zaterdag 7 februari 2009 12u40 |
Samenleving |
Jan van Reenen (tekst), Reformatorisch Dagblad (beeld) |
De vestiging van het calvinisme in Vlaanderen is grotendeels mislukt, maar dat was in de zestiende eeuw niet te voorzien. Historicus dr. Johan Decavele over de vestiging van een calvinistisch bewind in Gent: “Het comité van de Achttienmannen dat in 1577 in Gent een staatsgreep pleegde was populair bij de bevolking en ook Willem van Oranje had zijn goedkeuring gegeven.”
Johan Decavele, gepensioneerd gemeentearchivaris en voormalig departementshoofd Cultuur van de stad Gent, heeft een aantal standaardwerken over de geschiedenis van Gent en het protestantisme in Vlaanderen op zijn naam staan, onder andere â€De eerste protestanten in de Lage Landen. Geloof en heldenmoedâ€. Decavele is rooms-katholiek opgevoed, maar hij heeft afstand van de kerk genomen. Het geeft hem, zegt hij zelf, de gelegenheid feiten uit de historie van de kerk objectief te bekijken.
Zijn interesse voor het protestantisme begon bij een fietstocht in zijn jeugd. Toen hij de Nederlandse grens bij Retranchement passeerde, merkte hij ineens dat er nog iets anders bestond dan de Rooms-Katholieke Kerk. Hij is zich in het protestantisme gaan verdiepen en is uitgegroeid tot een kenner van het protestantisme in de zestiende eeuw in Vlaanderen.
Lees verder…
vrijdag 6 februari 2009 18u03 |
Faits Divers |
Thierry (tekst), deredactie.be (beeld) |
De finale van de ‘De Slimste Mens Ter Wereld’ is gespeeld én nieuwsanker Freek Breackman heeft gewonnen. In het uitermate spannend finalespel versloeg hij Bart De Wever met slechts één seconde verschil.
Gentblogt: Freek, kan jij je eens voorstellen?
Freek Braeckman: Ik ben Freek Braeckman, als enig kind geboren. Als kind wilde ik F-16-piloot worden. Ik ging er speciaal wiskunde voor studeren, maar de cockpit bleef een jongensdroom. Ik studeerde Germaanse en daarna volgde ik een jaar Journalistiek aan de Vlekho in Brussel. En na een passage bij Radio 2, AVS en Ketnet, stapte ik over naar de televisienieuwsdienst. Sinds november 2007 ben ik één van vaste nieuwsankers. Ik ben gehuwd, en ik heb twee kinderen.
Gentblogt: Wat is je relatie met Gent eigenlijk?
Freek: Ik heb nooit buiten Gent gewoond, ben er geboren en heb er altijd gewoond. ik denk ook niet dat ik er ooit nog weg wil. mijn leven is ermee vervlochten. Lees verder…
vrijdag 6 februari 2009 15u44 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
Els Van Eeckhaut |
Net voor de Gentse Feesten van het bijzondere jaar 1988 besloten een paar dappere helden het leegstaand volkscafé rechtover de legendarische Ekkentu (later de Karmeliet) over te nemen en hip, cool en feestenklaar te maken op een paar weken tijd.
De plannen werden gesmeed vanuit de Ekkentu en uw dienares zat daar toen reeds (en met oog op het enkele decennia later op te richten Gentblogt.be, i.e de stadsblog die u nu aan het lezen bent) te luistervinken aan de toog. Zij dacht: “die gasten maken een grapje”, doch op de eerste dag van de Gentse Feesten van dat jaar was de bouwwerf/nieuwe kroeg klaar voor tien dagen onderdak en ambiance voor feestvierders.
