vrijdag 27 november 2009 13u22 |
Podium en Cultuur |
Veerle |
Vorige week had ik toevallig enkele dagen verlof en ik wou ervan profiteren om enkele opzoekingen in De Zwarte Doos – Stadsarchief Gent te doen. Voor alle zekerheid informeerde ik nog eens naar de precieze openingsuren en gelukkig maar. Ik kreeg namelijk te horen dat het Stadsarchief vorige week gesloten was omwille van de bestandencontrole. Dat prikkelde mijn nieuwsgierigheid en ik vroeg om wat meer uitleg, want bestandencontrole, wat moest ik me daar eigenlijk bij voorstellen.
Blijkt dat het Stadsarchief elk najaar een week de deuren sluit voor bezoekers. Tijdens die week wordt alle aandacht besteed aan de controle van diverse, op voorhand geselecteerde collecties, waarbij vooral gefocust wordt op die collecties waar men anders niet aan toekomt. U kent dat wel, die zaken waarover herhaaldelijk gezegd wordt “dat zou eens moeten aangepakt worden”, maar die om honderd en een redenen almaar uitgesteld worden (ook thuis).
Tijdens die week concentreert men zich dan intensief op deze taken en alle medewerkers worden ingeschakeld voor het (her)inventariseren, controleren op volledigheid, (her)nummeren, fotograferen, digitaliseren, beschrijven, (her)verpakken, … van de betrokken bestanden.
Het is uiteraard wat vervelend voor het publiek dat ze in die periode niet op hun vertrouwde plek terechtkunnen, maar op iets langere termijn is het dan weer wel voordelig voor hen: door de betere ontsluiting van deze collecties kan de bezoeker veel efficiënter en gemakkelijker onderzoek verrichten.
Dit jaar werd o.m. aandacht besteed aan diverse archieven van de randgemeenten (vóór de fusie). Voor het archief van het Tekenbureau van Gentbrugge werd geopteerd voor een snelinventarisatie, waarbij per doos een overzicht werd gemaakt van de titels en de datum van de tekeningen en plannen. Betreffende het archief van Sint-Amandsberg bleek de oude inventaris niet helemaal te kloppen. Daarom werden de documenten zelf erbij gehaald om te controleren welke informatie correct was en welke niet, en waar nodig te corrigeren. Een deel van het archief van Oostakker kreeg een nieuwe verpakking. Lees verder…
vrijdag 27 november 2009 9u30 |
People en Lifestyle, Samenleving |
ElsS |
Ik hou van boeken, zeker van kookboeken en al helemaal wanneer het een mooie, verzorgde uitgave is. Mooie b(kook)oeken zijn zalig om in te bladeren, om hier en daar stukjes te lezen, om de tekst te proeven en via de teksten en beelden zin te krijgen in de gerechten die erin beschreven staan. Kortom, mooie kookboeken staan voor mij garant voor dubbel genieten.
Via een collega kreeg ik Een vree(md) Gents kookboek in de handen gestoken. Misschien een leuke geschenktip van/voor een Gentenaar? Of ik het eens wou bekijken? Ik zou er haar een groot plezier mee doen. Ik ging gretig in op haar voorstel want het boek sprak me meteen aan: kookboek, verrassende titel en mooie vormgeving. Bij het doorbladeren van het boek werd mijn eerste indruk alleen maar versterkt: de vormgeving sprak mij sterk aan evenals de inhoud.
Het Gents Kookboek is een initiatief van Martine Vermeire en Kristel Deweerdt in samenwerking met fotograaf Wim Pi en vormgeefster Leen Depooter van Quod. De rode draad in het boek vormen de reportages van twaalf families van verschillende nationaliteiten die gevolgd worden bij het maken van een maaltijd voor vrienden of familie. Twaalf koks uit 12 verschillende culturen zetten de deuren open en tonen hoe zij koken, van de boodschappen tot de gedekte tafel. De koks uit Ghana, Gent, Bulgarije, Italië, Turkije, India, Zweden, Iran, Spanje, China, Marokko en Roma’s verklappen hun keukengeheimen, vertellen hun levensgeschiedenis en beschrijven hoe ze ingrediënten uit hun thuiskeuken aanpassen aan hun levensstijl in Gent.
Elk hoofdstuk begint met een beknopte historiek van de migratie van de bevolkingsgroep en waar ze in Gent ongeveer terechtkwamen. Dat Italianen hun weg vonden naar Gent en ons met hun keuken lieten kennismaken in de Veneziana en de Borsalino-San Marino daar komt een beetje Gentenaar (of bezoeker van Gentse horeca) zelf nog wel op, maar wist u dat de Ghanezen met een kleine 500 inwoners de grootste groep uitmaken van de Afrikaanse gemeenschap in Gent en dat een deel daarvan elkaar elke zondag ontmoet tijdens een kerkdienst op het eiland Malem?
