RSSMax (2)
Gudrun Rombaut moet blijkbaar helemaal in de wolken geweest zijn in de Max want ze stuurde ons enkele ‘ondersteunde foto’s voor bij het postje van Klijn.
.JPG)
Max
Omdat shoppen nu eenmaal een vermoeiende bezigheid is, zoekt een mens af en toe wat verpozing in de Gentse binnenstad bij een koffie en een occasionele wafel. De goede adressen voor smakelijke namiddagzoetigheden in Gent zijn mijns inziens nogal schaars, omdat men het niet zelden moet stellen met een eergisteren gebakken maar vers opgewarmd (!) stuk taart. Wij hadden echter van horen zeggen dat we bij Max moesten zijn, in de schaduw van het Belfort (afhankelijk van hoe de zon zit), aan het Goudenleeuwplein. Lees verder…
De systemem is geval
De Krommewal nummer 3: in 1641 bouwde Andries van Rekendaele er eenen schoonen steenen ghevele, naast een ouder huis met een verdieping op overkragende korfbogen.
Tot 1929 was het een kleuterschool. In 1930 was het gebouw (met arcaden door ondernemer-bouwmeester Desmet-Mathieu) Werkbeurs en Werkloozenfonds van de stad. Na de oorlog was het “de burgerlijke stand”, waar je om je identiteitskaart en andere papieren kon gaan.
Tot onlangs kon je er onder meer tuinmeubelen kopen.
En sinds kort staat het leeg. En is er ingebroken. En is het gevandaliseerd.
Bril op het Belfort!
Ignace Vanderkelen heeft een leuke vraag voor ons:
“In de Middeleeuwen had men bij bouwwerken de gewoonte om het werk te signeren. Dikwijls kapte de beeldhouwer een beeld van zichzelf dat hij dan in het gebouw verwerkte.
Sinds de laatste restauratie van het Belfort door architect Van Acker prijkt boven de trappen een console met daarop het hoofd van een persoon. Deze draagt evenwel een bril. Heel merkwaardig! Wie is deze persoon? Hij gelijkt op premier Verhofstadt maar dan wel met een baard. Kan iemand het verhaal vertellen van dit beeldje?”
Komkommertijd (2)
Ehja, liefste lezers. In afwachting van de Patersholfeesten ontkomen we er hier ook niet aan: het is volop komkommertijd.
Maar dat wil niet zeggen dat er géén nieuws is. Kijk maar:
Jules?
De Werregarensteeg. Altijd fijn om er om de paar dagen eens door te lopen, en te zien hoe ze van dag tot dag verandert. De stad voert er een gedoogbeleid: de muren (en de vloer, en zelfs het plafond) staan er vól graffiti.
Ik had begrepen dat die graffitimannen zowat hun eigen erecode hebben, dat ze elkaars werk niet nodeloosvernietigen en zo—ik vraag me dan ook af of ze afspreken hoe lang ze wat laten staan.
Maar dit kan alleen maar tegen alle afspraken zijn: :)
Film: Bin-jip
Bin-jip is de derde in het rijtje die ik van regisseur Ki-duk Kim heb gezien. Louter fotografisch is hij misschien iets minder interessant, maar ook qua sfeer is er een duidelijke verschuiving t.o.v. de andere twee (Samaritan Girl en The Isle). Hoewel het aspect geweld nog steeds in het verhaal aanwezig is, komt Bin-jip veel meer over als een poëtische, magisch-realistische film.
Tae-suk rijdt Korea rond op zijn motor. Overdag hangt hij flyers aan de deuren van huizen, zodat hij ‘s avonds kan zien welke (tijdelijk) onbewoond zijn. Daar breekt hij in, maar enkel om voor zichzelf in onderdak te voorzien. Als tegenprestatie ruimt hij op, doet de was, en repareert hij gebroken huishoudtoestellen.
Lees verder…
Blue Note Festival
Hoe zat het nu met het Blue Note Festival? Uw reporter diende zijn dagen te verdelen tussen de Gentse Feesten, het (BN) festival, en de computer, waardoor enige verslaggeving wat vertraging heeft opgelopen.
In de nasleep van de Gentse Feesten heeft menigeen zijn stem geroerd over de omvang ervan, en een mogelijke ‘oplossing’ om het bezoekersaantal de volgende jaren vooral niet meer te laten klimmen. Op bepaalde momenten waren er meer ‘toeristen’ dan inwoners in Gent, en andere evenementen en festivals, zoals Polé Polé, hadden dan ook af te rekenen met een nijpend plaatsgebrek. Los van de vraag of festivals sowieso thuishoren op de Feesten, toonde Blue Note aan dat het allemaal ook ‘ruimer’ kan.
Lees verder…
Recuerdo danst op Sexteto Canyengue
Op zaterdag 17 september ’05 is er reden tot feest. Die avond danst Recuerdo, tangokoppel Lieve Vansteelant en Gerdy De Decker, op de melancholische tangomuziek van de wereldberoemde bandoneónspeler Carel Kraayenhof met Sexteto Canyengue om hun 15-jarig bestaan te vieren. Voor de gelegenheid wordt De Centrale in Gent omgetoverd tot een waar tangosalon. Carel Kraayenhof, die zelfs prinses Máxima van Nederland tot tranen roerde, brengt die avond zijn tangorepertoire waarop Recuerdo enkele adembenemende choreografieën brengt. Daarna kan jezelf de benen losgooien op tangomuziek met DJ Ben.
