Stille wenk, wij hebben niets gezegd…
Allerbeste, liefste lezers (hoort u me al afkomen?) Eventjes niets te doen? Een klein dipje na de middagpauze? Slaat de verveling toe op het werk? Niets te zien op televisie? Dan hebben we voor u dé oplossing!
Allerbeste, liefste lezers (hoort u me al afkomen?) Eventjes niets te doen? Een klein dipje na de middagpauze? Slaat de verveling toe op het werk? Niets te zien op televisie? Dan hebben we voor u dé oplossing!
Wim Backx zond ons zijn belevenis van Gabriel Rios (Theaterzaal Vooruit 20 december 2005): geniet u even mee?
Kan sneeuw en koude plots zon en warmte worden? Kan de grijze, donkere lucht plots een open, blauwe hemel worden? Kortom, kan de winter eensklaps zomer worden? Frank Deboosere zou zich in het haar krabben. Sabine Haagedoorn zou zich even over haar te dikke buik wrijven. Moeilijke vragen. Niet voor de hand liggende antwoorden zijn het resultaat. Harry Potter zou het misschien kunnen. Hij zou deze plotselinge ommezwaai in klimatologische omstandigheden kunnen bewerkstelligen. Zit hij immers niet in het vijfde jaar ‘magie’? Wordt hij in kasteel Zweinstein niet onderricht door de beste tovenaars? Hij moet dan toch het niveau van het konijn uit de hoed reeds ver voorbij zijn. Harry zou het dus kunnen. Maar hij is een romanfiguur. Hij resideert dus enkel in onze hoofden. In het echte, dagdagelijkse leven moeten wij hem ontberen. Harry Potter bestaat enkel in onze verbeelding. Tenzij wij hem verwarren met Jan-Peter Balkenende. Dan is Harry geen romanfiguur meer maar wel een diplomatiek incident. Lees verder…
Vanochtend bij het ontwaken begon het ondergetekende eindelijk te dagen: kerstavond is angstaanjagend dichtbij en er moet nog een massa cadeautjes gekocht worden. Ieder jaar van hetzelfde laken een broek, ten huize i.: uitstellen tot het aller-aller-laatste moment en dan vloeken omdat er zoveel volk in de stad is en dat dat de wachttijden zoveel verhoogt.
Dit, en ook wel mijn aangeboren sympathie voor kleinschaligheid en de plaatselijke middenstander, zorgt dat ik grote ketens (Fnac, Blokker, Casa, Inno,…) angstvallig vermijd rond de feestdagen. In deze bijdrage niets over deze – ongetwijfeld uitstekende – winkels dus, maar wel mijn favoriete kleine shopping-adresjes, die vanmiddag toevallig ook allemaal op de planning staan.
En lieve lezertjes, vul gerust aan in de commentaren waar u die gemiddeld 600 euro (die de Vlaming gemiddeld aan kerstpakjes uitgeeft volgens het nieuws deze ochtend) spendeert. Lees verder…
Vanmiddag tussen 12 en 2 houdt de kippensoepkaravaan halt aan het Zuid, met niemand minder dan mr. Kippensoep himself – Wim Oosterlinck – die soep zal verkopen ten voordele van de actie Hoop. De actie Hoop verzamelt noodhulp voor de vluchtelingen in Pakistan en is een samenwerking van VRT, VTM en de NGOs actief in de door aardbevingen getroffen regio.
Op naar het Zuid dus voor een meet ‘n greet met Wim en Bart Vincent van Thou, én een kop kippensoep natuurlijk! De StuBru redactie bevestigde ons net dat Wim er tussen 12 en half één zal zijn, dus je bent er best vroeg bij!
En voor wie het vanmiddag niet lukt, wordt er morgenavond op de Kerstmarkt ook kippensoep verkocht door Animo, dixit onze eigen Lena hier in de commentaren. De opbrengst gaat eveneens naar Hoop.
Update: we waren er en de soep was lekker. Een heuse stormloop voor Hoop, en eigenlijk ook voor Wim, want al gauw stonden er twee rijen: één voor de soep, en één voor een handtekening van Wim O.