Lees verder…
donderdag 26 november 2009 14u33 |
Faits Divers |
Redactie |
Er zijn nog zekerheden in het leven. Han solo gaat trouwen! Maar de allereerste extreem-rechtse stand-up comedian van Vlaanderen huwt niet zomaar een vrouw. Han solo wil een echte vrouw. Eén die nog respect heeft voor haar man en levenslang ten dienste staat van haar gezin. Hij vond ze dan ook in Marokko…
Met zijn multicultureel huwelijk wil Han solo alle Marokkanen een poepje laten ruiken: op zondag 29 november zal hij het wereldrecord der langste bruidsstoeten op naam van een rasechte Vlaming zetten.
Vestig het record samen met Han solo. Blink je wagen op en rep je naar de Gentse Zeehaven. Onder toezicht van een gerechtsdeurwaarder en begeleid door de Gentse flikken én een Marokkaans orkest, zal Han solo met zijn kilometerslange zegetocht de release van zijn eerste DVD ‘Racist’ op uw netvlies branden. In aanwezigheid van de mondiale pers!
Toeters! Bellen! Plankgas! Cabrio’s! Slierten! Waaiers! En achteraf muntthee.
Alle details over jouw afspraak met Han solo vind je op www.han-solo.be/wegbeschrijving-trouwstoet.
Inschrijven doe je trouwstoet@han-solo.be .
Verschijn as pimped & tuned as can be met jouw wagen op het appel. De eerste 100 auto’s krijgen gratis de gesigneerde ‘Racist’ DVD. Go home Sinterklaas!
Voor deelnemende vrouwen geldt een hoofddoekplicht, uit respect voor de bruid van Han solo!
Meer weten? www.han-solo.be
donderdag 26 november 2009 10u29 |
Film |
Jeronimo |
Fish Tank van Andrea Arnold, een veelbelovende cineaste zag ik in de keuze van Duynslaegher op het afgelopen filmfestival. Arnold vertelt met dit ietwat typisch drama vanuit de rand van de Engelse maatschappij het verhaal van de 15-jarige Mia, uitstekend vertolkt door de onbekende jonge actrice Katie Jarvis. Zij draagt de film, maakt hem authentiek.
Mia huist met haar aan feestjes verslaafde ex-tienermoeder en haar kleine zusje in een troosteloos sociaal woonblok in Engeland. Veel warmte lijkt er niet in het gezin te zijn. Haar moeder lijkt een zatte sloor die hoopt dat ze nog ooit van straat geraakt, haar kleine zusje loopt daar ietwat verloren tussen en Mia zelf is een eenzaat, voelt zich onbegrepen, is koppig en verliest zichzelf enkel in het streetdance. Een hobby waarbij ze een droom koestert die ze tracht te verwezenlijken.
Lees verder…
woensdag 25 november 2009 21u59 |
Gentblogt |
Redactie |
Lieve lezers en lezeressen,
Wij zijn, zoals vorig jaar, genomineerd voor de verkiezing van Site van het jaar. Vorig jaar zijn we genekt door apen.be, een site uit Antwerpen: wij steken het op het alfabetisch voordeel en dat er meer Antwerpenaars zijn dan Gentenaars, awoert!
Maar dit jaar zouden we wél eens willen winnen. Help ons! In de voorlopige tussenstand staan ze opnieuw voor ons, u weet dus wat te doen….
Dit jaar winnen we. Misschien.
woensdag 25 november 2009 14u14 |
Film |
josie |
In alle besprekingen van New Moon die me tot hiertoe onder ogen kwamen, wordt er nogal lacherig over de film gedaan. Journalisten suggereren dat als je ouder bent dan vijftien, je de Twilight reeks niet kent. Mag ik dit via deze weg even gigantisch ontkrachten? Ik heb in mijn vriendenkring van (bijna) dertigers een heleboel mensen die de Twilight boeken compleet verslonden hebben, meer nog, ik moet de eerste vrouw nog tegenkomen die de boeken niet kan smaken. De aandachtige lezer merkt in mijn vorige zin misschien op dat ik het heb over vrouwen. Inderdaad, de waarheid gebiedt mij te zeggen dat ik wel enkele mannen ken die de reeks niet kunnen smaken…
Puur persoonlijk vond ik de eerste film niet onaardig, en was deze een toegangspoort naar de boeken. Geen nobelprijs literatuur, maar wel vier boeken die ik met een geweldig groot plezier heb gelezen en waarbij de spijt enorm was toen ik de laatste bladzijde van het laatste deel omsloeg. Combineer dit met de supersoundtrack waarvan bepaalde nummers veel gedraaid worden op de u welbekende jongerenradiozender, en meer heb ik niet nodig om op een zaterdagavond toch maar naar de Kinepolis af te zakken.
