woensdag 30 mei 2012 10u13 |
Faits Divers, Samenleving |
Marie |
Al zolang we in Ledeberg wonen, zo lang kom ik verschillende keren per dag oude Turkse madammen tegen. Grootmoeders die gesluierd zijn en die meestal kampen met zwaarlijvigheid.
Het is een pijnlijke constante, die zwaarlijvigheid, en zoek maar eens één oude Turkse dame in mijn dorp die niet te veel weegt.
U zult er geen vinden.
Ik besteed doorgaans, al al die jaren, weinig aandacht aan hun bestaan. We leven naast elkaar, en ik weet niet of ik ooit al met één van de grootmoeders heb gesproken.
Tot een week of drie geleden dan.
U moet weten dat er vlak om mijn hoekje een oud Turks winkeltje ligt. De heren van het huis kopen tweedehands groenten en fruit op, en verkopen die aan veel te dure prijzen. Ik juich het principe toe, al stel ik me soms vragen bij de prijzen die ze hanteren. Ach. Ik red dus menig paprika (geblakerd rimpelt dat toch ook), appels met plekken (ik maak appelmoes), bruine bananen (milkshake en bananenbrood) en verrimpelde citroenen (voor een vlugge dressing), flets uitziende prei (bouillon) en groezelige munt (thee en couscous en komkommeryoghurt) van de dood. Ik heb het voor die tweederangs-afdankertjes. Ze lijken me zoveel oprechter dan hun perfecte collega’s van de Delhaize, en als ik die oudjes niet koop en opeet, dan belanden ze gegarandeerd in een container. Maar daar maak ik mij vandaag niet zo druk in. De zon schijnt en een mens kan niet altijd piekeren, nietwaar?
Maar de oude Turkse dames, dus, daar wou ik naar toe. Lees verder…
dinsdag 29 mei 2012 9u41 |
Architectuur, Samenleving |
Sophie Brackez |
Voorbije vrijdagavond organiseerde Gandante vzw een rondleiding op de DOK-site die werd omschreven als een wandeling “door het kloppend hart van de Oude Dokken, waar verleden, heden en toekomst elkaar ontmoeten in een uniek decor. Een verhaal van hout en beton, van Vikings en stoomschepen, van graffiti en film, maar vooral van grote ambities en de mensen die ze moeten waarmaken.†Veelbelovend!
Onze trefplek was het kruispunt van de Koopvaardijlaan met de Afrikalaan. Ruim dertig mensen namen deel, de organisatie voorzag gelukkig twee gidsen. De wandeling startte in de voortuin van de DOK-kantine en leidde ons langs de marktplaats, het terras, het strand, de arena, de voetgangersbrug. Onderweg dompelde de gids ons onder in zowel de geboorte en het verdere verloop als het tweede leven van de Oude Dokken. Gewapend met uitgebreide kennis, een stem vol enthousiasme en een map vol affiches, plannen en foto’s wist onze gids moeiteloos een publiek van 17 mensen aan haar lippen te spijkeren. Lees verder…
maandag 28 mei 2012 12u19 |
Faits Divers, Fotoreportage |
Hendrik Braet |
Hendrik Braet trekt de stad in en legt vast wat hem opvalt.
Buurtfeest Scheldeoord
Lees verder…
zondag 27 mei 2012 11u07 |
Musea en tentoonstellingen |
Redactie |
De Sint-Pietersabdij komt op kruissnelheid voor haar fotografie-tentoonstellingen. Sinds 2010 trekt de abdij een duidelijke lijn in haar zomerprogramma en zet ze in op fotografie. In 2012 staan drie sterke fotografietentoonstellingen op het programma. De eerste in de rij is ‘I am about to call it a Day’ van de jonge Gentse fotografe Bieke Depoorter, te bezoeken van vrijdag 25 mei tot en met zondag 23 september 2012.
De voorbije jaren trok de fotografe Bieke Depoorter met onbevangen blik door Rusland en Amerika. Deze tentoonstelling toont het verslag van haar unieke belevenissen en ontmoetingen.
Voor ‘Ou Menya’ reisde Bieke Depoorter met de Trans-Siberische Express drie maanden door Rusland. Ze sprak geen Russisch en behielp zich met een papiertje met daarop een naar het Russisch vertaalde tekst: ‘Ik zoek een plaats om de nacht door te brengen. Kent u mensen die misschien een bed of een zetel hebben? Ik heb niets bijzonders nodig en ik heb een slaapzak bij me. Ik wens niet in een hotel te verblijven omdat ik weinig geld heb en omdat ik wil zien hoe de mensen in Rusland leven. Kan ik misschien bij u thuis slapen? Hartelijk dank voor de hulp!’ Lees verder…
zaterdag 26 mei 2012 16u56 |
Te Gast |
Redactie |
Arne Van Schoors is een Gentenaar, die gedurende vijf maanden van Zuid- naar Noord-Amerika trekt, van Patagonië naar Alaska. En wij mogen meelezen. Het vorige deel is hier te lezen.
