dinsdag 29 juni 2010 13u30 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
josie |
Aan mijn rondreis door het zuiden van de VS heb ik veel overgehouden; een massa foto’s en goede herinneringen, om maar iets te noemen. Maar ook een verslaving aan frappucino, een mengeling van espresso, ijs, melk en suiker. De ideale drank om je bij deze zomerse temperaturen te begeleiden bij een slentertochtje door de Gentse binnenstad. Maar aangezien we in Gent (nog?) geen Starbucks hebben (boehoe Antwerpen!), laat staan de Community Coffee uit Louisiana, begon ik aan een zoektocht naar de beste Gentse versie van de frappucino.
Ik begon op aanraden van een mede-redactielid mijn zoektocht in station Gent Sint-Pieters, waar de Engelse fairtrade coffeeketen ATM een stalletje uitbaat. Het was even zoeken op de kaart, want alles heeft hier een Nederlandse naam gekregen, een Ice Latté heet hier een ‘ijskoffie met melk en suiker’, of zoiets. Daar begreep de Indiër van het stalletje dan weer weinig van, maar gelukkig raakten we er snel uit.
Ik kreeg een grote plastic beker vol ijsblokjes waarover de koffie en melk gegoten waren. Je kan zelf kiezen hoeveel of weinig suiker je wil, wat wel fijn is. Maar die ijsblokjes, ik weet het niet, bij een echte latte is het ijs fijngemalen. De smaak was niet slecht, maar kon toch niet echt op tegen de Amerikaanse versie.
Voor experiment nr. 2 trok ik naar Exki aan de Korenmarkt. Op de zomerkaart hier de keuze tussen 4 verschillende ijsdrankjes: 2 smakelijk uitziende ijsthees met vers fruit erin, verse limonade en Ice Coffee; Max Havelaar koffie en biomelk. Hier werd het ijs wel, zoals het hoort, mooi fijngemalen in de blender. Het resultaat is een grote beker vol smeuïge ijskoffie.
Lees verder…
dinsdag 29 juni 2010 10u04 |
Bestuur & Politiek, Muziek |
patricia |
De muziekindustrie klaagt al jaren steen en been. Het jong, en minder jong, geweld koopt geen cd’s meer, downloadt van het internet, zonder te betalen. En als ze al betalen, kopen ze enkel nog singles, geen albums meer. B-kantjes die uitgroeien tot een wereldhit (Mia, anyone?) en conceptplaten, het is niet meer van deze tijd. Maar muziekfans weten dat het ook een “goede” kant heeft. De grote goden vragen stukken van mensen voor een optreden, excuseer een belevenis, maar de mindere goden gaan vaker op tournee en het lukt steeds vaker om voor de prijs van een cd je favoriete groep in een zaal in de buurt te zien.
Met de nieuwe federale regering in wording klaagt de muziekindustrie opnieuw een oude discriminatie aan. Geen mens die er bij stilstaat waarschijnlijk, maar voor een boek betaal je 6% btw, terwijl je voor een cd 21% btw betaalt. De reden? Het eerste is een cultuurproduct en moet voor iedereen toegankelijk zijn, het tweede is een luxeproduct, al zou je het waarschijnlijk nooit zo bekijken. En om het helemaal onbegrijpbaar te maken, voor dat concertticket betaal je ook maar 6% btw.
Lees verder…
maandag 28 juni 2010 13u45 |
Gentse Feesten |
Bénédicte Verhegghen (tekst), Max Van Hemel (beeld) |
‘t Spelleke van Drei Kluite met Pierke Pierlala brengt dit jaar opnieuw een Gensche Fiestekoenfeeranse met politieke satire in het sappige Gentse dialect, speciaal voor grote mensen die goed Gents begrijpen en met plezier hun gazet of Gentblogt uitpluizen op zoek naar nieuwtjes over Gent. Iets of wat Gentenaar in Gent geworteld of ‘Importgentenaar’ met liefde voor Gent en het Gentse dialect moet het hebben meegemaakt.
Pierke Pierlala geeft van de latte van zaterdag 17 tot en met zondag 26 juli, elke avond om 22 u. in de zaal van het Willemsfonds in het Lakenmetershuis, aan de Vrijdagmarkt in Gent.
