Als onvoorwaardelijk fan van Annie M.G. Schmidt wou ik dit jaar absoluut het toneeltje Minoes zien. Ook dit stuk was de voorbije dagen elke dag uitverkocht, dus er snel bij zijn is de boodschap.
Juffrouw Minoes was vroeger een poes. Ze spint, krabt, geeft kopjes en houdt nog steeds van vogeltjes. Als ze op straat een grote hond ziet wil ze nog wel eens snel in een boom klimmen. En ook al ziet ze eruit als een gewoon meisje, toch zingt ze af en toe nog de mauw-mauwsong en spreekt ze nog prima ‘kats’. (Ex)-poes Minoes en haar mensenvriend Tibbe komen in moeilijkheden, maar (uiteraard) komt alles op zijn vier pootjes terecht.
Hoe meer trappen je gisterenavond afdaalde naar de B-Live Room, hoe heter het werd. De live dj’s hadden de zaal goed opgewarmd voor het optreden van Laurent Garnier en het was dan ook drummen om nog binnen te geraken.
“België is een mooi land om op te tredenâ€, verklaarde hij in het Engels toen hij in een simpele jeans en blauw T-shirt het podium op stapte. Als je Laurent Garnier heet, hoef je geen glitterpakjes à la Eddy Wally om de show te stelen. Het publiek riep om meer nog voor het optreden begonnen was. De Fransman kroop achter zijn computer voor een liveset en met “Controling the House†ging hij van start. Geflankeerd door twee blazers, een toetsenist, een geluidsman en een vj, draaide hij aan de knoppen alsof zijn leven er vanaf hing. De saxofonist en de trompettist kregen instructies met vinnige handgebaren en al gauw baadde iedereen in het zweet.
Maar Garnier deed de zaal nog meer koken en danste ondertussen als een ADHD’er die vergeten was om zijn Rilatine te slikken. De vj liet ondertussen fragmenten van oude films en graphics achter zijn rug voorbijflitsen en in de zaal dansten de rode en blauwe lasers over het publiek. Dat had ondertussen de moves van de dj begrepen en deed enthousiast mee. Garnier bouwde de spanning op met nummers zoals “The Sound of The Big Babou†en “Crispy Baconâ€. Daarbij schreeuwde hij af en toe instructies naar zijn toetsenist en wapperde hij opnieuw naar zijn blazers.
Het was niet echt een topdag te noemen op Boomtown. Het zat de organisatoren natuurlijk ook niet mee. Het oorspronkelijk geprogrammeerde Antibalas liet kort voor de start van Boomtown weten dat het niet naar Gent zou afzakken. Met Baloji, de groep rond ex-Starflam-lid Balo, werd ter elfder ure nog een vervanger gevonden. De oorspronkelijke opener, Bonobo, werd gepromoveerd tot headliner.
Met Hotel Impala brengt Baloji binnenkort een eerste album uit. Een zeer persoonlijk album waarin Balo teruggrijpt naar zijn Afrikaanse roots en zijn leven in een Belgisch pleeggezin. Heel aangrijpend, dat wel, maar het lijkt niet echt over te komen op de Oude Beestenmarkt. Misschien was dat omdat de band zich nog niet volledig heeft ingewerkt in de nummers of lag het aan het feit dat Balo tamelijk wat tijd nodig had om het vuur van zijn lyrics in zijn performance te steken.
Voor wie het laatste decennium ergens op Mars doorbracht even een korte intro. ’t Hof Van Commerce dat zijn “twi MC’s en jinne DJ”, waarbij de MC’s hun wortels in de Izegemse (fabrieks)grond hebben en de DJ opgevist werd uit de Limburgse vijvers. Het collectief perste al vier cd’s uit hun brein, waarbij de beats van 4T4 en de grappige, ietwat sappige teksten van Flip en Serge de constante factoren zijn. Om routine te vermijden, treden ze deze zomer maar sporadisch op en doen dat voor het eerst met een liveband. Zo vervoegen Joost Vandenbroeke (drums), Bert Embrechts (bas) en Bert Gielen (synthesizer) voor even de rangen.
Gehuild van ‘t lachen gisteravond: Bob De Moor en Daan Hugaert voelen zich opperbest in hun rol van maffiose broers. De tekst van Jo Van Damme is vooral Daan Hugaert op het lijf geschreven: in een sappig, maar verstaanbaar Gents leggen de broers associaties tussen het gebrek aan goede doelen voor BV’s, bebaarde Turken met honden en gehandicaptentoiletten.