Ik kon alles op de voet volgen: enkele van de kinderen van de plannenmakers waren mijn vrienden, en bovendien was mijn eigen huisje ingenomen door plots opgedoken familieleden, zodat ik zo gek was om mijn hoofdkussen op te pakken en tien dagen zélf boven de Charlatan-to-be te gaan wonen. Maak er twintig dagen van, want door aanhoudend slaapgebrek (‘s nachts door de feesten, overdag door boor- en andere machines) was ik toch ongeveer 24 uur wakker.
Op het einde van dezelfde zomer werd Ekkentu II dan officieel boven de doopvont gehouden. Dat laatste zou ik vergeten zijn, mocht een compulsieve schrijfstoornis uw dienares er niet toe aangezet hebben alles te noteren dat volgens haarzelf wetenswaardig was. Vandaar dat het zonde is dat ik ben vergeten hoe het oorspronkelijke café heette: “De Oude Bareel” zal er dicht bij zijn, en het had alleszins iets te maken met spoorwegen.
Lees verder…
vrijdag 6 februari 2009 11u54 |
Film |
patricia |
Elève libre is de vierde film van Joachim Lafosse, een mij tot voor kort onbekende Belgische regisseur. De film werd voorgesteld op Cannes op La Quinzaine des réalisateurs en werd daar zoals het heet “vrij goed onthaald”. Maar dat is Cannes, zouden sommige grotere filmliefhebbers zeggen. Ik laat mij daar altijd wel ergens door beïnvloeden. Cannes, dat schept verwachtingen…
Het zit de zestienjarige Jonas niet mee. Op het einde van het schooljaar krijgt hij te horen dat hij zijn jaar opnieuw mag doen. In een klas zitten met jongeren die twee jaar jonger zijn, ziet hij niet zitten. Hij gooit zich op zijn tenniscarrière. Maar zelfs een ongeoefend als het mijne kon zien dat hier geen Justin in zat. Dan maar privélessen om zich voor te bereiden op de middenjury? Zijn ouders zijn niet meteen enthousiast, wat gaat dat kosten? Als Pierre een vriend van een bevriend koppel aanbiedt om het gratis te doen, zijn ze van een zorg verlost. Voor de rest kijken ze weinig naar Jonas om, ze zijn gescheiden en elk hun eigen weg gegaan.
Lees verder…
donderdag 5 februari 2009 22u19 |
Samenleving |
Michel Vuijlsteke (tekst), Hazel I. (beeld) |
“Waterzooi, stoverij, hutsepot, mokken, kletskoppen, amandelbrood, mosterd van Tierenteyn en bieren, zoals Gentse Tripel.” Da’s wat er vandaag in Wikipedia als Gentse gastronomie vermeld staat.
Waterzooi staat er verdiend helemaal vooraan.
Er is lang discussie geweest over wat het nu precies is, echte Gentse waterzooi: vis (vetgemest op het graan in de haven) of kip, en wat er dan precies nog bij zat. Gelukkig is daar nu al een tijdje uitsluitsel over.
…men neme een Gène Bervoets, sleure die naar een willekeurig land, late die één of meer liederen van dat land vakkundig voor een camera verkrachten. En dan gooit men wat willekeurige ingrediënten in een lokale pot. Hey presto: Gentse Waterzooi.
Lees verder…
donderdag 5 februari 2009 13u27 |
Podium en Cultuur |
Veerle (tekst), Luc Monsaert (beeld) |
Ik ben er nooit geweest toen hij er nog speelde.
Ik heb nooit “den groene rideau mee plekke en zoender flosjen, die openging á l’italienne” gezien.
Ik heb nooit live genoten van Romain Deconinck (1915-1994) en zijn Beren, noch in de Minard, noch elders, toen ze moesten uitwijken na de sluiting van zijn geliefde schouwburg in 1988.
Aanvankelijk was ik te jong om het belang ervan in te schatten en later kwam het er niet van en nog later was het te laat.
Ik heb hem wel op televisie gezien, heel lang geleden, met een opvoering van zijn hilarische Bij Tante Wanne, en met De Kolderbrigade. En aangezien vroeger bij ons thuis steevast naar Radio 2 geluisterd werd, staat zijn mopjesprogramma De Peperbus ook in het geheugen gegrift.
