zondag 28 maart 2010 16u45 |
Bestuur & Politiek |
Michel Vuijlsteke |
Met het aanzwengelen van de seizoenen zijn er alsmaar minder uren in de week – is dat bij u ook zo? Deze week de twee mensen die ik eigenlijk vorige week had willen doen. Vólgende week terug normaal tempo. Beloofd.
24. Isabelle De Clercq (onafhankelijk)
Isabelle De Clercq zat vroeger in de CD&V-fractie. Twintig jaar een mandaat uitgeoefend, eerst OCMW en dan gemeenteraad. Voor het kader: zie ook het stukje over Filip Van Laecke. In het kort: CD&V Gent is geïmplodeerd, Isabelle De Clercq stapt uit de partij. In twee schuifjes: januari 2009 uit de fractie maar nog in de partij, en in april 2009 ook echt uit de partij.
Isabelle De Clercq en Matthieu Dierckx (en Eddy Vandenameele, Armand De Lepeleire, Geert Verbeke) stonden begin 2009 aan de wieg van Gent met Visie: een beweging die de Gentse CD&V een nieuwe adem moest geven. Iets doen aan armoede, en iets doen aan participatie, daar zouden ze voor gaan.
Er was een tekst en er waren plannen, maar het heeft niet lang geduurd.
Lees verder…
zaterdag 27 maart 2010 16u00 |
Muziek |
Bruno Bollaert |
Vergeef mij, het is zaterdag, we gaan er even met een rotvaart door. Maar wat was dat, gisteren? Toegegeven, met Colin Stetson als nieuwe boy wonder werd de lat nogal hoog gelegd, donderdag.
Het begon trouwens heel goed. We konden nog net het einde van Rops Snare meemaken; wat we ervan zagen leek ons heel delicaat en gebald en betrokken. Josse De Pauw zat met zijn vinger in de lucht gespannen te wachten tot Eric Thielemans voor de laatste keer de drums liet rollen. En we waren vooral getuige van het intieme onderonsje tussen Joëlle Léandre en haar contrabas, die het protest opnieuw in de jazz stak, met een tirade waarin wij de naam Sarkozy hoorden vallen (zie het fragment hieronder). Het was vooral –en een beetje tegen de verwachting in– heel naturel en dus allesbehalve arty farty of pretentieus. We waren al bijna geheel overtuigd na de recente live cd, en we zijn gisteren helemaal fan geworden, geloof ik.
Voor Flat Earth Society en Fischer Z (The Worker, So Long) frontman John Watts, waren de verwachtingen hoog gespannen. Iets te hoog, want ze werden niet helemaal ingelost. De set kwam langzaam op gang, al beterde het wel naarmate de muziek vorderde. De capriolen van John Watts kwamen een beetje gekunsteld over, maar voegden op zijn minst wat animositeit toe aan de grotendeels statische set. De muziek kwam voornamelijk over als betrof het een musical, en eenmaal mee in die premisse was ze best genietbaar. Bovendien leent de sound van (begin) de jaren 80 zich heel goed tot een dergelijke hertaling. Wervelend of confronterend was het evenwel niet te noemen, en in een festival dat Jazz & Sounds heet en waarvan de naam en de inhoud enige vooruitstrevendheid laten vermoeden, lost zulks de verwachtingen niet meteen in.
Lees verder…
zaterdag 27 maart 2010 10u05 |
People en Lifestyle, Samenleving |
Greet |
En opeens weet een mens waarom Brussel zover weg is, en dat in Gent werken toch eigenlijk veel en veel leuker zou zijn. Mijn eerste dag in het satellietkantoor van de Vlaamse overheid aan de Nederkouter verloopt rustig tot ik over de middag op zoek ga naar een broodje. Ik vind mijn gading bij Verloren Kost (de broodjeszaak) en er in de wachtrij een krantje in mijn handen geduwd krijg. Straks, om halfvijf Stand-Up Comedy net om de hoek, in een leegstaand pand aan de Verloren Kost (de straat). Niet zomaar Comedy, blijkbaar, maar een initiatief van de organisatie ECHT, ondertussen al actief in o.a. Leuven, Brussel en Antwerpen, en nu blijkbaar van plan om Gent te veroveren.