Reden van hun weerzien na lange tijd is de te verdelen erfenis van ma, geen gemakkelijk mens, maar niet slecht ‘op haar manier’. De ene broer heeft er enkele maanden gevangenisstraf in de Nieuwe Wandeling opzitten, de andere houdt er naast zijn job in een verzekeringskantoor een bijverdienste als huisjesmelker in Ledeberg op na. Lees verder…
Zeggen dat we op Gentblogt iets met comedy hebben, is waarschijnlijk een understatement. Binnen de redactie lopen een paar zware verslaafden rond die zowat alles, of toch heel veel, van het genre afweten. Ik niet. Ik pik graag een voorstelling mee, ok, maar daar blijft het meestal bij. De Gentse feesten zijn altijd een ideaal moment om een aantal voorstellingen mee te pikken. Comedy blijkt in te zijn en het aanbod is meer dan indrukwekkend. Een keuze maken is een lastige beslissing. Wij hadden drie voorstellingen op het lijstje staan.
Van het Spaanskasteelplein vorig jaar herinner ik me vooral deze trefwoorden: ‘hittegolf’ en ‘geen schaduw’. Dat (en een baby van 4 maanden) zorgde er toen voor dat we niet zo veel konden zien.
Donderdag was het de eerste echte dag van het ISTF.
Uit ervaring weten we dat je best het programmaboekje meeneemt, zo kan je met een beetje planning heel veel zien op korte tijd. We hebben zo’n twee uur rondgelopen op het Spaanskasteelplein en de Sint-Baafssite en dit was de oogst.
Gisteren op het Emile Braunplein bracht Adrian een schitterend interactief dansspektakel. Deze charmante man weet het publiek te bekoren en betrekt het volledig in zijn act—ik zou zelfs durven stellen: zonder publiek geen act.
Als afsluiter of tussenstop van de avond liet het gezelschap zich door mij mee tronen naar de Alcatelsite. “Allez Patricia, dans, hoe kom je daar nu bij? En dan nog voor Gentblogt.” Mis, al lang voor Gentblogt kon je mij terug vinden op het internationaal straattheaterfestival, zeker als het op een ietwat vreemde plaats is waar ik nog niet ben geweest. Gisteren was dit dus de Alcatelsite. De ingang langs de Elsstraat, en niet de Gasmeterlaan, zorgde voor de nodige verwarring waardoor de dansvoorstelling iets later begon.
Wij lieten het zeker niet aan ons hart komen en profiteerden van de heraanleg van de Alcatelsite. Mooi werk hebben ze daar geleverd op de Site. Ook de danser Ali Salmi bleek onder de indruk en leek het wachten op de laatkomers niet zo erg te vinden als iemand uit het publiek. Hij is de oprichter van Osmosis Cie, een Frans gezelschap die de publieke ruimte als podium inpalmt, en hij is een schitterende danser.
De zeskoppige groep Les truttes staat synoniem voor ambiance. Wat ooit begon als een eenmalige grap is op tien jaar tijd uitgegroeid tot een fenomeen. Hun handelsmerk zijn hun witte outfits en disco.
Het bekendste groepslid is waarschijnlijk Gerrit ‘Animal G’ De Cock maar op het podium moeten de andere groepsleden zeker niet voor hem onder doen.
Het publiek op het Sint-Baafsplein kon hen donderdagavond wel smaken. En onze fotograaf zag dat het goed was.
Puppetbuskersfestival meets Straattheaterfestival: dat komt dus ook niet veel voor, twee festivals die elkaar ontmoeten. Maar vandaag was dat wel het geval. Het zit namelijk zo. Toen het Puppetbuskersfestival besloot uit te breiden naar de wijken buiten het centrum, bood Claus Vandenberghe onmiddellijk zijn medewerking aan voor de wijk Scheldeoord. Iedere dag ontvangt hij een groep van het festival en zorgt ervoor dat alles op rolletjes loopt.
Toeval wou dat hij dit jaar zijn verjaardag kon vieren tijdens de feesten; Lieve Okerman, vaste medewerkster van het Puppetbuskersfestival en steun van Claus, wou hem eens speciaal in de bloemetjes zetten. Toen zij in het programma van het Straattheaterfestival zag dat je een aubade of serenade kon bestellen, twijfelde ze geen seconde.