De Gensche Fiestekoenfeeranse wordt gespeeld door zeven acteurs/zangers/muzikanten en door karikatuurpoppen van onder andere enkele Gentse politieke gliskeshieres en vedettes. Wij Gentenaars wachten niet tot Carnaval om onze prominenten en onszelf eens in de maling te nemen. Ook tijdens de Gentse Feesten brengt ‘t Spelleke van Drei Kluite al wie Gent kleurt satirisch ten tonele. Freek Neirynck heeft maar liefst 7 nieuwe liedjes uit zijn toetsenbord gewroengen. Sif Meziek Jan Gorleer zorgde voor de prachtige muzikale arrangementen voor zijn piano à bretelles.
Lees verder…
maandag 28 juni 2010 9u49 |
Bestuur & Politiek |
patricia |
Elke keer als ik dat liedje van Noordkaap hoor dan word ik spontaan een beetje vrolijk. Ik ga spontaan meeneuriën Ik hou van u, ik hou van u…. Omwille van de film natuurlijk, maar ook omwille van die zomeravond in 2005. Voor de 175ste verjaardag van ons land kreeg het liedje een iets meer tweetalige klank door Marie Daulne. En we geven het toe, Stijn kon ook wel een woordje Frans zingen. Ik was met mijn toenmalig lief naar de Kouter getrokken en wij zouden eens een dansje aanleren. Het werd een heel avontuur. Er stond ongelooflijk veel volk en iedereen deed zijn uiterste best. Luid tellen en aanmoedigen. Ik herinner me vooral de toffe en uitgelaten sfeer. Je kon op een heel ludieke manier een statement maken. En het werd overal tegelijkertijd op de televisie uitgezonden.
Begin juli wordt België voorzitter van de Europese Unie. Het gesternte is misschien niet meteen positief maar misschien moeten we dat niet aan ons hart laten komen. En is het tijd voor een vrolijke boodschap naar de internationale buitenwereld? Daarom dat ik het initiatief van Bal Moderne en de Kanselarij van de Eerste Minister zo leuk vind. Simultaan worden maar liefst 12 Bal Modernes in 12 Belgische steden georganiseerd: Antwerpen, Brugge, Brussel, Charleroi, Doornik, Eupen, Hasselt, Leuven, Luik, Louvain-la-Neuve, Namen,… en natuurlijk Gent. Opnieuw op de Kouter, meer bepaald op zaterdag 3 juli om 19u30.
Dan begint het aanleren van de dansen. Overal worden dezelfde twee dansen aangeleerd, waarvan één speciaal gecreëerd voor het Europese voorzitterschap. Om 21u40 zullen alle steden tegelijk dezelfde dans uitvoeren, terwijl alles live gestreamd wordt via radio en tv. Uiteraard lukt dat niet zomaar. Bal Moderne is geen dansworkshop. De nadruk ligt op plezier. En iedereen van (heel) jong tot (heel) oud kan meedoen. De dansen zijn zo eenvoudig dat iedereen ze (min of meer) perfect kan dansen na 45 minuten. Lees verder…
zondag 27 juni 2010 16u08 |
Samenleving |
Veerle B (tekst), Thierry Lammertijn (beeld) |
We gingen er al een tijdje spelen, maar vandaag was de officiële opening van het Bijgaardepark met de nodige toeters, bellen en notabelen.
Het Bijgaardepark ,dat eerst de naam Malmarsite meekreeg, ligt tussen de Vlaamse Kaai, Toekomststraat en de Dendermondsesteenweg. Een groen stukje dat meer dan welkom was in deze buurt.
Waar de naam vandaan komt, hoeveel het park heeft gekost, hoe en waarom de bijen er gedijen, ik zou de woorden kunnen herkauwen die de Stad Gent ons al heeft aangeboden, maar lees het gerust zelf, het is te warm om de tekst te herwerken.
Ik wil u wél vertellen waarom ik vind dat dit park het bezoek waard is: het is één van de meest natuurlijke avontuurlijke parken die ik ooit heb gezien. Lees verder…
zaterdag 26 juni 2010 10u54 |
Muziek |
Philippe Coppens (PhiCo) |
Vorig jaar maakten wij voor het eerst kennis met Nova Zembla op het Sint-Pietersplein. Onze indruk daarvan kan je hier nog eens nalezen. Wat ons toen al opviel, is hoe deze groep zich onderscheidt van de anderen. Ongeëvenaard multi-getalenteerd, ongekend veelzijdig, heerlijk afwisselend en onmogelijk hen zomaar in een hokje of genre te duwen. Dat laatste zou alvast zonde zijn. Daarbij komt nog hoe de vijfkoppige band zeer down-to-earth blijft en bijzonder warm – en zonder enige moeite – hun publiek elke keer opnieuw begeestert. Een mix van muzikaal-creatieve duizendpoten, charismatische personen die zowel op als naast het podium erin slagen een publiek in te palmen met schitterende pianoballades, rock, dance, pop en indie.
