donderdag 30 september 2010 10u34 |
Samenleving |
Lamazone |
We wonen sinds een klein jaar in een huis aan het Rabot.
Het is een gemengde wijk: kansarmen, Bulgaren, ex-junks, dealers, gezinnen met kinderen, koppels met huisdieren, Russen, Vlamingen, zwarten, bruinen, witten… het woont er allemaal. Wat ik fijn vind aan de wijk is het “sociale”: als ik Lola uitlaat, sla ik vaak een praatje met een aantal andere hondenwandelaars in de buurt; als we thuiskomen van het werk, vraagt de buurvrouw in gebroken Nederlands of we brood willen; in het weekend is er vaak een festival of feest op het terrein van de Gasmetersite.
Het voormalige Alcatelterrein bestaat uit de oude betonnen vloeren van de fabrieken waarop nu plaats gegeven werd aan een aantal stadstuintjes, een speelruimte, twee voetbalterreintjes en wat containers die dienst doen als scoutslokalen. Mensen zijn er sociaal zonder dat dat tot al te grote overlast leidt. Dat is althans mijn visie op de buurt – praat met iemand zes straten verder en die vertelt je misschien een ander verhaal. (De Rabottorens wat verderop zijn drie torenhoge oude, uitgeleefde flatgebouwen waar mensen zeer dicht op elkaar wonen in niet altijd even goede omstandigheden.)
Lees verder…
woensdag 29 september 2010 13u31 |
Interview, Podium en Cultuur |
Veerle (tekst), Charles Strijd (beeld) |
Als ik in het NTGent kom, heb ik nog altijd een beetje het gevoel van thuis te komen. Eind jaren 80 hebben wij immers in enkele stukken meegespeeld als figurant (zoals De golven van de liefde en van de zee (Franz Grillparzer) en De harige aap (Eugen O’Neill)) en gingen we er regelmatig naar voorstellingen. We voelden ons thuis in die theaterwereld. Maar het leven kwam ertussen (u weet wel: huisje, boompje, kindjes) en de bezoekjes aan het NTG verdwenen geleidelijk uit de agenda. Tot het de laatste jaren weer begon te kriebelen om wat meer naar het theater te gaan, en bijna automatisch kozen we weer voor het NTG, alwaar we schitterende, maar ook wel mindere, stukken zagen.
In diezelfde periode hoorde ik ook voor het eerst de naam van Wim Opbrouck vallen. Als zanger bij de muziekgroep De Dolfijntjes. En als acteur in de voorstelling Hopla door het koren, dat we zagen in het Nieuwpoorttheater in ik weet niet meer welk jaar. In de loop der jaren nam de carrière van Wim Opbrouck een hoge vlucht: hij speelde bij De Blauwe Maandag Compagnie, o.m. in Ten Oorlog van Tom Lanoye, en later bij Het Toneelhuis (ontstaan in 1998 na een fusie van De Blauwe Maandag Compagnie en de Koninklijke Nederlandse Schouwburg Antwerpen), waar hij tot de vaste artistieke kern behoorde en enkele grote rollen speelde.
Inmiddels was hij ook regelmatig te zien in films (o.a. Ad Fundum, Manneken Pis, Iedereen Beroemd!, Meisje, Man zoekt vrouw, Vreemd Bloed) en televisieseries (zoals Wittekerke, Windkracht 10, In de Gloria, Nefast voor de feestvreugde, Stille Waters, Matroesjka’s en Het Eiland). Daarnaast werkte hij mee aan televisieprogramma’s als Alles kan beter (met zijn legendarische computerlessen in het West-Vlaams en zinnen als “kêrekêwere” en “rute 98″), Spike (als “Zeeuws Meisje Man”), De Rederijkers, De Bende van Wim en nog niet zo lang geleden In de keuken.
Dit overzicht is verre van volledig, maar het nastreven van die volledigheid zou ons wel veel te ver leiden. Lees verder…
woensdag 29 september 2010 10u01 |
Muziek, Podium en Cultuur |
Bruno Bollaert |
We hebben het concert dat Nicolas Kummert met zijn kwintet donderdagavond in Vooruit komt brengen, reeds tweemaal gehoord. Een eerste keer in de Brugse Werf, als seizoenopener eerder deze maand, en een tweede keer vorige zondag, aan de Koninklijke Gaanderijen op de Zeedijk van Oostende in Vrijstaat O. En ware het niet dat we donderdag naar het Jazz Brugge festival trokken, dan gingen we zonder aarzelen opnieuw luisteren in Vooruit. Om u maar te zeggen: dit is een concert dat u niet wil missen.
