennen en hun nageslacht. Rammelen moet het. En scheuren als vel van de nek. En als het rust moet het naderend onheil voelbaar zijn. Er moet drift in de gitaren zitten, drive in de bas en drang in de drum. De zang is een klacht met krachtige teksten als een vacht vol vlooien. Dát wil ik! Zij lachte, eerst meewarig dan groen toen bleek dat ik het meende. Zij verliet me en ik snapte dat. Zij, die een goede smaak voor schoenen had en steak als schoenzolen deed smaken, die in de flair elke voor en na bewonderde maar zelf huiverde voor elke verandering, die pijpen enkel kende als meervoud en in staat was op paradoksen deodorant te spuiten, verliet me. Maar ik was al weg. Ik koos een naam die haar de mond zou snoeren, die haar gezwollen trots zou verbeelden en verwoorden. Het moest hard zijn en compromisloos, doof voor rede, een statement met uitroepteken. In al haar dwaasheid zou ze hem dwaas vinden. Het zou terecht zijn, maar om de verkeerde reden. Zij bestaat niet, maar is tegelijkertijd alomtegenwoordig. Wij verkeren in het tegenovergestelde geval, maar niet lang meer. Na een dik jaar zitten de kettingen strakker dan ooit tevoren.
Eamonn Dowd and the racketeers hebben net hun vierde plaat uitgebracht “Silver and Dust” dat verscheen op het Duitse Cannery Row Records.
Ongetwijfeld zullen de Ieren snogs uit dit album voorstellen in hun typische meeslepende Americana, Alternative country rockabilly stijl.
Het Zwitserse viertal van Marie Puts beschouwt zichzelf als een soort Europese Gipsies en komt ongetwijfeld rocken met hun nieuwe plaat Dandy Riot , gereleased op het Hazelwood-label. experimentele jazzy punky rock or whatever. They rock around the clock!
RSS
Over enkele weken wordt de Kinepolis opnieuw overspoeld door nationale en internationale filmsterren. De rode loper wordt weer uitgerold en de Vlaamse filmsterren zullen zich terug eventjes op de loper van het Kodak Theater in Hollywood wanen. 
Elke keer een schaakclub bij de overheid aanklopt om een kleine ondersteunende subsidie te bekomen om haar werking te bekostigen, wordt zij van het kastje naar de muur gestuurd. De administratie van sport vindt het maar niks om schaken te promoten als volwaardige sport en stuurt betrokkenen verveeld richting cultuuradministratie waar de bal met een geeuw wordt teruggekaatst. 
Sport. Ik maak daar geen geheim van: de enige sport die ik leuk vind, is diegene waar ik enkel naar hoef te kijken. Laat Gevaert een finale lopen en ik onderbreek mijn werkzaamheden om nagelbijtend naar de televisie te staren. Laat de Rode Duivels een wedstrijd spelen en ik kijk –tegen beter weten in, zoals u allemaal — en supporter. Hetzelfde met de wielerklassiekers, de grote tennistornooien enzovoort enzoverder. Het hoeft zelfs niet altijd professioneel te zijn, vorige week heb ik nog een uiterst genietbare middag gehad op een kermiskoers in de rand rond Gent, en ik zie al graag eens een zaalvoetbalmatch. 
Zoals beloofd krijgt u op het einde van deze drukke eerste werkweek (althans, toch voor mij – ik heb de grootste moeite om nog dit stukje uit te schrijven en mijn ogen open te houden, zo uitgeput dat ik ben van mijn vakantie. Gelukkig kan ik uitrusten op het werk. Oeps, niet verder vertellen.) (Waar was ik nu gebleven?)