Gent, De Centrale, Kraankindersstraat 2, 15 euro. Concert om 20u, tangosalon van 22 .15 tot 24u, gratis tango-initiatie van 18.30 tot 19.30u.
Reservaties: 09/265 98 28 – decentrale@gent.be, www.decentrale.be – www.recuerdo.be
Komkommertijd
Gisteren las ik in de krant over een stunt van het Leopold Museum in Wenen: ” Wie naakt of in badpak kwam, mocht gratis binnen.“.
Kijk, is dat nu geen ideetje voor onze feestenburgemeester Daniël Termont?
“U wil naar naar Clouseau kijken? De vestiaires zijn in de kathedraal. Aan de linkerkant, voorbij het Lam Gods.”
Café Parti
Café Parti draait al enkele jaartjes op volle toeren. In die periode ben ik er een aantal keren geweest en het is me nooit tegengevallen. Onlangs was ik er twee keer kort na elkaar. Tijd voor een stukje in Gent Blogt.
Café Parti ligt aan het Sint-Pietersstation, niet meteen de meest trendy locatie in Gent, maar de ligging heeft ook voordelen. Als je bezoekers van de trein afhaalt, hoef je maar enkele tientallen passen te lopen én omgekeerd zit je zo weer op de trein. ’s Avonds is het geen probleem om dichtbij te parkeren. En natuurlijk past de locatie perfect bij de combinatie Airstop & Taxistop die in hetzelfde gebouw een plaats hebben gekregen. Lees verder…
Film: Samaritan Girl (Samaria)
Ki-duk Kim, de regisseur van Samaritan Girl, is een bezig baasje. De laatste vijf jaar heeft hij maar liefst 10 films gemaakt, waaronder The Isle, Spring, Summer, Autumn, Winter… and Spring, en Bin-jip. Die laatste gaan wij overigens volgende week bekijken.
Typerend voor zijn films is alvast de prachtige fotografie en, tenminste in de films die wij hebben gezien, een lichte penchant voor het schokkende. Al wordt dat dan weer wel met zulk een evidentie voorgesteld, dat ook het publiek er makkelijk over gaat.
Lees verder…
Parkkaffee
De Standaard schreef het al: Gent is een beetje in zomerslaap de eerste week na de Gentse Feesten. Hoewel die slaap niet zo erg diep is, zag ik gisteren. De terrasjes waren alleszins goed gevuld, van de zaken die nog open waren tenminste. Het mooie weer helpt uiteraard een handje mee.
Anyway, vanaf 1 augustus is er terug Parkkaffee. In het park aan de Groenestaakstraat in Mariakerke valt tot 28 augustus bijna doorlopend wel iets te beleven.
Zo is er een openlucht woonwagenmuseum, zijn er gipsy en flamenco optredens, zijn er side-shows (al is me niet geheel duidelijk wat dit allemaal mag wezen), je kunt er je toekomst laten voorspellen met tarotkaarten en je kan lekker gezellig gaan doen aan de petanquebanen.
Voor de lezers met kinderen is dit zeker een aanrader want er zijn circus workshops en kinderanimaties. En ook de smulpapen kunnen een bezoekje brengen aan het parkkaffee want je kunt er lekker eten met “vive la nourriture” . Lees verder…
Film: My Summer of Love
Derde keer goede keer? My Summer of Love is in elk geval de beste film uit het rijtje deze week. Zoals in de eerste film gaat het ook hier om een bildungsfilm, een adolescente zoektocht naar zichzelf. Evenmin wordt hier een boodschap uitgedragen, al gaat het wel een duidelijk afgelijnde episode in het leven van Mona, het hoofdpersonnage.
Mona leeft samen met haar broer op het Engelse platteland. Ze raakt echter totaal van hem vervreemd wanneer hij zich bekeert en zijn pub omvormt tot een geloofscentrum. Tamsin is een decadent en verwend meisje, dat net van school werd gestuurd, en de zomer op de landhuis van haar ouders moet doorbrengen.
Lees verder…
Film: War of the Worlds
Het vraagt veelal durf of domheid om een klassieker aan te pakken. In zeldzame gevallen kan dat hele mooie resultaten opleveren, maar, u hoort me al aankomen, dit is er niet zo een. Begrijp me niet verkeerd, Spielbergs War of the Worlds is geslaagd entertainment, maar ook niet meer dan dat. Verschillende stijlen worden door elkaar gehaspeld, denkfouten worden niet weggewerkt, en het einde, tsja, dat einde: het is en blijft Hollywood.
Het gelijknamige boek van H.G. Wells, The War of the Worlds, werd reeds –met wisselend succes– herhaaldelijke keren bewerkt: verschillende verfilmingen, een musical, een stripverhaal, maar vooral de radiobewerking van Orson Welles. Voor de recente filmversie was een budget van 132 miljoen USD uitgetrokken.
Lees verder…