Het noorden blijft in mijn vizier, ik ben gefocust als nooit tevoren en met deze dwaze wilskracht beland ik in Mexico, voluit Estados Unidos Mexicanos. Een land waar wel iets over te vertellen valt. Beginnen bij het begin, mijn chronologie.
Ik stem mijn radio op de bus af op een Mexicaans radiostation en tussen de mariachis door hoor ik electorale propaganda van enkele presidentskandidaten. Binnenkort zijn er verkiezingen en de kandidaten beloven allen een veiliger Mexico. Amper enkele minuten later wordt de bus opgehouden door een legerkonvooi die een truck heeft onderschept met valse legeruniformen en wapens. Blij merk ik op dat er wordt gewerkt aan dit veiliger Mexico. De realiteit is waarschijnlijk anders, vele politici opperen het idee om onderhandelingen met de drugkartels op te starten om zo de kidnappingen en moorden in te dijken, sommigen gaan zelfs verder in hun concessies tot de narcotraficanten, door voorstellen te doen om drugs compleet te legaliseren in Mexico. Paniekbeslissingen lijken in de maak.
Wannneer de nacht het toneel verlaat, brengt de ochtend een ander Mexico in beeld.
San Cristobal de las Casas in de staat Chiapas, de bakermat van het Zapatisme, begroet mij met een stralende zon en straten die er nog nat bijliggen van de vriendelijke regen die hier ‘s nachts zijn ronde doet. San Cristobal nodigt uit om eindeloos door zijn geplaveide straten te strollen, van de ene kapel op de heuvel aan de noordzijde naar de andere op de heuvel aan de zuidzijde.
Deze stad werd door de zapatisten – een antikapitalistische en neoliberale groepering- ingenomen in 1994 en ze hebben vandaag de dag nog steeds het gezag over een deel van Chiapas. Ze vertegenwoordigen de rechten van de Maya’s, streven voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen, gelijke rechten voor homoseksuelen en het behoud van het regenwoud. Met andere woorden de tofste guerilla’s van de klas. In het verleden gingen ze natuurlijk ook ten strijde met automatische wapens en ze hebben een duidelijke paramilitaire structuur, maar er zit duidelijk een grote Robin Hood-theorie in hun strijd. Robin of the Hood is hier Subcommandante Marcos, die zo graag incognito blijft dat hij enkel het publieke toneel betreedt met bivakmuts, net als alle andere Zapatista-leiders. De betekenis van de bivakmuts gaat zelfs ruimer dan de identiteit te verbergen: ze symboliseert de anonimiteit van de Maya’s in Mexico.
De romantiek die rond deze rebellen hangt, wordt een beetje getemperd wanneer iemand mij vertelt dat er vele -minder populistische – groeperingen zijn die in de schaduw opereren en vredevol voor dezelfde waarden strijden.
Lees verder…
zaterdag 26 mei 2012 11u50 |
Podium en Cultuur |
patricia (tekst), Anna Stocher (beeld) |
Vorig jaar bracht Nature Theater of Oklahoma episode 1 van het leven van een vrouw. Een reeks die uit tien delen zal bestaan. Na de eerste aflevering, een marathon van drie uur, had ik al mijn agenda klaar voor het vervolg, om maar te zeggen: ik heb er naar uitgekeken. Want Nature Theater of Oklahoma verstaat de kunst om een alledaags verhaal te laten uitgroeien tot een entertainende voorstelling. In een interview las ik dat het verhaal gebaseerd is op het levensverhaal van één van de leden, verteld aan de telefoon. Er zou zestien uur materiaal zijn voor de tien voorstellingen. En ja, we hebben al gekeken of deel drie in het programmaboekje staat, maar we hebben het niet gevonden.
Onverwacht had ik een kaartje over en ik was blij dat iemand mijn enthousiasme deelde om het tweede deel te zien. Zeker met het mooie weer waren hier en daar wat lege zeteltjes te bespeuren. Het tweede deel werd geen marathon van drie uur, maar toch bijna twee uur, wat ook al niet slecht is in theatertermen. Het applaus op het einde was heel enthousiast, maar tijdens de voorstelling had ik toch een paar mensen zien weg sluipen. Hoewel ik ergens tijdens de voorstelling ook gaan twijfelen ben of ze dit tien afleveringen lang gaan kunnen volhouden, heb ik ook heel hard van het stuk genoten.
