We hebben eerder al bericht over het Bal Fatal van afgelopen zondag. Voorzien van foto’s en wel, zoals wij dat trachten te doen bij een concert.
Maar het Bal is meer dan een reeks concerten. Het Bal zonder mensen is als het Bal… zonder bier, om maar eens een open deur in te trappen. U hebt zich heerlijk vermaakt, en was dan ook een gewillig slachtoffer voor onze fotograaf.
Lieve lezers, de eindejaarsfeesten staan weer voor de deur! Het zal er ons echter niet van weerhouden om paraat te blijven en u te berichten over wat er in onze stad beweegt. Ondanks de winterkoude, het druilerige weer en de donkere dagen, schrijven en fotograferen wij naarstig voort.
Misschien hebt u al ontdekt dat ook 2007 weer een spannend, leerrijk en vooral gevuld jaar zal zijn. Werk aan de winkel voor ons, en u weet het: eigenlijk hebben we niets liever.
Bij het jaarlijkse leegmaken van Knorrie, ons redactioneel spaarvarken (de ogen vol verwachting), sloeg de de teleurstelling echter toe. Enkele schamele eurocenten, en begod, nog wat oude franken ook. Knorrie ging alvast met de poten omhoog liggen om zijn nakende einde aan te kondigen.
Met inzet en goede wil houd je een weblog als dit niet in de lucht. We maken helaas ook kosten en hebben dus financiële steun nodig.
Inschrijven kan bij de Sportlijn:
Tel.: 09 266 80 00
Fax: 09 266 80 10
E-mail: sportlijn@gent.be
Opgelet er zijn maar 999 plaatsen!
Hooggespannen, dat is het minste dat u kunt zeggen over onze verwachtingen voor het concert van Sophia in de Vooruit, zondagavond. De kaartjes waren al maanden besteld, want ondergetekende is al fan sinds The God Machine en werd in het verleden reeds meerdere malen tot tranen toe ontroerd door Robin Proper-Sheppard en zijn achterban. Zo was er het inmiddels legendarische concert op De Nachten en een fantastisch intiem optreden in de Brusselse Botanique, waar de melancholie zo sterk was dat het bij momenten pijn deed.
Want Sophia, dat doet -zoals alle schone dingen in het leven- altijd een beetje pijn aan het hart. Dat was in de beginjaren het duidelijkst: de eersteling (Fixed Water) was vooral een afscheid van The God Machine-bassist Jimmy Fernandez, die een jaar voordien plots aan een hersentumor was overleden. Mooie songs, waarin Proper-Sheppard zijn verdriet haast uitschreeuwde en toch onnavolgbaar sereen bleef.
Intussen weten we al een tijdje dat we binnenkort Daniël Termont onze nieuwe burgemeester verwelkomen. En niemand lijkt onberoerd te blijven bij het afscheid van de vorige, Frank Beke, voor het geval dat zijn naam u alsnog ontglipt. In afwachting van het héél grote feest in Vooruit op 22 december is er een wondelijke link verschenen op het internet. U kunt er onze immer minzame en ernstige burgemeester bewonderen met een joekel van een feestneus op zijn..euh…neus.
Op mercifrank.be kunnen u en ik en alle andere Gentenaars hun gedacht kwijt over de toekomst van Frank. Wat zijn uw suggesties voor een burgemeester die na jaren hard werken op rust gaat? Hoe kan hij het grote zwarte gat vermijden? Wilt u hem aan de modelbouw? Aan de nederweed? Welk boek moet hij zeker lezen? Welke leuke fietsplekjes kent u nog? Met welke recepten kan hij aan de slag om zijn familie culinair te verwennen? U kunt het allemaal kwijt als u hier klikt en als u zich niet geroepen voelt om tips te geven kunt u ook gewoon iets zeggen in het gastenboek.
Verder kunt er op de site alles lezen over de feestelijkheden op 22 december.
10 uur. Sint-Pietersnieuwstraat 23, Gent. Ja, het was vroeg voor een zaterdag, maar toch vonden 21 Gentblogt-lezers het de moeite waard om het warme bed in te ruilen voor een rondleiding in de Vooruit.
Onze gids, Peter L’Hoëst, deed alweer zijn uiterste best en liet ons deze maal zelfs binnen in plaatsen waar gewone stervelingen niet mogen komen.
We aanschouwden de glas-in-lood-ramen van bovenaan (!), we mochten in de kelder en we bewonderden Gent vanop één van de torentjes. Geniet u zelf nog even mee met de onderstaande foto’s en als u meer wil weten, dan leest u er dit artikel nog maar even op na.