Veelbelovend album
We keken al langer uit naar de EP-release van Nova Zembla. Eind april kregen we alvast een veelbelovend voorsmaakje te horen in Deinze. Nu is het zo ver. “The peace where we belong†werd op 18 juni 2010 aan het publiek voorgesteld in de Charlatan in Gent, thuisstad van de band. De voorbije maanden blikten Nova Zembla hun eerste EP in samen met de Australische producer Peter Crosbie in Studio Ono in Brussel. Voor de mastering ging het album onder de handen van een andere grote meneer: Brad Blackwood van EuphonicMasters (Memphis). Op zijn lijst prijken alvast namen als Calexico en ZZ Top. Het resultaat klinkt dan ook verbluffend mooi. Lees verder…
vrijdag 25 juni 2010 12u02 |
Musea en tentoonstellingen |
patricia |
Als ik het S.M.A.K. binnenloop, dan overvalt me wel eens het gevoel van Alice in Wonderland. Het is altijd wel wat wennen, elke tentoonstelling is anders. Soms heel klassiek: een schilderij aan de muur, soms een installatie die de ruimte inpalmt, soms een voorwerp ergens in een hoekje, soms volledig out of the box. En we weten al dat het S.M.A.K. hier ver in gaat: het blijft niet beperkt tot een likje verf maar er kan al eens een muur sneuvelen, zelfs de volledige inkom. Het gebeurt uiteraard wel eens dat ik mijn schouders ophaal, andere keren kijk ik me echt de ogen uit.
Wat we in het S.M.A.K. zien is maar een fractie van de collectie en vaak is dat wel een beetje spijtig. Ik denk dat iedereen zo zijn favorieten in de collectie heeft en dat je die van tijd tot tijd ook wel eens wil zien. Alleen past het niet altijd. Toen ik er laatst op de eerste verdieping rond liep, werd ik geconfronteerd met een taak van het S.M.A.K. waar ik nooit eerder aan gedacht heb. In de collectie zitten namelijk ook een aantal installaties. Ooit zijn die opgesteld door de kunstenaar in het museum en na de tentoonstelling worden die opgeborgen in de collectie. Andere worden opgebroken en verhuizen naar andere collecties, maar de vraag blijft natuurlijk wel dezelfde: Kan je die installaties nadien nog opstellen zoals de kunstenaar het in gedachten had? Wat als er gewerkt wordt met bederfbare producten als eten of wat als de ruimte waarvoor de installatie gebouwd werd veranderd? Lees verder…
vrijdag 25 juni 2010 7u30 |
People en Lifestyle |
patricia |
Bij de redactie van Gentblogt zijn we nogal curieus ingesteld. Ik las ergens over de fabricoleermarkt en daar moest ik gewoon meer van weten. We kregen geen persbericht binnen in de redactiebox, dus trok ik op zoek naar iemand die me verder kon helpen. Debbie van de Transitiewijk Gentbrugge-Ledeberg was een bereidwillig slachtoffer.
GB: Eerst en vooral vind ik fabricoleermarkt een fantastisch woord, ik word er ook heel nieuwsgierig van. Ik hoor er het woord fabriceren en bricoleren in, ben ik juist? Maar wat moet ik me nu juist inbeelden?
Debbie: Dat is inderdaad wat we willen uitstralen: een markt waar er niet gekocht maar geknutseld en zelf gemaakt wordt. Er zullen een twintigtal verschillende standjes zijn waar je telkens iets anders kan aanleren of ideeën opdoen: sokkenpoppen maken, lampjes maken portefeuiltjes uit tetrabrik, groenten kweken in potten, patchwork, fietsherstel, kinderspeelgoed maken, enz. Het is een organisatie van Transitie Initiatief Ledebrugge en Samenlevingsopbouw Ledeberg. Lees verder…
donderdag 24 juni 2010 15u55 |
Agenda |
Jeronimo |
Op 26 juni 2010 organiseert de Academie voor muziek, woord en dans E. Hullebroeck een ‘Happening’ in het Braemkasteel te Gentbrugge. Op een speelse manier tonen honderden leerlingen vanaf 14 uur wat zij het voorbije academiejaar bereikten. Hiermee laat de Academie opnieuw zien wat zij te bieden heeft.