Vorige zaterdag was hij terug en zag ik hem in levenden lijve. Ok, hij was voor het gemak even in de huid van Luk De Bruyker gekropen.
Maar hij was het, onmiskenbaar.
Romain Deconinck in zijn Minard, tussen zijn publiek. Want ook dat was talrijk opgekomen. Speciaal voor hem. En ze knikten instemmend en haalden herinneringen op.
Lees verder…
donderdag 5 februari 2009 9u30 |
Musea en tentoonstellingen |
Charles Strijd |
In Galerie De Nieuwe Vaart aan de Nieuwevaart 244 te Gent vond vrijdagavond 30 januari de opening plaats van een nieuwe expositie.
Ditmaal exposeren twee kunstenaars hun werken.
Arthur Houtman toont zijn kunstwerkjes op het gebied van juwelen. Hij heeft al heel wat exposities op zijn naam staan in België en zelfs in Helsinki en Japan. Eén van zijn opmerkelijke creaties is de “gouden ajuin” van de stad Aalst. Ook als auteur van boeken over de parelcultuur en bestuurslid van diverse organisaties is hij bekend.
Tijdens deze expositie in De Nieuwe Vaart laat hij zien wat een technische vaardigheid hij heeft als edelsmid.
Lees verder…
woensdag 4 februari 2009 18u00 |
Film |
Ivan Deboom |
Mustapha, een jonge taxichauffeur, ontmoet een aantal mannen die op het eerste zicht niets met elkaar gemeen hebben. Zo springt een Marokkaanse cineast gehaast in zijn taxi, kruist hij het pad van een Albanese jogger, ontmoet hij twee Mauritaanse vrienden en helpt hij een voetbalgekke Angolees wiens doen en laten dan weer invloed heeft op een diepgelovige Kosovaar. Ondertussen probeert de Marokkaanse cineast de verhalen van vele sans-papiers te bundelen.
Zo klinkt de synopsis van een Gentse kortfilm waar een heus sociaal-artistiek project achter schuilt. Arne Van Schoors begon in 2006 als vrijwilliger/stagiair bij vzw De Sloep en startte daar de vadermannenwerking Varietas op. Er kwamen vooral veel mensen-zonder-papieren naar de activiteiten van Varietas. Via één van de thema-avonden leerde hij student-Film Mo ‘Sam’ Taleifard kennen en zo ging de bal aan het rollen. Arne verwerkte verhalen uit vele interviews in een scenario met als resultaat een ‘gefictionaliseerde werkelijkheid’. Naast een ervaren crew koos men bewust voor échte mensen-zonder-papieren en vluchtelingen.
Lees verder…
woensdag 4 februari 2009 14u37 |
Podium en Cultuur |
Peter Decroubele |
The Lunatic Comedy Club is aan een feestjaar toe. Tien jaar lang al bestaat de club die algemeen wordt beschouwd als één van dé Vlaamse kweekvelden van comedy.
Wat The Lunatic Comedy Club doet, is tweeledig. Eerst en vooral is het een comedyclub die altijd podium biedt en heeft geboden aan ontluikende comedytalenten. En noem ze maar op, alle namen die tegenwoordig de comedyscene bevolken, ze hebben er gestaan. En ze zullen met het wierookvat zwaaien want daar (in café “Le Bal Infernalâ€, vlakbij de Vrijdagmarkt) kregen ze kansen. Wim Helsen begon er zijn carrière, net als vele vele anderen en de nieuwe lichting comedians van de voorbije jaren stond er meerdere malen. Iedereen roemt het hongerig, gewillig en sympathiek publiek dat de comedyclub bevolkt.