Natuurlijk kan je deze film afkraken, maar eerlijk gezegd vind ik dat een beetje hetzelfde als Geert Hoste die jaar na jaar lacht met het koningshuis; gemakkelijk en voorspelbaar. Een goede reden dus om het niet te doen als het niet nodig is.
Lees verder…
woensdag 25 november 2009 10u58 |
Muziek |
patricia |
De Kraakpandformule van Handelsbeurs is eigenlijk een superformule. Voor slechts 10 euro krijg je vier of vijf nationale en soms internationale muziekgroepen voorgeschoteld. Sinds dit seizoen (denk ik) wordt het geheel aan elkaar gepraat door de enige echte Dirk Blanchart wat het showgedeelte alleen maar ten goede komt. Dit weekend staan maar liefst 2 edities op het programma (én mogen we duotickets weggeven).
Vrijdag 27 november staan Amaryllis, Mrs Hyde, Millenniums, Falling Man, Leki & The Sweet Mints op het programma. Bij de naam Amaryllis denk ik spontaan aan dat meisje met die mooie stem uit één van de programma’s van Bart Peeters, gelukkig vulde de site van de Handelsbeurs dit aan. Ze was één van de finalisten van de Grote Prijs Bart Peeters. Ondertussen is er een album over groeien, crashen, aanvaarden en weer opstaan, herkenbare thema’s. Mrs Hyde overtuigde me reeds eerder op één van de vorige edities van het Kraakpand, muziek van een vrouw met ballen. Ook Leki is niet op haar mondje gevallen, al slaat ze nu een andere weg in met The Sweet Mints. Ik ben alvast benieuwd. Twee onbekenden voor mij zijn: Milleniums en Falling Man, maar dit hoort ook tot de charmes van een Kraakpand. Bij Milleniums laat het programma alvast meer los dan dat ze al één jaar bestaan en hebben al een aantal optredens achter de rug. Bij Falling Man staat men met 10 man sterk op het podium en zorgt voor een “fusion of Brass Power, Nortie Funk, Spicy Latino and Sultry Jazz.”
Lees verder…
dinsdag 24 november 2009 22u35 |
Faits Divers |
Michel Vuijlsteke |
Het lijkt alsof er geen kat staat, op de Vrijdagsmarkt. Anders zouden ze wel uitgezoomd hebben en de hele markt in breedhoek getoond hebben.
Allez ju: liveshow, de allerlaatste aflevering van The Block.
Hans op bezoek bij Michel en Ellen, Hanne bij Didier en Sofie, Hans bij Jurgen en Cindy, Hanne bij Hugo en Nadine. Een kort overzicht van wat en hoe er gebeurd is, enfin goed: het komt erop neer dat 50% van de stemmen van de jury komen, en 50% van het publiek.
Jammer, eigenlijk, dat ik niet vroeger op Michel’s videoblogfilmpjes terechtgekomen ben: ik weet wel dat ik altijd al gezegd heb dat de regie vanalles kan manipuleren en ongetwijfeld vanalles inderdaad manipuleert, maar als ik moet geloven wat ik daar hoor — en ik heb geen reden om dat eigenlijk niet te doen, al weet ik wel dat het óók maar één kant van het verhaal is, dan was het erger dan ik ooit kon denken: blijkbaar was Sanchez niet op de hoogte van de wetgeving, was er tot helemaal op het einde zelfs geen water zodat geen enkele leiding degelijk kon getest worden, kreeg de loft van Michel en Ellen veel meer technische controle dan de andere drie, ging Ellen eigenlijk met een vriendin komen, was de juru van het begin bevooroordeeld… enfin, bekijk die alles en meer via de link die Michel ons doorstuurde. Lees verder…
dinsdag 24 november 2009 12u30 |
Samenleving |
patricia |
Het is die tijd van het jaar dat de brievenbussen uitpuilen van de speelgoedboekskes, kindertjes brieven schrijven en van alles uitknippen en plakken. De ene man met rode jas is nog maar vertrokken of de ander maakt zijn intrede in de winkelstraten. Hun ouders wrijven zich in het haar: waar gaat dit eindigen? Ze temperen de verwachtingen van de kinderen, proberen de goedwillende grootouders wat in te tomen,… En dan is er de retorische vraag: wat moeten ze met al dat speelgoed?