De Happening wordt opnieuw een rijkelijk gevulde dag. We nodigen je uit om kennis te maken met het aanbod van de Academie.
Muziek, woord en dans in en rond het kasteel met op verschillende locaties concertjes waarbij we alle instrumenten voorstellen: solo, in samenspel, als kamermuziek en als orkest. Een gevarieerd aanbod van klassiek tot hedendaags, van jazz tot volksmuziek. Er zijn ook de boeiende voorstellingen van de toneel- en voordrachtklas en de verrassende optredens van de dansafdeling.
De dag zelf is het ook mogelijk je in te schrijven.
Meer info:
https://onderwijs.gent.be/hullebroeck of www.academiegentbrugge.be
donderdag 24 juni 2010 12u57 |
Faits Divers |
patricia |
Onlangs sprak een collega me aan voor niet-professionele redenen. Het klonk gewichtig, maar het bleek dat ze als nieuwjaarscadeau al een tijdje hun ouders en schoonouders suggereren om vakantiebonnen cadeau te doen. Zodat ze zelf een weekendje er met zijn tweetjes op uit kunnen trekken, het vermijdt het gedoe met omwisselen van cadeaus etc. En ze hadden al een tijdje beslist om naar Gent te komen, een aantal jaren geleden was dat zo goed meegevallen en dus wilden ze terug. Ik haalde mijn neus op. “Gent is een bouwwerf”, stamelde ik. “Zou je niet beter wat wachten? Tenzij, natuurlijk, je eens het centrum achterwege laat…” en voor ik het weet som ik een hoop restaurantjes, musea, activiteiten op die je niet meteen in een artikel in een weekblad of de weekendkrant vindt.
En ook al onlangs sprak ik een kennis die naar Gent verhuisd is, eerder uit praktische overwegingen. Op voorhand begreep hij al dat gedoe over de “tofste stad van Vlaanderen” niet zo goed, maar ondertussen had het virus hem toch wel aangesproken. En al is de reden van de verhuis nu wel verdwenen, hij zoekt een reden om te blijven, want Gent is een stad en Gent is een dorp. Het doet altijd wat vreemd om een “buitenstaander” zo over je stad te horen praten, maar ongetwijfeld heb je het ook al meegemaakt.
De liefde voor Gent kruipt waar ze niet gaan kan. Maar stel nu dat je een verrassing zoekt voor een inwoner van deze stad die je nauw aan het hart ligt? Het is zijn of haar verjaardag binnenkort of je hebt iets te vieren, maakt niet uit wat en je zoekt een verrassing. Een picknick, een fles champagne openen op een toffe lokatie, een frietje knabbelen,… maakt niet uit, maar ergens met een prachtig zicht op de stad. Waar ga je naartoe? Op de Korenlei is het bij zomerweer vaak druk, maar misschien is Portus Ganda wel een alternatief? De Blaarmeersen of de Bourgoyen voor wie ook wat natuur wil? Er zijn de openbare barbecues, er staan roze banken in verschillende parken, maar misschien spreid je liever zelf een picknickdekentje? Deel je ultieme tip in de commentaren, heel wat (romantische) lezers zullen je dankbaar zijn.
woensdag 23 juni 2010 13u59 |
People en Lifestyle |
San (tekst), Wong Mei Teng (beeld) |
Het is weer zomer! Dat kan je uiteraard merken aan het betere weer, alhoewel dat het vorig weekend wel liet afweten, maar we blijven optimist en gaan ervan uit dat dat de laatste koude stuiptrekkingen waren.
Waaraan je ook kan merken dat de zomer er is, zijn de buurtfeesten die weer als paddenstoelen uit de grond schieten. Er waren al de Coupurefeesten (niemand van de lezers die daarvan nog een leuk verslagje kan maken?) begin juni en volgend weekend is er het Papegay buurtfeest.
‘Waar mag dat wel zijn?’ hoor ik u zich afvragen. Wel, de De Papegay (een oude schrijfwijze van ‘papegaai’, een term uit het boogschieten) is een buurt- en leefmilieuvereniging in Gent die werd opgericht in 1992 naar aanleiding van de aankoop door de buurtbewoners van het Papegayparkje, een plantsoentje op de hoek van de Papegaaistraat en Twaalfkameren. Lees verder…
woensdag 23 juni 2010 10u07 |
Samenleving |
Saskia Van Nieuwenhove |
“Kom maar binnen.” Het huis is vuil, plakkerig, smerig. De kleine living is volgestouwd met vuilniszakken.