Op woensdag 11 januari om 20u is er in de Arsenaalzaal van het stadhuis een informatievergadering over de werkzaamheden aan de Gelukstraat en de Sint-Katelijnestraat.
De twee straten worden een woonerf, zover waren we al een tijdje.
Ik woon in de Sint-Katelijnestraat, en het is moeilijk om ernà à st te kijken dat er iets op til is: het lijkt wel dat de straat de afgelopen maanden geen week zonder werken is geweest.
En ze zeggen dan wel in het foldertje dat ik net in mijn bus vond dat de werken starten op 16 januari, maar dit is wat ik op dit eigenste ogenblik uit mijn venster zie:
Ik kan me vergissen, maar dat ziet er toch redelijk werk-achtig uit.
Een tijdje geleden kreeg ik lucht van het feit dat er een nieuw stripmagazine op stapel stond, met Gentse wortels dan nog wel. Ondertussen het eerste nummer doorgenomen en dat beviel mij wonderwel.
Een fijn initiatief: vanonder de vleugels van (pdw) strijkt vanaf 13 januari elke vrijdag stand-up neer op Canvas.
Het concept: de beste stand-up comedians van Vlaanderen en omstreken op één podium met nieuw talent van eigen kweek. “In een gezellige clubsfeer”, weet de persmap verder te vertellen.
Voor wie de afgelopen tijd onder een matras in een schuilkelder doorbracht: comedy is op zeer weinig tijd zeer volwassen geworden in België. In meer dan één vorm overigens—stand-up, improv, cabaret, radio– en televisie, ze lachen er niet meer mee, meneer!
De tijd dat het bij wijze van spreken kiezen was tussen Urbanus, Jacques Vermeire en Geert Hoste is ook al vér achter ons. Wouter Deprez, Raf Coppens, Nigel Williams en Wim Helsen kende u wellicht al, maar in hùn coulissen staat ondertussen alweer een nieuwe generatie te wachten.
Gent is, zonder valse bescheidenheid, in deze toch wel een stukje draaischijf naar de burger toe te noemen. Leo Martin, Walter Capiau, Kama: in vorige generaties zat het al snor in Gent. Gunter Lamoot, Henk Rijckaert, Neveneffecten, Wouter Deprez: allemaal (al dan niet ingeweken) Gentenaren. En Lunatic Comedy Club en 1-2-3 Comedy Club zijn al jaren vaste try-outpodia in Gent waarop kleine artiesten groot kunnen worden. Toepasselijk dus dat de opnames voor Comedy Casino in het ICC plaats vinden.
Het MIAT sluit zijn tentoonstelling rond Philippe Cauderlier, de Gentse meesterkok die zijn volk spaarzaam leerde koken, op 8 januari af om zich klaar te maken voor een nieuw project onder de slogan “1, 2, 3, 4… Hoedje van…”: Kinderhoedjes uit de 19de en 20ste eeuw. Naast een overzicht van het fabricageproces en natuurlijk de nodige hoedjes van lang en minder lang geleden, worden ook recente creaties van Belgisch bekendste hoedenman, Elvis Pompilio getoond. Dit van 29 januari tot 23 april.
Verder biedt MIAT in 2006 nog een waaier aan andere activiteiten aan, gaande van de intussen bekende filmzondagen, over een nieuw speelkastenproject rond historische personages, tot hun vele kinder-, jongeren en textielateliers. Teveel eigenlijk om hier op te noemen, dus ga zeker eens een kijkje nemen op hun nieuwe website.
Vandaag zouden mijn ouders en mijn broer komen eten.
‘t Was weer één van die dagen gisteren: in géén tijd voorbijgegaan, en er gewoon niet toe gekomen om boodschappen te doen. Een snelle blik in de diepvriezers: niets eetbaars meer, zelfs geen spaghettisaus.
We zitten met twee kinderen met koorts, en met dit weer zijn restaurants zijn dus ook out of ze question. En we waren vorige week al om chinees geweest.