The Lunatic Comedy Club is ook de overkoepeling van het improvisatietheatergezelschap “The Lunaticsâ€. Impro pur sang, met de lach als wapen, waardoor The Lunatics nu een veelgevraagd gezelschap zijn. Her en der. Niet vreemd dat ze een dezer een toernee doen langs Vlaamse schouwburgen samen met Neveneffecten. Onder deze titel: Te lui en niet bekend genoeg. Wie The Lunatics nog niet aan het werk zag, moet dat toch dringend eens beginnen doen, eigenlijk.
Lees verder…
woensdag 4 februari 2009 10u41 |
Muziek, Podium en Cultuur |
Jeronimo (tekst), Jeronimo, Thierry Lammertijn (beeld) |
Afgelopen zaterdag krioelde het van het volk rond het Citadelpark. Pesco had het ‘t Kuipke doen vollopen voor het concert van België’s beste en populairste danceact Milk Inc.! Samen met Thierry nam ik mijn glitterhoutouw met perskaart in ontvangst en zochten we ons een weg naar de frontstage, waar we het toneel in ogenschouw namen. Na een groot half uur wachten begonnen de beats steeds luider uit de boxen te schallen en werden Regie en Linda onder luid gejoel verwelkomd.
Milk Inc. vloog er meteen in en heel ‘t Kuipke stond in een oogwenk in rep en roer. Ook in de frontstage was het drummen geblazen tot de security ons er na enkele nummers helaas uithaalde.
Lees verder…
dinsdag 3 februari 2009 19u55 |
uwged8 |
Redactie |
De voorbije drie edities van de uwged8 werden becommentarieerd door muziekminnend onstuimig jong manvolk.
Betekent dat we geen vrouwen hebben gevonden om deze zware taak op zich te nemen? Of bij uitbreiding: dat vrouwen niks kennen van muziek? Think again, want het exemplaar dat vandaag haar licht over uw top 8 laat schijnen, heeft niet alleen de grappigste e-mailhandtekening die wij ooit lazen, ze schuimt ook nog eens optredens af alsof het haar tweede natuur is.
En op een bepaalde manier is het dat ook, natuurlijk: Madelien Waegemans is lid van het uiterst getalenteerde collectief Wannabes, wiens foto’s u hier al veelvuldig mocht aanschouwen in het verleden. In die hoedanigheid kunt u haar frequent voor een podium in uw buurt vinden, met de — al dan niet binnengsmokkelde– camera in aanslag. Daarnaast doet ze ook heel wat portret en backstage-fotowerk voor het kruim van de Gentse muziekscene. Check zeker haar portfolio en natuurlijk haar tips, hier onderaan deze lijst.
Lees verder…
dinsdag 3 februari 2009 11u47 |
Muziek, Podium en Cultuur |
jm |
Arne Deforce heeft niet de gemakkelijkste weg gekozen. Hij staat bekend voor zijn bijzondere interesse voor het hedendaagse avant-garde cellorepertoire. Zijn samenwerking met Jonathan Harvey heeft geleid tot een eerste CD Advaya. In 2007 volgde een uitmuntend onthaalde cd met werk van Giacinto Scelsi.
Op het programma in de Handelsbeurs staan een aantal klassiekers van het hedendaagse repertoire voor cello solo. Die stukken tonen enerzijds dat de cello nog diep in de westerse kunstmuziek geworteld blijft, maar anderzijds ook hoe een ongebreidelde fantasie in het onderzoek naar de klank zelf, het eeuwenoude instrument een totaal nieuwe betekenis heeft gegeven.