“Zet u”, zei ze vriendelijk. Het bleek de bedoeling op zo een zak te gaan zitten. “Daar zitten de winterkleren in. We hebben geen stoelen.” Ik durfde niet te vragen wat ze dan wel in de winter deden.
“Nog geen 500 euro krijg ik sinds mijn zoon terug thuis woont. Met je zoon is ook samenwonen hé. Maar zijn geld zit bij een advocaat. Mijn zoon werd geïnterneerd na een misdrijf door een psychose, maar hij moet wel nog afbetalen aan het slachtoffer. Dat regelt de advocaat. Hij krijgt geld van de ziekenkas.”
“Ik heb zelf kanker gehad. Ben snel moe. Ik zoek werk, maar ik ben al 52 jaar. En nu mijn zoon van de commissie ter bescherming van de maatschappij terug thuis mag wonen, moet ik ook nog eens 54 euro voor zijn medicatie betalen.”
Ik vroeg haar of ze dan geen meubels kreeg van de armenzorg. En die advocaat, die mag het geld wel beheren maar moesten de kosten van de medicatie niet door haar zoon worden betaald? En of ze niet ging eten bij Poverello?
Ze schudde het hoofd. “De buurt weet wat mijn zoon heeft misdaan. Mijn dochter, mijn vriendin, de buurvrouw, ze spreken niet meer met mij. Ik heb eens naar die advocaat gebeld maar die was kort en vertelde dat hij de belangen van mijn zoon behartigt, niet die van mij. Poverello zeg je, waar is dat? Want ik kom al jaren niet buiten hoor. Ik ging enkel op zondag mijn zoon bezoeken in het Guislain-instituut.
Ik belde naar de advocaat en zei dat ik dat toch wel eens zou uitspitten (voor de pers dan). Gaf haar het adres van Poverello. En belde met iemand van de sociale dienst. Die zou contact opnemen.
Lees verder…
dinsdag 22 juni 2010 10u29 |
Sport |
Ivan Deboom (tekst), Michel Vuijlsteke (beeld) |
Ik moet er nog steeds aan wennen, de weekends in mei en juni loop ik niet meer van ‘s morgens tot ‘s avonds in voetbalschoenen op een voetbalplein. Er rest mij een schoendoos vol medailles — de trofeeën zijn van hun sokkel gevallen — en uit een recenter verleden blijft nog een sporttas vol zalfjes en knieverbanden. Voetbaltornooien: dat is vakantie, plezier, samen plannen maken, de familie van uw voetbalmakkers ontmoeten, zonnecrème vergeten en uw nek verbranden, blijven plakken tot het donker wordt en de volgende dag zo stijf als een houten-plank-die-vergeten-stretchen-is-na-een-voetbaltornooi.
Maar kent u de Keizer Karel Cup eigenlijk? Wat in de jaren negentig begon als een bescheiden tornooitje met 16 ploegen, is ondertussen uitgegroeid tot het grootste internationale minivoetbaltornooi in Europa, heel straf! Vorig jaar telde het tornooi maar liefst zesduizend deelnemers (345 ploegen) in verschillende categorieën: competitief, recreatief, dames en verder verschillende jeugdreeksen. Lees verder…
maandag 21 juni 2010 15u03 |
Podium en Cultuur |
ElsS |
Het is zomer, althans dat beweert de kalender. Op de langste dag van het jaar is het winderig en grijs, de regendruppels vallen net niet uit de dikke wolken die voorbijdrijven, de thermometer wijst een magere 14°C aan en dat zijn geen nachttemperaturen. Maar, de midzomervertellingen in het Citadelpark staan op onze agenda en dus zoeken we in de kleerkast een knuffeldikke trui uit, trekken een winddicht jasje aan en nemen naast een kussen om op te zitten ook nog een dekentje mee om over onze schouders te slaan of op onze benen te leggen. De paraplu weigeren we mee te nemen, het mag en zal niet regenen vandaag.
We trekken naar het park en gaan op zoek naar de rozentuin bij het Kuipke. Daar ligt de vertelplek al op ons te wachten: een windzeil moet ons een beetje beschutting bieden, de dekzeilen op de grond houden onze broek en dus onze billen droog en er liggen zelfs extra dekentjes om op te zitten of onder te kruipen. We zoeken een plekje uit en wachten samen met een pak andere ouders en kinderen vol spanning op wat komen zal.
Lees verder…
RSS