Gisteren was ik op stap met een kleine meid van drie jaar. Ik had haar circus beloofd, wat niet moeilijk kan zijn aangezien de circusacts overvloedig aanwezig zijn in het programma van het Internationaal Straattheaterfestival, ISTF voor de vrienden. Zelf ben ik daar iets minder enthousiast over, maar ik moest ook al toegeven dat ik vorig jaar toch een paar originele jongleeracts heb gezien. Het is dus niet onmogelijk. Maar ik dwaal af, we waren onderweg naar de Sint-Baafssite waar workshops voor kinderen worden georganiseerd. Ze is natuurlijk wel nog een beetje jong voor al dat circusgeweld, maar zo efkes kijken naar de kindjes is altijd leuk natuurlijk. In het programma had ik ook The big structure van The Primitives aangekruist, maar ik was het een beetje uit het oog verloren tot we de Sint-Machariusstraat insloegen en mensen op de grond zagen zitten in afwachting van “iets”. We zochten ons een plekje en hebben het ons zeker niet beklaagd.
Nummer 34 is een statig gebouw en het ideale decor voor The big structure. De titel verwijst naar het bedrijfsleven en hoe iedereen er zijn plekje probeert te vinden. De vijf leden van The primitives, een Belgische straattheatercollectief, steken in maatpak en lopen met een aktentas gewichtig rond. Er heerst een zekere hiërarchie, wie doet de deur voor wie open? Lees verder…
Mwa ha ha! Huug is geveld door een vrie betrappelijk virus, en dan is het aan de eerstaanwezende vervang-alziende om zijn taken over te nemen. ‘t Was veel en veel te gemakkelijk, de afgelopen weken, mijn gedacht. Sint-Anna, begod. De Opera, verdorie. Scheldeoordgodbetert! Nee, met die Microsoft Live Earth is het veel te gemakkelijk om dingen terug te vinden.
Maar de oplossing is nabij! Tegen volgende keer hebben we onze huiskanarie, Zoltan, leren vliegen met een webcam op zijn buik ge-contactlijmd! En dan zullen we onze eigen luchtfotografie hebben! A-ha!
We gingen een kijkje nemen in Theater Tinnenpot naar de tentoonstelling van “Geef een positief signaalâ€.
Er is een wensen-vlinderhut, waar alle kinderen tussen 3 en 12 jaar hun wens kunnen ophangen, en je kan er ook genieten van kunstwerken gemaakt door vrouwelijke gevangenen rond het thema.
Geniet en “laat de vlinder overal rondfladderen, hij doet geen vlieg kwaad”.
Ook dit jaar is het aanbod van kinder- en jeugdprogramma’s tijdens de feesten enorm uitgebreid. Opvallend is wel dat heel wat voorstellingen, ateliers of workshops volledig uitverkocht zijn. Vandaag nog wilden we “Koning zonder schoenen van” 4 Hoog bijwonen maar ook deze voorstelling is 5 keer uitverkocht.
Gisteren hadden we iets meer geluk met de workshop vliegers maken op het Maaseikplein. Idee Fiks organiseert daar iedere dag workshops voor kinderen van 6 tot 12 jaar. De workshops starten stipt om 14u en 15u30 en het leuke is dat ze nog niet volzet zijn. Zo kan je morgen nog sculpturen in klei of werken met kralen en juwelen. Tijdens het weekend kan je er bloemen maken met krippapier, je eigen vlieger in elkaar knutselen of je volledig laten gaan tijdens een snoepatelier.
Zesde dag op rij en meteen ook voor ons de laatste ‘verplichte’ dag Puppetbuskersfestival. In mijn agenda staan nog een aantal voorstellingen die ik nog niet gezien heb en nog zal gaan bekijken, maar een verslag hierover zal u niet meer lezen van mij, sorry.
Als laatste mocht de Poolse Ludwik Solski State Drama School ons onderhouden. Als u het programma van de Gentse Feesten erop naslaat, zal u zien dat deze groep daarin niet vermeld wordt: ze werden namelijk pas een week voor de aanvang van de feesten aan het programma toegevoegd. Zij brengen ons Playing with Craig, en toen ik dat las dacht ik direct: ‘wie is Craig’?
Soms zeggen mensen precies wat je wil horen. Ze vertellen net over wat je al jaren intrigeert. Ze zorgen dat een paar puzzelstukjes plots passen. Paul Pas, voorzitter van Gandante en gids van dienst bij de wandeltocht “Van Brugse Poort naar Rabot: als een feniks uit zijn as”, is er zo eentje.