Paniek? Welnee: de meeneemmarokkaan brengt uitkomst! Lees verder…
Een interview met La Fille d’ O resulteerde in een pittig nagesprek.
het weekend beginnen met een kroniekje
L’ amour pour toujours…
door en door
de bochtigste hersenkronkel, ieder lichaamsdysfunctie,
ieder gedachte, ieder windje, ieder zucht
tijger, hengst, zoetje, poesje -siamees,
zilveren, bronzen, gouden samenzijn
obscure gedachte in een wereld van seriegamie
vleugje Valentijn in de vroege winter
verlangen naar genestelde winterslaap
met de guurte buiten
met de wereld buiten
en buiten de wereld
dierlijk warm,
als 2 knusse beertjes…
De dag begint met heuglijk nieuws. De affichecampagne Uuk Zuuvele loopt als een trein. De 20.000 affiches zijn al de deur uit. Ik besliste vanmorgen om 10 000 affiches bij te drukken! Vast te stellen dat de Gentenaars voor dergelijke initiatieven te vinden zijn, doet mij telkens weer deugd. Je weet helemaal niet waarover ik het heb? Kunstenaar en Gentenaar Pier De Cock, sprak mij enkele maanden geleden aan voor een initiatief waarbij buren elkaar een gelukkig nieuwjaar wensen door elk een affiche voor het raam te hangen waarop bij de ene ’t Beste veur Nieuw Joar en bij de ander Uuk Zuuvele Uuk Zuuvele staat. Jij wilt er ook? Bij GentInfo (09 210 10 10) vertellen ze waar je aan de affiches direkt bij jou in de buurt geraakt.
In de voormiddag werd ik opgebeld door een tijdschrift voor een interview. Waarom doe ik aan lokale politiek? Lees verder…
Het ziet ernaar uit dat de laatste ronde beslissend zal zijn voor de twee koplopers in de groep: Arthur De Decker of Tsjok. Maar wie weet? Wie weet komt er nog iemand uit het peleton de sprint vervoegen. We zullen het weten na het oplossen van de volgende woorden:
Voor Match Point is Woody Allen de Grote Plas overgestoken; het is de eerste keer dat 70-jarige regisseur een film volledig in London draaide. De film is dan ook een Britse productie, gefinancierd door o.a. BBC Films en Bank of Ireland, die –in tegenstelling tot de Amerikaanse productiehuizen– Allen de nodige vrijheid konden garanderen bij het maken van zijn film. Die Britse samenwerking is de regisseur zodanig bevallen dat hij ondertussen onder dezelfde voorwaarden reeds een tweede film heeft opgenomen (Scoop). Ook in die film werd actrice Scarlett Johansson een hoofdrol toebedeeld.
Chris Wilton (Jonathan Rhys-Meyers), een tennisspeler die het pro circuit heeft verlaten, komt in Londen aan de bak als tennisleraar. Hij ontmoet er Tom Hewett (Matthew Goode), en door hun gedeelde interesse voor opera’s klikt het meteen. Tom loodst Chris niet alleen de opera binnen, waar zijn ouders over een box beschikken, maar introduceert hem ten huize Hewett bij zijn ouders en zijn zuster, Chloe (Emily Mortimer). Chloe voelt zich meteen aangetrokken tot Chris, en de interesse lijkt wederzijds. Het komt tot een romance tussen beiden, maar dan ontmoet Chris, op een feestje bij de Hewetts, Nola (Scarlett Johansson), de verloofde van Tom.
Lees verder…
Mijn woon-werktraject is genoegzaam bekend. Deze dagen echter wordt dit traject opgevrolijkt door een onvoorziene omstandigheid: een beest dat blijkbaar al weken verdwaald is, en nu – niet helemaal op zijn plaats – mij en de andere automobieltjes gade slaat tijdens onze dagelijkse rat race.
Het beest in kwestie is een gans, en ze bevindt zich ‘s morgens in de midden van de verkeersdrukte, evenwel niet in het stadscentrum. Rarara, wie heeft dat beest ook al eens opgemerkt? En wie kan het dier op de gevoelige plaats vangen? Zou er iets mis zijn met haar of hem?