Lees verder…
zaterdag 26 mei 2012 8u21 |
Muziek |
Bruno Bollaert |
Grmbl. Ik ging iets schrijven over de Ham Sessions, en over Côté Jardin, en over hoe ge dat desgewenst kunt combineren met Citadelic, en dat het allemaal een beetje in elkaar overloopt en dat het goed weer is en ge dus geen excuus hebt om daar niet naar toe te gaan…
Edoch. Ik zit met bursitis in de rechterschouder, en elke aanslag op het toetsenbord doet mij te veel pijn om een lang artikel te schrijven. Dus ik ga gewoon in de zon zitten, met een boek in de (linker)hand, en probeer zoveel mogelijk van die drie evenementen mee te maken. Ik raad iedereen van harte aan om hetzelfde te doen. Geniet van het verlengde weekend!
- Ham Sessions: zo 27 & ma 28 mei vanaf 15.30 u bij Michel Mast, Ham 12
- Côté Jardin: zo 27 mei vanaf 11.30 u in de tuinen van De Bijloke
- Citadelic: nog tot en met zo 27 mei vanaf 12 u. rond de kiosk van het Citadelpark
vrijdag 25 mei 2012 17u12 |
Musea en tentoonstellingen |
Veerle (tekst), Filip Berte (beeld) |
Het STAM is na goed anderhalf jaar niet meer uit ons museumlandschap weg te denken, zeker nu ze deze week de Museumprijs gewonnen hebben. Het is zo stilaan een tweede thuis geworden (ook al moet ik dringend eens de vaste collectie ten gronde gaan bekijken, shame on me). Je vindt er het hele verhaal van de Gentse geschiedenis, van een heel ver verleden dat uit de nevelen der tijd weer zichtbaar wordt, tot en met toekomstperspectieven. Daarnaast zijn er tijdelijke tentoonstellingen, waarbij Gentse figuren – Edmond Sacré – of topstukken – het Liber Floridus – aan bod komen, of waarbij gefocust wordt op een aspect van het begrip ‘stedelijkheid’, zoals de allereerste tentoonstelling, Belichte Stad.
Vorige week opende in het STAM een nieuwe tentoonstelling, The Graveyard van Filip Berte, waarbij het begrip stedelijkheid centraal staat, en waarbij ver over de grenzen wordt gekeken, zonder dat Gent een rol speelt in het verhaal.
Architect, kunstenaar en fotograaf Filip Berte werkt sinds 2006 binnen kunstencentrum CAMPO aan zijn project House of Eutopia, een beeldend project met Europa als werkterrein. Het loopt over verschillende jaren en resulteert in een aantal autonome onderdelen of kamers. Concreet bevat het Huis van Eutopia vijf kamers. Drie ervan zijn reeds voltooid, en het is de derde kamer (‘de tuin’), The Graveyard, die hier tentoongesteld wordt. Onmiddellijk na de opening van de tentoonstelling vertrok Berte trouwens naar Berlijn om er voort te werken aan zijn vierde kamer, The Blue Room, want normaal gezien moet het huis voltooid zijn tegen de zomer van 2013.
Lees verder…
vrijdag 25 mei 2012 12u12 |
Musea en tentoonstellingen, Muziek |
Frank Bombeke (tekst), Christina Hemauer en Roman Keller (beeld) |
Of het Gents wereldkoor Karibu en andere Gentse koren wilden meedoen aan TRACK, een manifestatie van hedendaagse kunst, dat van 12 mei tot 16 september 2012 loopt in Gent? Onze bijdrage? Eén welbepaald lied, The Postpetrolistic Internationale, zingen in het kader van een project van het Zwitserse kunstenaarsduo Christina Hemauer & Roman Keller. Het TRACK-project spoorde met het eigen Karibu-repertoire Mi Tierra – Mijn Aarde/Mijn Planeet. Zorg om onze planeet en Moeder Aarde staan daarbij centraal. Het antwoord was dus meerstemmig ja. Ook zes andere koren reageerden positief.
Het werk van Hemauer & Keller getuigt van een verregaande ecologische en politieke betrokkenheid. Het kunstenaarsduo onderzoekt al enkele jaren de erfenis van de oliecrisis van de jaren zeventig, de relatie tussen energie en macht en de manier waarop die het collectieve geheugen en de menselijke verhoudingen veranderen. Als opwarmer voor TRACK toonde het duo in de KASK-cinema hun intrigerende én amusante documentaire A Road not taken die daarover gaat. Hemauer & Keller gingen op zoek naar de verdwenen zonnepanelen van de Amerikaanse gewezen president Jimmy Carter. In 2006 luidden ze plechtig het ‘Postpetrolism-tijdperk’ in, compleet met een manifest en een gedenksteen om het einde van het energietijdperk te markeren.
Lees verder…
RSS