Een eerste opmerking geldt niet alleen voor deze voorstelling, zij het dat deze wel uitblonk in wat ik uitdrukkelijk aan de kaak wil stellen. In de tweede paragraaf pas ik dit gegeven toe op de Lazarus-voorstelling. In de derde paragraaf ga ik meer inhoudelijk op de voorstelling zelf in.
§ 1
De progessiviteit van “progressief toneel†(ProTo of kortweg PT) wordt vaak uitgedrukt door het feit dat de toeschouwers geen genummerde plaatsen toebedeeld krijgen. Ook niet als zij zich de moeite hebben getroost abonnementen te kopen. Ach, genummerde plaatsen, hoe burgerlijk toch, hoe ronduit ouderwets bourgeois! Weg dus met die ongehoorde luxe! Voor ProTo mag, neen, moet eerst geleden worden.
De toeschouwers dienen zich voor gesloten deuren aan te melden en braaf te wachten. Staand. Want wie gaat zitten, als er al stoelen zijn, kan naar een degelijke plaats fluiten. Deze toeschouwers dienen zich voor te stellen dat de progressieve artiesten, acteurs en actrices (ProArt of PA) ondertussen aan het opwarmen zijn, wat een fijne voorstelling belooft. Een enkele kwaadwillige toeschouwer kan zich ook voorstellen dat de PA gewoon niet klaar zijn, te laat op hun werk zijn aangekomen of, horresco referens, dat de acteurs en “actreuses†zo lazarus zijn dat ze nog even moeten ontnuchteren.
Als de deur dan eindelijk opengaat, wordt het rennen en struikelen om alsnog een degelijk stoeltje te bezetten.
Ik zit nog een tikkeltje suf achter mijn pc, maar na een leuke avond is dat geen wereldramp. En een leuke avond, dat was het absoluut. Bal Fatal had dit jaar een erg sterke affiche, en het was al veel te lang geleden dat ik nog een leuk feestje had meegemaakt… Enig nadeel was dat het al zo vroeg begon; Sioen stond al geprogrammeerd om 21u, en als dEUS-fan van het eerste uur wou ik Tom Barman graag eens zien draaien, maar die begon pas 6 uur later aan zijn avond. Ik vreesde dat dit voor mijn reeds vermoeide kop van het goede een beetje te veel was, maar zou toch proberen het vol te houden!
Dankzij de lift van Jeronimo waren we om 20u30 al aan de Eskimo-fabriek. Het was alleszins niet moeilijk te vinden, de politiecombi aan de ingang was vrij opvallend. Er was nog vrij weinig volk in de twee grote zalen, begrijpelijk gezien het vroege uur. Toen Sioen om twintig na negen aan zijn set begon, stroomde er toch plots wat volk naar het kleine podium.
Ergens in oktober was Brussel the place to be om Paris je t’aime te gaan zien. Nu pas heb ik door dat hij ondertussen gelukkig ook op de Vlaamse zalen is losgelaten. De film is een collage van 22 regisseurs die elk een kortfilm opnamen in de stad van het licht en van de liefde.
Liefde is dan ook de rode draad in alle stukjes. Gestorven liefde, ontluikende liefde, verdwenen liefde tussen jong, oud, vreemd en bekend, familie en vrienden. Een heel origineel concept met een sterke cast en heel natuurlijke acteerprestaties. Je ziet hier geen filmsterren schitteren, geen hyperromantische lovestories. Je ziet mensen, gewone mensen zoals jij en ik in hun gewone dagelijkse doen waarvan een aspect eruit is gelicht: hunkering en zoektocht naar liefde.
Vorige week sprong me een persmededeling van Natuurpunt in het oog: dat het slecht zou gaan met de Groene Banaan. De Groene wat? En nadat ook de collega’s van TiensTiens over hetzelfde stuk fruit bericht hadden, was mijn nieuwsgierigheid definitief gewekt, en ging ik op zoek naar feiten en cijfers over dit fenomeen.
Als volleerd redactielid van Vlaanderen’s mooiste stadsblog deed ik mijn eerste terreinverkenning natuurlijk via Google. Want iets bestaat pas als het op internet verschenen is, niet? De zoektermen “groene banaan gent” brachten me al snel naar de mooie luchtfotografie-website van éne mijnheer Henderyckx. En zo kwam ik er achter dat die Groene Banaan een bijnaam was voor de groenzone tussen het rangeerstation van Sint-Amandsberg en de begrenzende woonstraten, en dat de banaan je rechtstreeks van mijn voordeur tot aan de Dampoort zou kunnen brengen.