De afgelopen dagen was stand-up comedian Youssef El Mousaoui te gast in JOC Rabot (of Rabat zoals hij het zelf noemt). Hij bracht er de show “100% legaal†en een deel van z’n nieuwe show “Monkey Business” die in oktober 2008 in de zalen komt. Wij vielen binnen net toen hij het podium beklom en interviewden hem over lachen met allochtonen.
De show 100% legaal reist dit najaar nog rond in Borgerhout en de rest van Vlaanderen. Meer info op www.myspace.com/yousseflive
Oh ja, voor we het vergeten: Huug heeft een mysterieus virus opgelopen. Blijkbaar hebben heel wat mensen er last van en verspreidt het zich razendsnel onder Gentse Feesten bezoekers…
Elk jaar organiseert IVAGO een ochtendwandeling: verzameling om 6u30 aan het stadhuis, een korte inleiding, verdeling in groepen en dan een wandeling van ongeveer een uur die eindigt in het MIAT voor een lekker ontbijt.
De zin om mee te wandelen was er al enkele jaren, zowel voor mijzelf als voor de fotografe van dienst, maar praktisch was dat niet echt te doen: we moesten allebei op tijd op het werk zijn. Gezien we beiden dit jaar thuis zijn met de feesten hebben we ons dan maar ingeschreven, onszelf op voorhand vervloekend dat we zot waren om zo vroeg te willen opstaan. Het opstaan viel al bij al nog mee: wekker op 6u, nog even soezen, rap (eigen) vuilbakken buiten gezet en dan op weg naar het stadhuis. Ik woon uiteindelijk maar een paar minuutjes wandelen van het stadhuis, dus ontiegelijk veel vroeger moest ik niet opstaan.
Toen ik aankwam was ik aangenaam verrast. Uiteraard had ik geïnteresseerden verwacht, maar dat ze in zo’n grote getale aanwezig zouden zijn verwonderde mij toch: 150 mensen hadden zich ingeschreven. Na een korte introductie door de directeur van IVAGO konden we ons aansluiten bij een gids die ons dan de nodige informatie en uitleg gaf. Maar eerst kregen we de indrukwekkende volledige colonne van Ivago te zien: speciaal voor de rondleiding passeerden ze allemaal voor het stadhuis.
Aangezien uw vaste redacteurs druk bezig zijn appartementen te verven, wordt het verslag van 10 Days Off, dag 5, uitbesteed aan mezelf. U kent mij niet en het genoegen is wederzijds, doch ik hoop u te bekoren met wat volgt. Lukt dat niet, houd er dan rekening mee dat we duotickets weggeven aan het einde van dit artikel.
Ikzelf frequenteer, als elektronische-muziekfanaat, al jaren 10 Days Off. Het programma weet steeds te boeien, de inkomprijs is zeer democratisch en – niet onbelangrijk – plaats van het gebeuren is ons eigenste Gent, meerbepaald Kunstencentrum Vooruit. Ik ben geen socialist en ik ga er toch heen, dus moet het wel de moeite waard zijn.
Wat begon als 10 Days of Techno, houdt tegenwoordig het midden tussen een groot zomerfestival en een exclusief feestje. Liefhebbers komen uit alle windstreken om te proeven van de unieke sfeer van 10 Days Off. De editie 2007 is geen uitzondering en brengt een allegaartje van gevestigde waarden en opkomend talent, binnen elk genre dat terug te vinden is op het rijkgevulde programma.
De vaste klanten zal echter niet ontgaan zijn dat het festival ingekrompen is. Afgelopen jaar openden de 3 zalen plus het ICC quasi dagelijks hun deuren. Het terrasjesweer gooide echter roet in het eten en de grote volkstoeloop bleef uit – tenminste, ik had toch die indruk. Dit jaar is de link met het ICC gereduceerd tot gratis toegang tot het S.M.A.K. op vertoon van uw ticket en wordt de Vooruit-balzaal eerder sporadisch ingezet. Jammer is dat, want in de ballroom heerst een bijzonder sfeertje en valt vaak minderbekend talent te ontdekken.
De eerste helft van Boomtown 2007 werd op een speciale manier afgerond. Voor enkele uren werd de Oude Beestenmarkt omgetoverd in de keizerlijke staat Luc-De-Vosistan. Keizer Luc De Vos wikte, woog en besloot wie zich kon tonen aan het grote Gentse publiek. Dat publiek was trouwens weer massaal aanwezig. Zeker toen De Vos en zijn Gorki op het podium stond, was de Oude Beestenmarkt afgeladen vol.