Vorig weekend geraakte ik op één of andere manier, sneller dan ik vermoeden zou, verstrikt in het web van Lawrence Malstaf.
Lawrence Malstaf, een jonge kunstenaar / techniektovenaar, presenteert in galerie Fortlaan 17 een installatie / performance.
Een persoon wordt tussen grote en stevige vellen doorschijnend plastiek letterlijk vacuüm gezogen. Met één darm in de hand regel je met je duim de luchtafvoer, een ander kleiner buisje voert ademlucht toe. Voor je weet wat je overkomt trek je je voeten op en hang je letterlijk in het luchtledige. Je word dan een foetus van jezelf in een doorschijnende baarmoeder. Eens je het ongemak van de schrik loslaat ( het zal zoiets zijn als bij duiken ) ervaar je een aangenaam gevoel van totale rust en geborgenheid. De wereld verdwijnt en je bent helemaal op jezelf. rustig; tevreden in je isolement.
Confinement; er zijn genoeg afficionado’s voor te vinden, in de meest bizarre vormen heb ik mij laten vertellen. Of is het eerder een flirt met rebirthing? Allleszins, deze vorm van zeer tijdelijke transparante afzondering is ideaal voor een 15 tal minuutjes, maar langer moest het mijns inziens niet duren.
Lawrence Malstaf zou je de 21ste eeuwse epigoon van Panamarenko kunnen noemen; in andere installaties gaat hij aan de slag met magneten, GPS systemen, camera’s aan weerballonnen, mobiele wanden in een labyrinth, reuzentollen op zonne-energie enzoverder enzovoort.
Met de techniek centraal en vanuit doorgedreven jongensdromen onderzoekt hij de relatie tussen mens, omgeving. De apparatuur plaats de mens in een geestesverruimende positie waar vooral ook vragen rijzen over de relatie tov. zichzelf als Mens. Veel van deze installaties draaien rond een gevoel van verwarring en een gezonde ontheemdheid.
Uitdagingen aan de toeschouwer om zichzelf los te laten, zich over te geven aan een groter geheel, en daarvan te genieten. En zo deed ik ook. Even. En dan weer terug de wereld in.
ps. de officiële titel van dit werk is SHRINK, en dateert van 1995.
Voor meer info Galerie Fortlaan.
Wie nog zin heeft om het ook es te ervaren mag contact opnemen met galerie Fortlaan.
Vijf geldige inzendingen deze keer en iedereen heeft alles juist, proficiat! 5 punten voor de eerste en één punt per goed antwoord, dat maakt:
We stellen maar meteen onze nieuwe gastblogger voor: Sas Van Rouveroij. Momenteel is hij eerste schepen en schepen voor culturele aangelegenheden en toerisme in Gent. En volgend jaar dingt hij mee voor de burgemeesterssjerp, hij trekt de lijst voor de VLD.
De maandagochtend begon in alle vroegte, zelfs iets vroeger dan normaal. Om 7u00. Gelukkig beheers ik het ochtendritueel in die mate dat niet veel tijd nodig heb. Om half acht stond ik al aan het Dampoortstation, kijk eens aan. Iets te laat voor de toespraken, toegegeven, maar toch nog ruim op tijd voor de aankomst van de eerste trein ooit die het traject Gent-Dampoort, Brussel in één vlotte ononderbroken beweging zal afleggen. Eindelijk is het zo ver. Ik kan alleen maar toejuichen dat op die manier het drukste reizigersstation van Vlaanderen, het Sint-Pieterstation, toch wat wordt ontlast. En hoe meer mensen de trein en niet de auto nemen, hoe meer ook onze hoofdstad, dat dichtslibbend hart, knooppunt van verkeersaders, ook wordt ontlast. Lees verder…
Laten we deze week beginnen zonder Coolville? Tuurlijk niet!
Lees verder…
Wegens een zware, lange redactievergadering gepland voor deze avond krijgen onze lezers een dag respijt. De antwoorden komen morgen en de nieuwe woorden woensdag! U heeft dus nog een dag extra om Uw antwoorden in te zenden. Doen!