RSSActie en reactie
Zullen we eens met z’n allen van burgerjournalistiek doen vandaag? Er werd donderdagavond namelijk betoogd in Gent, en daar zijn we zowat allemaal getuige van geweest.
Mineral Jazz (#4)
Achter restaurant Mineral in Onderbergen schuilt een zaaltje. De comedy-mensen hadden dat reeds lang ontdekt, maar recent heeft ook de Handelsbeurs potentieel gezien in de stijlvolle locatie. Op 6 november werd het startschot gegeven voor de opening van de Mineral Jazz club, en sindsdien kan je er elke eerste dinsdag van de maand (met uitzondering van januari) terecht voor twee concerten.
Voor de vierde editie dinsdag, gingen wij luisteren naar WoFo en het Wang Wei Quartet. Mineral Jazz ziet eruit als een heuse jazzclub, met een breed maar ondiep podium, en tafeltjes die tot vlak daarvoor werden geschoven. Dat blijkt ook nodig, want hoewel tot een kwartier voor de aanvang van het eerste concert nog flink wat plaatsen vrij waren, liep het zaaltje bij de eerste noten volledig vol. Er wordt ook flink wat gerookt, en terwijl sommigen vinden dat zulks hoort bij jazz, vraag ik me steeds af waar de blazers in dergelijke omstandigheden in godsnaam hun adem blijven vinden. Rook was niet meteen de grootste zorg evenwel, want gezien de muzikanten zowat boven de verwarming spelen, wilde het riet van die sax en klarinet wel eens uitdrogen. Niet dat zoiets de pret kon bederven.
Twee fotografen in de keet, en een hele resem tekenaars waaronder Geert Clarisse (druk bezig op de foto hierboven), die de hoes voor The Complete Hamsessions heeft ontworpen. Het concert van WoFo was immers ook een beetje een cd-presentatie, al speelden ze ook nummers die (nog?) niet werden gereleased. WoFo hebt u tenandere misschien al aan het werk gezien. Tijdens één van die Ham sessies in mei vorig jaar, of tijdens Jazz in ‘t Park, dat ze in augustus mochten openen.
Nacht van de Geschiedenis: Straffe Madams!
In 1948 kregen de Belgische vrouwen voor het eerst stemrecht
voor de parlementaire en provinciale verkiezingen. Nu, 60 jaar
later ijveren vrouwen nog steeds voor gelijke rechten en tegen
discriminatie.
Begeleid door een ervaren gids van VIZIT plaatsen wij met de
stadswandeling‘Straffe Madams’ een aantal Gentse vrouwen in
de spotlights. Een wandeling langs heksen en heiligen, langs de
liefdesperikelen van de high society en de dagelijkse kopzorgen
van de volksvrouw om te overleven.
Wie de vrouwelijke kant van Gent wil ontdekken, kan dit doen op
dinsdag 18 maart 2008, tijdens de Nacht van de Geschiedenis.
We vertrekken om 20 u op de Vrijdagmarkt en eindigen anderhalf
uur later in Amsab-ISG, Bagattenstraat 174. Daar kan u onze
postkaartentoonstelling bezoeken en krijgt u een drankje aangeboden.
Deelnameprijs: € 6
Leden van Amsab-ISG en Davidsfonds: € 4
Inschrijven voor 10 maart noodzakelijk !
brigitte.demulder@amsab.be
of via http://www.vizit.be
Vergeten schrijvers: Erwin Penning (1)
Gentblogt pakt uit met zijn eigen literaire lente die meteen het hele jaar doorloopt. Daniël van Ryssel, lange tijd redacteur van het tijdschrift Yang, is voor ons in zijn uitgebreide archieven gedoken. Hij heeft een reeks mooie stukjes geschreven over literaire figuren die op de achtergrond zijn geraakt, maar ooit een rol van enige betekenis hebben gespeeld.
Erwin Penning is de volgende in een rij vergeten schrijvers die weer voor het voetlicht worden gebracht.