In eerste instantie haalde Luc De Vos met zijn Keuze van De Vos een stukje Blankenberge naar Gent: 10 groepen die elk 1 nummer mochten brengen, netjes aan elkaar geluld door Luc De Vos als de Elke Vanelderen van dienst.
De man zwalpt over de zee in zijn gammel schip, de vrouw zit gevangen in haar vuurtoren en stuurt lichtsignalen uit over het water. Dit is de setting van de prachtige parabel die Herwig Deweerdt schreef, een poëtisch verhaal over de eenzaamheid en het verlangen van twee dolende zielen. De toeschouwers zitten op houten banken tegen de wanden van het scheepsruim van het binnenschip Santa Rita en horen de geluidsopname van dit verhaal, voorgelezen door Jan Decleir. De beheerste emotie in zijn stem vindt feilloos de juiste toon om de lyrische weemoed van de tekst te verklanken. De onzichtbare verteller wordt muzikaal begeleid door de cellist Frans Grapperhaus, die ook de muziek componeerde, en de jonge violiste Liesa Van de Aa. De sonore stem en de twee snaarinstrumenten vormen samen een sterk sfeerscheppend klankbeeld.
De Gentse Feesten zijn nu goed uit de startblokken geschoten. Wittenond liet pintjes, puppets en charmezangers aan zich voorbijgaan en trok op 15 juli naar de Hotsy Totsy voor Koen Dewulf en Guga Baùl en naar de Capitole om de tanden in Alex Agnew‘s nieuwste volavondprogramma Morimos Solamente zetten.
RSS
Hoe meer trappen je gisterenavond afdaalde naar de B-Live Room, hoe heter het werd. De live dj’s hadden de zaal goed opgewarmd voor het optreden van Laurent Garnier en het was dan ook drummen om nog binnen te geraken.
Voor wie het laatste decennium ergens op Mars doorbracht even een korte intro. ’t Hof Van Commerce dat zijn “twi MC’s en jinne DJ”, waarbij de MC’s hun wortels in de Izegemse (fabrieks)grond hebben en de DJ opgevist werd uit de Limburgse vijvers. Het collectief perste al vier cd’s uit hun brein, waarbij de beats van 4T4 en de grappige, ietwat sappige teksten van Flip en Serge de constante factoren zijn. Om routine te vermijden, treden ze deze zomer maar sporadisch op en doen dat voor het eerst met een liveband. Zo vervoegen Joost Vandenbroeke (drums), Bert Embrechts (bas) en Bert Gielen (synthesizer) voor even de rangen. 
Van het Spaanskasteelplein vorig jaar herinner ik me vooral deze trefwoorden: ‘hittegolf’ en ‘geen schaduw’. Dat (en een baby van 4 maanden) zorgde er toen voor dat we niet zo veel konden zien. 
Mwa ha ha! Huug is geveld door een 
Zesde dag op rij en meteen ook voor ons de laatste ‘verplichte’ dag Puppetbuskersfestival. In mijn agenda staan nog een aantal voorstellingen die ik nog niet gezien heb en nog zal gaan bekijken, maar een verslag hierover zal u niet meer lezen van mij, sorry. 
Elk jaar organiseert IVAGO een ochtendwandeling: verzameling om 6u30 aan het stadhuis, een korte inleiding, verdeling in groepen en dan een wandeling van ongeveer een uur die eindigt in het MIAT voor een lekker ontbijt. 
De man zwalpt over de zee in zijn gammel schip, de vrouw zit gevangen in haar vuurtoren en stuurt lichtsignalen uit over het water. Dit is de setting van de prachtige parabel die Herwig Deweerdt schreef, een poëtisch verhaal over de eenzaamheid en het verlangen van twee dolende zielen. De toeschouwers zitten op houten banken tegen de wanden van het scheepsruim van het binnenschip Santa Rita en horen de geluidsopname van dit verhaal, voorgelezen door Jan Decleir. De beheerste emotie in zijn stem vindt feilloos de juiste toon om de lyrische weemoed van de tekst te verklanken. De onzichtbare verteller wordt muzikaal begeleid door de cellist Frans Grapperhaus, die ook de muziek componeerde, en de jonge violiste Liesa Van de Aa. De sonore stem en de twee snaarinstrumenten vormen samen een sterk sfeerscheppend klankbeeld.
Lees verder op Wittenond.be…