Misschien slingert er bij jullie ook nog wel ergens een speelgoedaapje, ligt die beer toch wat zielig in een hoekje,…? De kinderen zijn misschien wat te groot geworden voor al die knuffels of het bed simpelweg te klein? Ik vermoed dat iedereen spontaan al aan een knuffel begint te denken, een knuffel waar het misschien minder mee klikte of een knuffel die opzij werd geschoven voor een andere knuffel of een vriendje? Maar waar kunnen die knuffels terecht? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat ze een nieuwe thuis krijgen? De goedheilig man doet zijn best maar ondanks alle hulpsinten en zwarte pieten zijn er brave kindjes die het met iets minder moeten doen. De kringwinkel is natuurlijk een mogelijkheid. Maar wat als beertje een sabbelkuur ondergaan heeft? En die vlekken op dat hondje? Dappere moeders en vaders durven de knuffels van hun kinderen wel eens in de wasmachine stoppen. Andere kopen er voor de zekerheid gewoon twee wanneer die in de smaak vallen of lanceren wanhopige oproepen op het internet: “de enige knuffel waarbij ons kindje in slaap val is tot op de draad versleten, heeft u nog een…” (vul zelf aan). Maar zoveel moeite om een knuffel een tweede (derde, vierde,…) leven te schenken.
Lees verder…
maandag 23 november 2009 16u39 |
Agenda |
patricia |
Het is die tijd van het jaar dat iedereen wel een warme sjaal kan gebruiken. Hopelijk is er dan ook veel volk op de breiavond van het Huis van Alijn. Tot dan?
maandag 23 november 2009 16u35 |
Agenda |
patricia |
Winterkamp is (g)een congresdag, festival, expo, lezingenreeks, debat, hangout, concert, experiment, hutsepotkraam, magazine, pecha kucha, project, gathering
GRATIS:
Expo 11-23u
Winterkamp presenteert werk van: Karel Eggermont (Pties), Sanne Delcroix, Meisjes van plezier, Church of Ra – “pieces of quiet”, Nina Nijsten, Wesley Wolkman aka De onderneming, Thierry Jaspart, Dimitri Sakelaropolus …
GRATIS:
Muziek
19:30 Amenra (akoestisch)
21:00 JtotheC & The Bad Mothas
17:00 PechaKucha Ghent Vol.6 In samenwerking met Pecha Kucha Ghent.
Pecha Kucha is een forum waar creatieve persoonlijkheden elkaar ontmoeten, netwerken en op een informele manier hun werk, interesses en gedachten aan elkaar kunnen tonen. Er worden 12 tot 14 gastsprekers uitgenodigd en die kiezen elk 20 beelden, waarvan elk beeld 20 seconden getoond wordt.
Op die manier ontstaan korte en krachtige presentaties van 6’40″, het interesseniveau blijft hoog en deze format laat toe meerdere presentaties te geven. Na de presentaties en tijdens de beer break nodigt de informele setting uit tot interactie tussen de presentators en het publiek.
do 3 dec 2009 @ CAMPO VICTORIA | Fratersplein 7, 9000 Gent
maandag 23 november 2009 16u16 |
Faits Divers |
ilse |
Deze week is het voorleesweek. Als u uw klein grut nog niet voorleest, is het een uitstekend moment om ermee te beginnen, dus. Want voorlezen is fijn, zowel voor de kindjes als voor degene die voorleest: er zijn weinig dingen gezelliger dan een baby of peuter op schoot en een leuk boekje om in te kijken of uit te vertellen.
Zelf ben ik er 10 weken geleden mee begonnen, bij mijn nu drie maanden oude baby. Enige wiskunde leert u dus dat ik begonnen ben met voorlezen toen ze een week of drie was. En neen, ze verstaat dat nog niet: het is haar voorlopig nog om het even wat er gelezen wordt, dat mag zelfs een krantenartikel zijn of een interview uit de Humo. Maar ze vindt het wel leuk.
Want eigenlijk draait het bij voorlezen om meer dan alleen het verhaal. Het is voor ons hier thuis een momentje om gewoon rustig met de baby te gaan zitten en alleen aandacht te hebben voor elkaar, zonder praktisch te worden: geen pampers verversen, geen etenstijd en bijhorend gedoe. Gewoon schootzitten en lezen. Heerlijk.
Er zijn echter nog redenen om voor te lezen, niet alleen bij kleine baby’s, maar ook bij grotere kinderen.
Lees verder…
RSS