Ik heb Erwin Penning leren kennen tijdens de Gentse feesten in de jaren zeventig. Jaren na elkaar ging ik toen iedere dag naar het Artistiek Aperitief van 12 tot 13 u. in de foyer van het NTG. Hij deed dat blijkbaar ook en daar hebben we elkaar voor het eerst ontmoet. Zelf is hij er aan de beurt gekomen in 1977. Vermits we allebei met woorden bezig waren, konden we het al vlug met elkaar vinden, al duurde het na de Gentse feesten opnieuw een jaar voor we elkaar terugzagen. Lees verder…
Benno Barnard op het menu
Onder het motto “Zet eens een dichter op het menu” wordt tijdens de Middag van de Poëzie, de laatste van het seizoen alweer, Bennor Barnard uitgenodigd op de middeleeuwse zolder van het Poëziecentrum.
Benno Barnard (53) is dichter, essayist, columnist (voor Knack o.a.), vertaler en toneelschrijver. Barnard is in Nederland geboren, maar woont en werkt sinds 1976 in Vlaanderen. Hij debuteerde in de vroege jaren tachtig met Een engel van Rosetti. Intussen verschenen een zevental dichtbundels van zijn hand.
In 2006 verschenen Het tongbotje, zijn verzamelde gedichten en de essaybundel Dichters van het avondland. In Het tongbotje selecteert Barnard uit zijn eigen poëzie, en vult het aan met gedichten die nog nooit in boekvorm waren verschenen. Van zijn eerste drie dichtbundels zijn de meeste gedichten overboord gevallen. Dichters van het avondland is dan weer het reisverslag van een tocht langs symbolische plekken uit het leven van tien dode dichters, zoals Marsman, T.S. Eliot, Verhaeren en Auden.
Heel recent schreef Barnard de tekst voor het toneelstuk Mevrouw Appelfeld (2007) met in de hoofdrollen Chris Lomme en Antje de Boeck.
Johan de Boose gaat met de dichter in gesprek, die tevens uit eigen werk zal voorlezen.
Praktisch
Toegangsprijzen: 3 euro / 2 euro voor studenten, senioren, abonnees Poëziekrant, leden Poëziecentrum.
Gratis voor ereleden Poëziecentrum.
Vooraf reserveren is aan te bevelen (shop@poeziecentrum.be) want de zitplaatsen zijn beperkt (maximum 100).
Leerkrachten kunnen vooraf informatie inwinnen in het documentatiecentrum van het Poëziecentrum.
(mijn) restaurant
Na de verhuis werd het kabelabonnement niet opnieuw aangevraagd. Eigenlijk heb ik daar nooit spijt van gehad, vermits er een zee van tijd vrijkwam. Tot gisteren, that is, toen ik hoorde dat de vtm met een Vlaamse versie van “my restaurant rules†op de proppen kwam (zie actuabericht). Vitaya zond de Australische succesformule op de meest onmogelijke uren uit, wat voor iemand met een beetje een verknipt bioritme een heuse verrijking is.
Ik was zwaar fan. Het concept is dat een koppel dat er al jaren van droomt een eigen restaurant uit te bouwen die kans krijgt. Die kans houdt een krot in en een som geld. Vervolgens dienen de koppels voor de “bank†te verschijnen alwaar ze hun concept dienen te verdedigen. Naargelang die jury overtuigd is, wordt een variabele som aan ieder koppel gegeven. En dan gaat de reeks van start… Enkele elementen werden toegevoegd om het allemaal boeiend te houden. Een recensent, een actrice die een moeilijke graseter speelt, acteurs die overdreven opdringerig doen naar de koppels in kwestie toe,… De show is uiteindelijk een combinatie tussen culinaire zaken en de goede oude reality televisie. Vele scènes omvatten die ene luie ober, of de huwelijksperikelen die voortkomen uit de verbouwingswerken. De jury nomineert, maar uiteindelijk is het televisiekijkend, en dan vooral telefonerend, Vlaanderen dat beslist. Verfrissend in beide seizoenen van de Australische versie is dat het niet het trendy vlotte koppel is dat wint. Tweemaal waren de winnaars het iets blekere, oudere koppel. Gooi er nog wat kleuters tegenaan en je hebt een winnaar! Lees verder…
Theater voor anderstaligen: ‘En ik dan?’