Deforces programma geeft een beeld van de zeer uiteenlopende dimensies van het hedendaagse cellospel. Centraal staat het concept van de ‘vreemdsoortige melodie’. De cello evolueert van een klassiek instrument tot een hyperexpressionistische klankbron. Daarbij staan niet langer thema’s, vormen en motieven centraal, maar wel het spel van densiteiten, intensiteiten en krachten. Lees verder…
dinsdag 3 februari 2009 10u26 |
Agenda |
San |
Pieter Baert – solo piano
In 1997 was Pieter Baert de eerste jazzpianist die afstudeerde in Vlaanderen. Sindsdien speelde hij met zijn eigen trio en kwartet, en speelde hij mee met jazzmuzikanten zoals Jeroen Van Herzeele en Toine Thys, en in het Elf Twelf Trio (met Osama Abdulrasol en Mattias Laga). Zijn muzikale voorkeur gaat van jazz naar latin – en alles daartussen. Hij begon sinds 2004 contrabas te leren bij Jean-Louis Rassinfosse. Vanavond komt hij solo, op zijn vertrouwde piano.
De Centrale, Kraankinderstraat 2, 9000 Gent, Tickets: € 10/leden € 8
dinsdag 3 februari 2009 10u15 |
Agenda |
San |
John Snauwaert – saxen
Filip Verneert – gitaar
Sebastiaan Gommeren – bas
Filip Verneert en John Snauwaert zijn de drijvende kracht achter de jamsessies in het Geuzenhuis, en vormen samen met Jean Van Lint, Hans Van Oost en JM Ghesquire het John Snauwaert Quintet. Voor deze Mub’Art avod spelen ze in een kleinere bezetting,en brengen ze werk dat teruggaat op standards en graag flirt met etnische muziek. Snauwaert overtuigde vorige zomer nog in het Bob Mover Quintet (tijdens Jazz in ‘t Park), en zal dat deze avond moeiteloos opnieuw kunnen.
Mub’art, Fernand Scribedreef 1, 9000 Gent, prijs: 10,00 €; op het menu vandaag: “Gebakken kabeljauwhaasje op een puree met broccoli en bouillabaissesaus” – eten is niet verplicht, enkel concert kan ook tegen dezelfde prijs
dinsdag 3 februari 2009 9u43 |
Podium en Cultuur |
josie |
Het Frans-Oostenrijkse performance collectief Superamas was in 2008 al uitgebreid te gast in Vooruit voor The Game is Up, en achteraf ving ik links en rechts op hoe geweldig en geniaal dat was. Ik had het echter allemaal gemist, maar nam me voor de herkansing die er dit jaar geboden werd om Superamas aan het werk te zien in Gent, met beide handen te grijpen. En dus zat ik zaterdag in een propvolle theaterzaal, waar het aanwezige publiek (iets jonger en alternatiever dan soms) al deed vermoeden dat het hier niet om klassiek theater ging. Het blaadje met uitleg dat ik voor de voorstelling kreeg toegestopt, deed mijn al hooggespannen verwachtingen nog stijgen; ‘Hoewel Empire de schijn heeft van een no-brainer, slaat het je uit het lood met verbazingwekkend veel denkstof’.
Het stuk begint vrij indrukwekkend met een reconstructie van een Frans-Oostenrijkse veldslag, de slag bij Aspern-Essling uit 1809 waarbij de overwinning later door beide zijden werd opgeëist. De enscenering wordt zo modern aangepakt dat je het gevoel hebt niet naar theater, maar naar film te zitten kijken. Er wordt snel heen en weer geflitst tussen verschillende scènes, rijkelijk gebruik maken van licht- en geluidseffecten.
Ik was erg onder de indruk van de vlotheid waarmee dit hele spektakel op toneel wordt neergezet, de grote aantallen acteurs, hoe er snel heen en weer wordt geswitcht tussen scènes uit de veldslag en het gekonkelfoes tussen een Frans officier en een Oostenrijkse prinses ergens ver weg van het vechten,… Dit is theater – al gaat het onder de noemer performance, maar als iemand me daar eens het verschil tussen kan uitleggen – dat een stevige facelift heeft gekregen; de stemmen van de acteurs worden versterkt, het geluid is essentieel in de sfeerschepping, en de opbouw is zoals ik al zei eerder die van film dan van theater. Maar het wérkt. Ik genoot toch van elke seconde.
Lees verder…
RSS