Ik denk dat mijn computer bijna gaat crashen want hij gaat zo traag en grillig en er zit een Trojaans paard op, zegt Mac koffie. Ik ben nu toch niet zo’n overdreven vuile surfer, moet mij dat nu weer overkomen…? Enfin, het kan mij niet schelen, want ik wil een witte computer, niet zo’n grijsgroenbureaucratisch medion Microsoft-ding, maar maagdelijk wit als een Appeltje. Beu, ben ik het, beu. Zeg. Hebt U het ook gehoord van onze regering? Dat ze bijna ons Afrika museum, of toch een stuk ervan, verkocht hebben? Of het nu slechts over één paviljoen gaat of niet, patrimonium verkopen is toch een rare zaak.
Het Afrikamuseum in Tervuren, een museum met museale waarde. Daar kan je zien hoe onze voorvaderen in de jaren Vijftig keken naar Afrika, het vreemde nieuwe continent, in stukken gesneden tot koloniaal lappendeken, bevolkt door zalig gespierde zwarte inheemsen, de tabula’s rasa’s van Rousseau, de te Christianiseren wilden. En dan ook, diep in het museum, prachtige taxidermie erbovenop. De schoonheid van heel de evenaars-en sub-sahara-fauna staat daar fier gevuld, met een glazige blik in de ogen en stro in hun gat. En bovendien, ook niet te versmaden, een schoon, statig park met meticuleus geschoren hagen.
God, als je dan al echt bestaat, jij Sinterklaas, jij stouterd die de mensen zo beproeft, ik moet zeggen, weerom, in respect voor U, ik hou van Brussel, en zeker van het Midden Afrika museum.
Sedert ruimschoots een vol kwartier ben ik de gelukkige bezitter van een gloednieuwe fascinatie, en wel voor het nochtans aloude fenomeen van de veilinghuizen. Het begon allemaal met klik op de link naar de website van DVC, een veilinghuis in de Gentse Burgstraat. Heel leuk, erg professioneel, en ‘wow, je kunt hier al op voorhand bekijken wat er geveild wordt‘. Verder ben ik al (schaamrood) blij als ik de Mona Lisa eens niet toeschrijf aan Joan Miró , dus het zal nog vele decennia duren voor ik ooit met kennersblik en bijbehorende welgevulde geldbeurs de kunstveilingen van New York en Londen afdweil. Tenzij ik hic et nunc het hart verover van een welstellende kunstgoeroe, fat chance.
Toch neem ik me voor me op 20 december aanstaande ontgroend te worden wat betreft het reilen en zeilen van het veilen. Immers, vanaf vandaag tot en met 16 december organiseert de Koninklijke Dekenij Burgstraat in samenwerking met DVC, een lovenswaardig project ten voordele van het goede doel.
Jan Matthys annexeert randgemeenten in campagnefilmpje van ‘Ruimte voor Gent’ (2)
Strijd van Politie Gent tegen valse rijbewijzen werpt vruchten af (0)
Verkoop natuurgebied aan Natuurpunt draagt bij tot ‘Levende Leie’ (7)
Aanpassing Sluisbrugje komt er (0)
Herstellingswerken Meulestedebrug tijdens krokusvakantie (0)
Woonzorgcentrum Zonnebloem en basisschool Sint-Vincentius omgetoverd in museum (0)
Stem voor Gentse binnenstad als ‘s werelds beste stadsvernieuwingsproject (7)
Stad Gent lanceert proefproject fietsparkeervak op Korenmarkt (7)
Stad Gent en Havenbedrijf stoppen kort geding tegen afschakelplan (1)
Tramverbinding naar UZ is tegen eind 2015 klaar (0)
U was wellekomen 14
Michel Vuijlsteke, Peter Dedecker, Hans Decrock, lieve de vos, Marc Steens, Roland, Ivan Deboom, Michaël, Jimmy, Steven [...]
Hasta la vista 1
Els Van Eeckhaut
Krop 7
Huug, ElsS, Max Van Hemel, Charles Strijd, Els Van Eeckhaut, patricia, Anne
So long, and thanks for all the fish 16
Gudrun, Gudrun, Gudrun, Gudrun, Gudrun, Erwin Schoors, ElsS, yves, Charles Strijd, Yves Hanoulle (@YvesHanoulle) [...]
De laatste Foto van de Dag.... 8
Charles Strijd, patricia, Veerle, Jean Marie De Wulf, MarC, jos tavernier, Frans, Jimmy
Wat was het goed! 5
Bénédicte, Arnold, Jimmy, Petra, Els Van Eeckhaut
FvdD 7 september 2014 1
jos tavernier
‘t Is toch iets... 2
FrankBombeke, patricia
Jan Matthys annexeert randgemeenten in campagnefilmpje van 'Ruimte voor Gent' 2
Frans, Etienne
Het einde van een lang en rijk hoofdstuk 3
Els Van Eeckhaut, Charles Strijd, patricia
Ontvang de artikels van Gentblogt en de reacties erop automatisch via RSS. (wat is RSS?)
RSS