Ik ben niet anderstalig maar mijn studenten zijn dat wel. Daarom zat ik dinsdagavond in de turbinezaal van De Centrale voor de voorstelling ‘En ik dan?’ van toneelgroep Fast Forward. Die vereniging (die voor een groot deel bestaat uit vrijwilligers) staat al een paar jaren garant voor degelijk (educatief) theater. Ik heb bijvoorbeeld genoten van Beestenbende vorig jaar en ook van Romeo en Julia in 2006.
Meestal bewerkt Peter Schoenaerts (NT2-lesgever en oprichter Fast Forward) bestaande verhalen. Hij herschrijft de tekst door gebruik te maken van de frequentste Nederlandse woorden. Iedereen die de taal een beetje kent, kan dus (bijna) alles begrijpen. De passieve kennis van een taal is bij beginnelingen namelijk groter dan de actieve kennis. Bovendien is in deze stukken het visuele aspect zeer belangrijk en zorgen synoniemen, herhalingen en herformuleringen ervoor dat wat moeilijk is in de context toch begrepen wordt.
Rots.wol groot succes
We kondigden het vorige week al aan: rots.wol, het feest voor 35 jaar Stedelijk Kunstinstituut, zou een wel heel bijzonder schoolfeest worden. Wij waren er alvast bij, zaterdagavond in de Eskimo-fabriek, waar we dansgroep ‘Les Mademoiselles’ knap in premiere zagen gaan, waar we Aedo de sfeer in de zaak zagen brengen, Saint Marteau (Anton Jannsens met Steven Janssens en Isolde Lasoen(+1) aan de drums) een bijzonder fijn optreden zagen geven en The Glimmers het feest luid en dansbaar hoorden afsluiten.
Het allermooist vonden wij echter de expo in de gebouwen aan de Ottogracht zelf. Een tentoonstelling met een duidelijke rode draad maar toch zo gevarieerd dat het geen moment ging vervelen.
Once
Tijdens het Filmfestival was er alvast één film waar wij thuis niet hoefden over te discussiëren. Het gesprek ging ongeveer zo: “Ik zag in het programma dat er een film komt met de zanger van The Frames. Hij speelt…” en voor ik mijn zin kon afmaken zie hij: “dan gaan we toch zien.” Achteraf kwam nog even de twijfel: een film is geen muziek maar het feit dat Glen Hansard een straatmuzikant neerzet en dus wel eens muziek zal spelen was meteen een geruststelling. Nu moet je weten dat The Frames bij ons thuis weinig verkeerd kunnen doen. We zagen ze al aan het werk in de Vooruit en tijdens de Gentse Feesten stonden ook wij in de gietende regen te genieten. U heeft er heel lang moeten op wachten, maar eindelijk is de film dan ook in de Belgische zalen.
Lees verder…
Geen Boomtown dit jaar
Door het uitblijven van definitieve duidelijkheid over een nieuwe geschikte locatie hebben de organisatoren van Boomtown met pijn in het hart beslist om het festival dit jaar niét te laten plaatsvinden. Op het laatste Schepencollege van de maand februari kon door de schepenen nog steeds niet worden beslist over een definitieve oplossing voor een nieuwe locatie, en ook een ultiem overleg deze ochtend bood geen uitsluitsel over een langetermijnoplossing. Er blijft dus niet genoeg tijd meer over voor een degelijke organisatie van het festival. De organisatoren hopen snel te kunnen starten met de eerste voorbereidingen voor de editie van 2009.
Dit droevig bericht kwam ons zopas ter ore. Alle mogelijke opties zijn uitgeput. De princiepskwestie dat de feestenzone niet mag uitgebreid worden heeft het doek doen vallen. Lees verder…
Mineral Jazz #4
WOFO (with others, for others)
De melodische meanders en warme klarinetklank van Mattias Laga, de zowel honkende als lyrische tenorsaxsound van Michel Mast, het harmonisch raffinement van Walter Verschaeren’s gitaarpartijen, Xavier Verhelst’s kleurrijke, afwisselende composities en gitaristieke benadering als bassist, de pittige dynamiek en gevoel voor de juiste klank op de juiste plaats van drummer Tom De Wulf, allemaal zijn het essentiële onderdelen van WOFO. Maar WOFO is meer dan de som van deze en andere onderdelen: het is een hechte groep met een eigen identiteit, klankkleur, dynamiek en stijl.