Kummert toerde eerder dit jaar in de Yves Peeters Group (Amerika in de Vooruit), voor de release van het schitterende album Sound Tracks. Dat album bevat overigens ook Kummerts visitekaartje, Petit Simon Millionaire, waarmee hij ook zijn eigen album opent. Eerder dit jaar verscheen ook nog The Love Album, een live cd van Groove Thing, een funky band waarin Kummert sax speelt. 2010 is duidelijk niet enkel het jaar van Jef Neve.
Lees verder…
dinsdag 28 september 2010 16u03 |
Muziek, Podium en Cultuur |
Caroline Neels (tekst), bruno bollaert (beeld) |
Hij heeft nog niet echt stil gezeten in 2010, Jef Neve. In mei bracht Impulse het album For All We Know uit, een duo-album met José James, waarna beide muzikanten op tournee in de VS trokken (Gentblogt zag hen trouwens aan het werk op hun eerste concert in Seattle). Met José James werkte hij ook nog eens het Coltrane project uit, waarmee hij deze zomer een aantal festivals aandeed, waaronder Jazz Middelheim. Zopas werd de nieuwe cd van het Jef Neve Trio uitgebracht, Imaginary Road, die zaterdagavond in Vooruit werd voorgesteld. Caroline Neels ging luisteren in een nokvolle Theaterzaal, en laat u graag meegenieten.
Hoewel ik geen jazzliefhebber ben, hou ik wel van Neve. En ik niet alleen, zo blijkt: mensen die anders bedanken voor jazz vallen als een blok voor de ‘chou’ van het genre. Jazz wordt vaak ervaren als een complexe, moeilijk te analyseren taal, maar Jef Neve maakt die muziek echter toegankelijk. De muziek klinkt als een soundtrack en overschrijdt de genres van zowel klassiek als jazz (Neve werkt momenteel aan een klassieke compositie). Neve kennen we natuurlijk ook van de filmmuziek van de Helaasheid der Dingen en Dagen zonder Lief van Felix Van Groeningen, en tot voor kort presenteerde hij het naar hem genaamde jazzprogramma op Klara. Lees verder…
dinsdag 28 september 2010 13u02 |
Sport |
Tom |
Op 26 september stond de eerste editie van de Kyocera Long Life Marathon Gent op het programma. In de voormiddag begonnen de halve en hele marathonlopers eraan, in de namiddag was het de beurt aan de 5 en 10 kilometer. Als voorbereiding voor de marathon van Eindhoven op 10 oktober was dit een ideale test om te zien of ik op schema zit, dus besloot ik mee te doen aan de halve marathon. Wat volgt zijn mijn bevindingen over deze eerste editie. Spoileralert: ik heb kritiek op dingen.
Lees verder…
dinsdag 28 september 2010 9u32 |
Agenda, Podium en Cultuur |
patricia |
Nee, we zijn nog niet ziek. Het regenweer met lage temperaturen voor de tijd van het jaar heeft ons nog niet gegijzeld. Koorts! is de nieuwe naam voor een theaterfestival. Circa (Cultuurcentrum Gent) en Gama vzw slaan de handen in elkaar en zorgen voor een volledig nieuw vervolg op het vroegere Festival voor het Amateurtheater van de Stad Gent. Koorts! heeft dus een traditie, maar is ook nieuw. Veel aandacht gaat uiteraard naar het Gentse amateurtheater, maar er is meer. Ook andere (nog) niet-professionele groepen komen aan bod. KOORTS! wil op zoek gaan naar de minder bekende pareltjes in het Gentse theaterlandschap.
De blikvangers tijdens KOORTS! zijn vijf stukken die speelden tijdens het voorbije seizoen en geselecteerd werden door een vierkoppige professionele jury: Anna Van den Dooren (theatermaker bij DcolT, oprichtster MaTRak), Annelies De Nil (actrice en stafmedewerker theater bij Wisper), Jan Sobrie (theatermaker bij o.a. Kopergietery, Bronks,…) en Nathalie Decoene (projectcoördinator Circa). Zij bekeken in het totaal zestien verschillende theaterstukken met als resultaat een fris en boeiend programma.