Echt is de Jongerenwerking van de Humanistisch Vrijzinnige Vereniging HVV. De organisatie houdt zich naast het uitgeven van een krant ook bezig met het organiseren van allerlei activiteiten en richt zich vooral tot mensen van 17 tot 35 jaar. De krant wordt momenteel verdeeld onder laatstejaars zedenleer, aan hogescholen en universiteiten, en in openbare bibliotheken.
Voor iemand die Dawkins met veel instemmend geknik(en ja hoor, ook heel af toe eens met fronsende wenkbrauwen, maar toch maar heel zelden) heeft gelezen dus best wel de moeite om eens binnen te wippen. Vrijdenken, atheïsme en het zogenaamde new-atheïsm zijn trendy. Een stel jonge mensen zien die vol overtuiging aan de kar trekken is dan ook bijzonder verfrissend.
Lees verder…
vrijdag 26 maart 2010 14u46 |
Muziek |
Bruno Bollaert |
Bon. Ik heb mij gesplitst. Gezien ik –nét– te laat was voor de documentaire over Han Bennink, had ik tijd om nog net wat soundcheck van Ben Sluijs, Jules Deelder & Remco Campert mee te pikken. Het klonk fantastisch, maar gezien ik daardoor al foto’s van de jongelui had, besloot ik het begin van Colin Stetson mee te pakken. (Dat, én er was eigenlijk al geen zitplaats meer in de Balzaal tegen de tijd dat ik mij aan de hapjes in de voorafgaande receptie wist te onttrekken.) En toen begon Colin Stetson te spelen. Op bassaxofoon. Op altsaxofoon. Op klarinet. En nog. En nog. En toen was het voorbij voor ik er erg in had.
Kijk, het album New History Warfare, klinkt al enorm fascinerend. Maar ha, hij maakt gebruik van loopjes om zichzelf mee te begeleiden, dacht ik vol overtuiging. Die stukjes naadloos integreren (wat allesbehalve vanzelfsprekend is), dat zal live niet lukken, bedacht ik zuinigjes. En dan stond die muzikant daar in de domzaal. Met een loodzware bassaxofoon die hij, bungelend aan een iel draagkoordje, heen en weer zwierde als was het zijn klarinet. En zonder elektronica. In plaats van loopjes speelde Stetson gewoon harmonieken, waardoor het wel leek alsof hij met een meerstemmig instrument bezig was. Bovendien kwam de techniek op geen enkel moment over als een gimmick, of gratuite bravoure, maar was de man heel muzikaal bezig. Een fantastisch begin.
Lees verder…
vrijdag 26 maart 2010 12u03 |
Podium en Cultuur |
Veerle (tekst), Liberaal Archief (beeld) |
Wie in de voorbije decennia af en toe eens proefde van het rijke Gentse culturele aanbod, is hoogstwaarschijnlijk ooit in een van de ‘gekleurde’ zalen terechtgekomen, zoals de Zwarte Zaal, de Witte Zaal, de Gele Zaal of de Groenzaal. Vanaf dit weekend komt daar nog een zaal bij. Dan wordt op het Kramersplein immers de Blauwe Zaal feestelijk geopend. En u bent van harte welkom.
Op dit pleintje vlakbij het Sint-Pietersplein bouwde stadsarchitect Adolphe Pauli in 1858-1859 in opdracht van het liberale stadsbestuur een jongensschool in neoromaanse stijl. Het was een vrijstaand, u-vormig gebouw, met in de rechtervleugel (kant Overpoortstraat) zeven klaslokalen. In de linkervleugel bevonden zich de woning en de tuin van de directeur. In de voorgevel aan het Kramersplein bevond zich de centrale toegangspoort, terwijl de sanitaire voorzieningen aan de achterzijde (Voetweg) werden gebouwd. De centraal gelegen speelplaats was omringd door een overdekte gaanderij.
Lees verder…
vrijdag 26 maart 2010 9u02 |
Musea en tentoonstellingen, Podium en Cultuur |
Jeronimo |
Vanaf 2 april start het BOXART-festival in het Huis van Alijn en De Centrale: een uniek project rond boksen en kunst!
BoxArt wil de relatie tussen cultuur en boksen in de verf zet ten. Via een unieke opzet waarbij sport en cultuur in de kijker worden gezet, is het de bedoeling om de cultuurpaticipatie van allochtone en/of kansarme jongeren te verhogen.