De muziek van WOFO is als een stoofpotje met verse klassieke ingrediënten, een goeie geut jazz, een Latijns-Amerikaans kruidenboeket, funky smeuïge olie,… De verenigde WOFO keukenbrigade bereidt met deze ingrediënten een origineel en smakelijk gerecht.
—
Wang Wei Quartet
Wang Wei is een Chinese dichter en schilder uit de achtste eeuw. Sterk geïnspireerd door zijn werk, richtte Emmanuel Baily het Wang Wei Quartet op, een gedurfde maar geslaagde gok. De muziek is een weerspiegeling van enkele van de meest suggestieve gedichten van Wang Wei. De kwaliteit van deze groep rust niet alleen op de rijke composities, maar evenzeer op de complementariteit van de muzikanten.
Emmanuel Baily (gitaar)
Marine Horbaczewski (cello)
Laurent Meunier (saxofoon)
Xavier Rogé (drums)
—
Plaats Mineral Jazz Club – Onderbergen 25 – Gent
Tickets HA’ndelsbeurs: 09 265 91 65 of www.handelsbeurs.be
‘s Winters spelen de kinderen binnen
Zoef. Dat waren twee dagen Blue Note Records Festival (BNRF) die voorbij vlogen. Op 28 februari en 2 maart vond de eerste editie van het BNRF Indoor plaats in De Bijloke Muziekcentrum. Voor een keer vonden de bezoekers en muzikanten geen onderkomen in de groots opgezette tent in de binnentuin, maar werd ruimschoots gebruik gemaakt van de recent uitgebreide faciliteiten van De Bijloke. De Grote Concerten™ werden vanzelfsprekend gespeeld in de concertzaal, maar tussen die twee groepen in, was er ook plaats gemaakt voor meer experimentele tussendoortjes. Donderdag mocht Bart Maris het (pas geopende) Kraakhuis, Auditorium en Mezzanine inspelen, zondag werd die fakkel doorgegeven aan het Gentse muziek-collectief CiCliC.
Spektakel en vakmanschap, het zijn twee eigenschappen waarmee opener Indigo 4 van trombonist Gianluca Petrella het evenwel schaars opgekomen publiek moeiteloos in de ban hield. Petrella stond in juli nog op de planken tijdens de zomereditie van het festival, maar kwam eigenlijk nog beter tot zijn recht in de intiemere locatie van de concertzaal. Hij vermengt moeiteloos de conservatieve met een gewaagdere muziekstijl, en laat zich door het omvangrijke instrument dat die trombone tenslotte wel is, niet in zijn uitleving belemmeren.
Omloop het Volk
Omloop het Volk vertrok zaterdag van aan het S.M.A.K. Alhoewel de start pas gegeven ging worden om 11u30, was uw reporter al een kleine twee uur van tevoren aanwezig. Zelfs op dit vroege uur liep er al heel wat volk rond. De renners zelf waren echter nog nergens te bekennen. Zo waren de Ledeganckstraat en de Emile Clauslaan, de plaats waar de ploegen zich moesten voorbereiden voor de start, nog een lege vlakte. Aan de Charles De Kerckhovelaan werd er ondertussen wel al met man en macht gewerkt om de aankomst op te bouwen.
Tien minuten later zagen we de eerste rennersbus de Emile Clauslaan inrijden, om zich uiteindelijk in de Ledeganckstraat te parkeren. Maar het was nog vroeg, en we hadden een uitnodiging kunnen bemachtigen voor het VIP-ontbijt in het S.M.A.K. en zo’n uitnodiging konden we natuurlijk niet afslaan. Met champagne in de ene hand, en een lekkere boterkoek in de andere hand, hadden we uitzicht op het volk dat begon samen te troepen voor het podium, alwaar de renners het startblad moesten tekenen.