Lees verder…
maandag 27 september 2010 14u29 |
Muziek |
Jeronimo |
Het festival van Vlaanderen zorgt voor aangename verrassingen deze editie. Zaterdagavond nodigden ze een van mijn favoriete “Gothic” bands uit om de handelsbeurs om te toveren tot een donker sfeervol spektakel: Qntal. Meteen werd het genre opengetrokken en was het leuk heel wat andere mensen te zien dan de zwarthemden in het publiek. Boven bleken die mensen het concert ook nog eens ferm gesmaakt te hebben.
Syrah en Michael presenteerden eerst hun relatief nieuwe Al Andaluz Project. Als je ‘t mij vraagt nog een nevenproject van hun middeleeuws klassiek Estampie. Maar Al Andaluz Project is veel meer dan de middeleeuwse klassieke volksliederen van Estampie.
Lees verder…
maandag 27 september 2010 10u50 |
Sport |
Steven Heyse (tekst), Ann D'hondt (beeld) |
Zaterdagavond kregen we de Kanaries uit Sint-Truiden op bezoek in het Ottenstadion. De hevige regen deerde de supporters klaarblijkelijk niet, met 10.150 zagen we voor het eerst Edson Montana aan de aftrap. De Ecuadoriaanse aanwinst was overigens niet het enige debuut. Onze Buffalomascotte had zo waar voor het eerst zijn vrouwelijke collega meegebracht, wat voor brede glimlachen zorgde bij de mannelijke supporters.
Sint-Truiden is de afgelopen wedstrijden een geduchte tegenstander gebleken voor AA Gent, waartegen de Buffalo’s al meerdere keren in het zand moesten bijten. Na het verlies van Lokeren deze week was het dan ook vol spanning uitkijken welke richting het zou uitgaan.
Lees verder…
zondag 26 september 2010 16u37 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
Gudrun |
Eigenlijk is het Pakhuis in Gent toch wel een begrip, en toch bleek er nog niks over op Gentblogt te staan. Een ware schande! Want dit restaurant heeft, naar mijn bescheiden mening, zowat het mooiste interieur van de ganse stad. Het is gevestigd in een oud – jawel, verrassing -Â pakhuis midden in de stad, aan de achterkant van de MacDonalds en de Korenmarkt. De renovatie moet destijds handenvol geld gekost hebben, maar het resultaat is prachtig!
Overal is het stalen gebinte mooi te zien en beklemtoond door het typische groen dat de art nouveau zo kenmerkt. En ook de rest van de inrichting is knap gedaan: in het midden staat een gebogen bar die het bekijken meer dan waard is, en prachtige trappen met een aantal marmeren treden leiden naar de bovenverdieping, waar je dus rondom rond ook kan tafelen met schitterend uitzicht op het midden van het restaurant. Er is een hoek met lederen zeteltjes waar je rustig iets kan drinken (voorbij een levensgroot Nikebeeld), en ook het terras is in de zomer niet te versmaden. Zelf heb ik geen foto’s getrokken, mijn kleine prutscameraatje zou het geheel serieus onrecht aandoen, maar neem gerust een kijkje op hun website.
Maar al die interieurpracht ondersteunt eigenlijk de echte reden waarom ik schrijf: de keuken! Het is heel erg lang geleden dat ik er nog ‘s avonds ben geweest, maar afgelopen maandag nam mijn man me mee voor de lunch. Lees verder…
zaterdag 25 september 2010 12u30 |
Film |
Jeronimo |
Dit keer ben ik er dan toch nog geraakt. De fortisfilmdays dito BNP Paribas filmdays. De vrienden hadden geen tijd, de ene date zat op een overvolle bus in India dus trommelde ik maar een ex-reisgenote op die evenveel cinefiele gevoelens heeft als ik, wat maakte dat we dus ook dat gemeen hadden om naast mekaar met popcorn op een uitstekende plaats in de overrompelde kinepolis te gaan zitten. Als opwarmer genoten we van het bloed en de tieten en de nice little fish in 3D om dan de bloodlust and perversion te stillen aan de bar van de Bloomingdales.