Een groot deel van de leden en sympathisanten van de boksclubs die werden gecontacteerd ter voorbereiding van BoxArt, zijn jongeren en jongvolwassenen die behoren tot etnisch-culturele minderheden. De meesten zijn afkomstig uit de Maghreb-landen, Turkije en Oost Europa. Daarnaast ook “gewone” Vlaamse jongeren. Boksen is hun hobby, een leuke vrijetijdsbesteding waarmee ze een sociaal netwerk opbouwen en die hen tevens weghoudt van het doelloos rondhangen op straat. Onder deskundige begeleiding krijgen deze jongeren niet alleen de sport zelf onder de knie, daarnaast worden ze getraind in discipline. Op een bijzonder organische, niet-problematische wijze, leren ze omgaan met etnisch culturele diversiteit. Interculturele communicatie is er een evidentie. Boksclubs zijn als het ware microkosmossen van interculturaliteit.
Ze kunnen er ook terecht met hun kleine en grote problemen. Eens deze jongeren niet meer voor overlast zorgen op straat en hun weg gevonden hebben naar een boksclub wordt nogal snel vergeten dat deze doelgroep ook wel eens wil proeven van een cultuuraanbod. Dergelijk aanbod, dat aansluit bij hun specifiek behoeften en leefwereld, wordt echter niet of amper ontwikkeld. BoxArt wil een poging doen om een beetje in deze leemte te voorzien. Lees verder…
donderdag 25 maart 2010 19u22 |
Sport |
Klaar Vermassen |
Zaterdagochtend, 4 uur: de wekker gaat, mijn GSM zingt en de radio begint te spelen. Slaapdronken weet ik eventjes niet wat doen. Maar dan dringt het tot me door. Eindelijk is het zover: ik ga naar Londen! Op roller derby boot camp en ik ga eindelijk een eerste echte bout zien! Als klap op de vuurpijl tevens ook een mijlpaal: de eerste trans-Atlantische derby bout in de geschiedenis! Hoe zot is dat! Opgepept door koffie, elkaar en een groot pak zenuwen is het bijna onmogelijk een oog dicht te doen op de Eurostar. Om 8 uur bereiken we St Pancras, veel tijd voor sightseeing is er niet, want de 175 andere roller girls wachten op ons in ExCeL London. De Gent GO-GO roller girls zijn er klaar voor. Ready to derby.
Ali-J en Catastro-fie zijn al druk bezig, nu wij nog. Met nog 5 ‘workshops’ voor de boeg (off-skates training, track drills, coaching, strategy en skating without the track) is er geen tijd te verliezen. In mijn groep zitten meisjes van overal: Helsinki, Birmingham, Liverpool, Londen, Kopenhagen, Dublin… Allemaal gebeten door de derby-microbe. Alle workshops, oefeningen en trainingen worden gegeven door de Texas Hustlers, één van de vier ploegen die de Texas Rollergirls rijk zijn. Zij stonden in 2009 tweede in de rankings van de Amerikaanse competitie en worden beschouwd als de ‘godmothers’ van de hedendaagse roller derby. Ik ben onder de indruk. Een hangar vol vrouwen, in alle maten en gewichten, in complete derby-outfit, geroep, getier, gefluit, security en een reeks verplegers en verpleegsters voor in geval van nood. Dit is derby op wereldschaal. Na 6 uur training is er de bout. Op het programma: London Brawl Saints vs. Glasgow IRN Bruisers en London Brawling vs. Texas Hustlers! En die laatste, daar zijn we voor gekomen, die willen we zien: hun tactiek, hun uithoudingsvermogen, hun teamspirit, …
“Getting a rollergirl in your lap is not a right but a privilege!†staat ergens te lezen. En terecht, de outfits zijn subliem, de namen ronkend: Fearlys, Babe Ruthless, Bloody Mary, Acute Angel, Lola Vulkano, Kamikaze Kitten,… Tot 10 minuten voor het einde lijkt het spel vast te zitten: 61-61, maar dan plots, met een kleine doch overtuigende demarrage van de Texanen, is de eindscore 63-84. Een ererondje voor de Hustlers is dus niet misplaatst. Met een hoofd en een hart vol derby, derby, derby en nog eens derby kruipen we voldaan in bed. Dag 2 van het trainingskamp is opnieuw intensief, maar de kelen zijn schor geschreeuwd en de vele gezichten verraden vermoeidheid. Na een korte analyse van de bout verlaten we vroegtijdig ExCeL, de Eurostar wacht ons op. Fier als een gieter maar doodop keren we terug naar Gent met ons Diploma of Destruction. Een fantastisch weekend, dankzij derby en mijn teamgenootjes!
Derby or die!
Missy Vermassacre
donderdag 25 maart 2010 14u12 |
Student |
patricia (tekst), Steven Noels (beeld) |
Bij een mailtje van Boombal beginnen we hier in het redactielokaal spontaan te huppelen, te neuriën of gewoon het hoofd efkes te schudden (afhankelijk van het moment van de mail en het ochtendhumeur). Boombal is fun, blije gezichten, samen dansen,… Het is niet voor niets dat elke Gentse feesten onze mailbox vol zit met foto’s van dansende mensen in het Baudelopark of dat onze fotografen elk jaar een paar dagen onderduiken in Lovendegem (of all places). Eind maart wordt de Vooruit ingepalmd voor een speciale editie: het studentenboombal. De vierde jaargang al. Wij legden ons oor te luisteren bij Frederik Claeys, een van de organisatoren.
GB: We kennen Boombal van de feestjes in de Centrale, het festival in Lovendegem,… Jullie breiden voortdurend uit. Er is toch nog een “traditioneel” Boombal in de Centrale?
Frederik: Jawel, elke maand zijn er Boombals in De Centrale, zelfs meer dan vroeger. Tot een paar jaar geleden vonden de Boombals enkel plaats op dinsdagavond. Deze zijn in aantal niet verminderd maar daar bovenop zijn er nu ook Boombals op vrijdagavond. En die kennen minstens evenveel succes. Boombal trekt sowieso een breed publiek aan (dus ook de werkende mens of zelfs de gepensioneerde mens) maar daarnaast is er ook het feit dat na 10 jaar Boombal op dinsdagavonden heel wat studenten zijn afgestudeerd en nu dankzij de vrijdagavond-Boombals toch aan hun trekken komen!
GB: Komt daar nog zo veel volk op af?
Frederik: En of dat er nog altijd zo veel volk op afkomt! De mond-aan-mond reclame en de nieuwe communicatiemiddelen via het internet zorgen ervoor dat we minder affiches moeten uithangen dan vroeger, goed voor het milieu dus :)
Lees verder…
donderdag 25 maart 2010 9u26 |
Muziek |
Bruno Bollaert |
Voilà , en zo zit de openingsdans er ook op. De Hogeschool mocht de spits afbijten, eerst met een Open Lab (een samenwerking met IPEM) in het Auditorium van De Bijloke , en daarna met twee concerten in de Miry zaal van het conservatorium –een prachtige zaal overigens. Het Open Lab was grotendeels een insiders gebeuren, had ik de indruk. Jammer, want er waren interessante dingen te horen voor wie een beetje een open geest had.
Bij de ingang werden we begroet door <harmO>, één van de muzierobotten van Godfried-Willem Raes van de Logos Foundation. De stichting, een werkplaats voor professionele experimentele muziekproduktie, is gehuisvest in het markante gebouw (de Tetrahedron) in de Bomastraat, vlak bij De Centrale. Er vinden regelmatig concerten en performances plaats, bijvoorbeeld met de M&M robots, waartoe ook <harmO> behoort. Zondag improviseren een aantal van die robots samen met muzikanten uit de Negocito-stal. Improviseren, jawel, want <harmO> bijvoorbeeld, kan dank zij radar- en sonartechnologie horen en voelen wat er in de omgeving gebeurt en daar dan vervolgens op muzikale wijze op reageren.
Lees verder…
woensdag 24 maart 2010 16u58 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
René van Densen |
Niets was goed. De wijn waar ze van dronk met haar vriendin bracht vooral in afkeuring opgeheven mondhoeken teweeg. De hond die zijn baas vooruit trok over het plein. Terwijl de ondergaande prille lentezon een prachtig spectrum aan kleuren op de hemel wierp, zat ze af te geven op de zoon van haar buren. In plat Westvlaams klaagde ze dat het zo’n niksnut was. Haar vriendin wist er zo ook nog wel een paar te noemen die niet deugden. Nee, dat waren zeer, zeer foute mensen. Vergissingen, die de mensheid misschien beter bespaard waren gebleven, bijna dan.