Drie kwartier later zaten we toevallig op dezelfde plaatsen in dezelfde zaal voor Oliver Stone’s nieuwe “Wall Street- Money Never Sleeps“. Ik vroeg me al af wat het misplaatse publiek in de volle zaal deed, maar mijn Kinefreundin wees me er op dat Shia LaBeouf vooral bekend is van Transformers. Aha, vandaar dat het grootste gedeelte van de zaal de aandacht er niet bij kon houden.
Wij wel, hoewel.
“It’s not about the Money, it’s about the Game” horen we de antagonist zeggen. En na de film vroeg ik me af of Oliver Stone nog wel weet hoe het spel te spelen. De man wordt misschien een jaartje ouder dat hij de perfecte Wall Street-thriller vermengt met een Vijftv-verhaal. Of is het om de aandacht teveel af te leiden van de droge cijfers en financiële termen?
Lees verder…
vrijdag 24 september 2010 13u23 |
Agenda, Samenleving |
Frank Bombeke |
Het wordt een jaarlijkse traditie, al schuift de periode wat. Voor de 7de maal op rij organiseert Shoppingcenter Gent Zuid een grote boekeninzameling ten voordele van projecten in het Zuiden van Oxfam Solidariteit.
Na een aantal ‘dumpjaren’ van boeken, dacht ik nu wel voldoende het Zuiden gesteund te hebben. Dat was buiten het Verenigde Thuisfront van echtgenote en nog thuiswonende dochter gerekend. Deze week is de zolder geïsoleerd en kreeg onze bureau op het gelijkvloers een face-lift.
En die boeken die al 5 jaar, 10, 20, zelfs 30 jaar niet meer gelezen zijn, keren niet terug naar de zolder of de propvolle boekenkasten in de bureau. Ze mogen, nee moeten!, nu toch echt weg. Er zijn nog altijd bibliotheken. Alzo besliste het VerenigdeThuisfront. Dus zal ik toch maar in plaats van één symbolische doos boeken, weer fietskarren vol boeken mogen laden. Maximum 100 kilo per persoon. Met 3 gezinsleden moet dat lukken.
Lees verder…
donderdag 23 september 2010 20u40 |
Sport |
Vincent Ooms (tekst), Ann D'Hondt (beeld) |
Dinsdagnacht, meneer Boucaut valt maar niet in slaap. Plots hoort meneer Boucaut zwaar gehijg van onder het bed, zijn bed wordt mee naar boven en beneden gestuwd volgens het ritme van het gehijg. Is het Sinterklaas, het zandmannetje, een vroege kerstman? Neen, het enige echte Michelinmannetje verscheen voor hem. Zoete woorden over winterbanden, zomerbanden en sportbanden en de oogleden van meneer Boucaut worden zwaarder en zwaarder, en met een grijns op zijn gezicht gaat meneer Boucaut dromenland tegemoet. Wetende dat hij nooit meer bang moet zijn voor een technische keuring.
Lees verder…
donderdag 23 september 2010 13u40 |
Natuur, Samenleving |
Martin Terryn (tekst), Micheline Permanne (beeld) |
Onlangs, op 10 september las ik in een vooraanstaande krant, in de rubriek luchtig nieuws weliswaar, dat in Duitsland, in de buurt van Keulen de eerste volautomatische melkautomaat in gebruik was genomen. Op elk uur van de dag en ook ’s nachts kan men er een recipiënt, een fles dus, vullen met verse, gekoelde koemelk. Met foto en al, zo van het net gehaald, denk ik. Groot was mijn verbazing, want nog net in Gent, in Zwijnaarde namelijk, is een boerderij die sinds kort zo’n mechanische koe heeft. Weliswaar wordt de melk nog altijd geleverd door een paar echte koeien die verdekt staan opgesteld.
Voor wie interesse heeft: In de Heistraat 18A, parallel met de N60. Je kunt er niet naast kijken. Grenzend aan het nog aan te leggen voorstadspark in een echte fietsstraat. Dorst op tocht, even stoppen en 20 cc verse melk, aan de democratische prijs van 25 eurocent. De boerin verzekerde mij dat ook zij geen pionier is. Over heel Vlaanderen heeft ze weet van verschillende melkverdeelpunten. Voor de liefhebbers. Verse melk is in niets te vergelijken met uit flessen.
Adres: Heistraat 18A, 9052 Zwijnaarde.
RSS