Ze vervolgt met een tirade over de ‘Ollanders. Dat tuig van de richel dat daar een beetje de toerist kwam uithangen. De dikkenekken, zo vol van zichzelf, en maar overlast geven hè. Instemmend knikkend vulde haar vriendin de aanklacht aan met verder anekdotisch bewijsmateriaal. Spoedig volgden ook andere buitenlanders, homo’s, en een klein teruguitstapje naar de kinderen van de buren. Beide dames hadden inmiddels weer een nieuw glas wijn besteld en ontvangen.
Hierna waren de treinen, trams en bussen aan de beurt. Met name De Lijn kon niets goed doen. En láátst, láátst, had ze me toch een chauffeur, die zat daar doodleuk achter het stuur van de stilstaande bus met zijn benen omhoog geleund. Ze deed zó, beweging alsof ze een denkbeelding been uit steunpositie wegduwde, en zó, het andere denkbeeldige been volgde. En ze had hem goed de huid volgescholden. Zó erg, dat een vriendin, die er naast haar had gestaan, van pure schrik niets meer wist te zeggen. Nee, brak haar de bek niet open over dat chauffeurstuig.
En die rotkinderen van tegenwoordig ook. Heel de stad constant op z’n kop, gegil en geren in de straten, en een beetje op de fiets door het wandelend publiek heen ! En al dat volk dat hier telkens maar kwam shoppen. Bah, bah, nee, op de korrel genomen waren eigenlijk alle mensen behalve haar en haar vriendin fout en strontvervelend, maar dat zei ze dan toch net nog niet.
Lees verder…
woensdag 24 maart 2010 11u50 |
Podium en Cultuur |
patricia |
La Baracca is naar eigen zeggen het kleinste theater van Gent, maar daarom niet minder sympathiek. Soms zelfs een beetje stout. Voor hun nieuwe productie baseerden ze zich op de klassieke mythe van Leda en de Zwaan. Leda was de echtgenote van een Spartaanse koning, maar Zeus zag haar wel zitten (zoals hij wel meer vrouwen zag zitten. Je bent God of je bent het niet natuurlijk). Zij weigerde op zijn avances in te gaan, waardoor hij een list bedacht. Hij veranderde zich in een zwaan en overweldigde Leda. Beschaamd om wat er gebeurd was, had Leda gemeenschap met haar man die avond en na negen maanden kreeg zij kinderen, die volgens zekere overleveringen uit een ei kwamen.
Lees verder…
woensdag 24 maart 2010 9u25 |
Musea en tentoonstellingen |
ilse |
Het was een drukte van jewelste aan het S.M.A.K., afgelopen zaterdag. Kunstenaars in alle maten en gewichten sleepten ditto kunstwerken aan om die te laten beoordelen door een professionele jury, in de eerste ronde van de Canvas-collectie. Het museum gonsde van de verwachting en we zagen zowel vrolijke als ietwat beteuterde gezichten, we hoorden stoere verhalen en zagen andere mensen stil voor zich uit staren. Binnenkort meer op een televisie in uw huiskamer, maar eigenlijk waren we daarvoor niet gekomen. We lieten dan ook de bedrijvigheid achter ons en sleepten dochter-in-buggy de trap op, naar de expo van Koen van den Broek. Daar, op de eerste verdieping, was rust. En dat kwam niet alleen doordat er minder volk rondliep, maar ook door de imposante werken van deze Antwerpse kunstschilder en de ruimtelijke manier waarop deze geëxposeerd worden.
Lees verder…
dinsdag 23 maart 2010 10u10 |
Fotoreportage, Samenleving |
Veerle (tekst), Marc Careel (beeld) |
In Wooncentrum Zonnebloem, een rusthuis voor bejaarden in de Hutsepotstraat in Zwijnaarde, werken ze al geruime tijd rond vogels, wat zelfs resulteerde in een bekroning met de Prinses Mathildeprijs 2009. Een van de luiken van dit project was een kunsttentoonstelling waarvoor enkele kunstenaars werden aangesproken die reeds iets rond vogels gedaan hebben. Enkele kunstenaars? Mmm, dat is eerder een understatement. Er worden immers werken van meer dan honderd kunstenaars tentoongesteld.
Vorige zaterdag werd Vogels over de vloer geopend door niemand minder dan kunstpaus Jan Hoet, waarna het heel wat moeite kostte om een foto te nemen van de talrijk aanwezige artiesten. De kunstwerken staan niet alleen te bezichtigen in het gebouw zelf, maar ook in de grote tuin.
Lees verder…
RSS
