Omdat ik niet wil dat de kinderen zich volproppen met junkfood en omdat je ook schandalig veel betaalt als je de hele dag door dingen aan kraampjes koopt, stop ik mijn rugzak altijd vol met een gezonde picknick.
Voordeel is dat na verloop van tijd de rugzak leger wordt en vooral minder zwaar weegt. Vandaag smeerde ik een heel Turks brood en ging er nog wat fruit en drank in de tas.
Verder volgende noodzakelijkheden: 3 regenjasjes, 2 pampers, verzorgingsdoekjes, zakdoeken, zonnecrème, portefeuille, sleutels, tuutje, gsm en boekje straattheater. En dan vergeet ik nog wat rommel die altijd onderin blijft zitten, zoals een stel balpennen en een pakje kauwgum. Dat fototoestelletje er nog bij proppen en we kunnen weer de fiets op voor enkele uurtjes amusement …
We konden eens thuisgekomen vannacht een regenton vullen met het water dat we uit onze kledij wringden. De weergoden waren de derde dag van Boomtown allerminst gunstig gezind. Een band uit het druilerige Ierland programmeren, het was misschien wel om moeilijkheden vragen. Wie het aandurfde om de zondvloed te trotseren, zal het zich achteraf echter niet beklaagd hebben. Vooral The Frames deden ons de omstandigheden vergeten.
Maandagmiddag waren de weergoden ons aanvankelijk heel wat minder gunstig gezind! We hadden in de voormiddag reeds een aantal buien gehad en tegen drie uur zag het er niet naar uit dat het droog zou blijven. Het regende niet hard, maar toch te veel om comfortabel te kijken. Geen nood echter, Madame Gigi Berthion, het personage uit 12 Rue de la Joie, een voorstelling van Compagnie Mungo (Frankrijk), orkestreerde medewerkers en publiek, reorganiseerde de boel, liet parasols verplaatsen en maande latere binnenkomers aan om zich te reppen. Een rasechte straatartieste. Madame Gigi blijkt de conciërge van een appartementsgebouw te zijn (maar dan op z’n Frans natuurlijk, niet zo’n modern glazen geval).
Ze hoopt om ooit de man van haar dromen te ontmoeten en leest gretig de contactadvertenties. Ondertussen laat ze haar gedachten, ideeën, opmerkingen de vrije loop. In het midden van het podium staat een soort houten rek met allerlei kastjes en spulletjes. Als ze aan de schoonmaak daarvan begint (er wordt wat afgekuist in het EFTC dees dagen, cf. ook Atelier du Sous Sol) blijkt die kast zich te ontpoppen als het appartementsgebouw, waarin we de belevenissen van de bewoners – en hun huisdieren – te zien krijgen. Madame Gigi is zo’n echte conciërge: het hart op de juiste plaats, steeds bereid om de bewoners te helpen – hoewel chaos nooit ver weg is – maar ook zeer nieuwsgierig. Ze kan de post toch niet ronddelen zonder te weten wat erin staat!
Ecologisch Centrum en Schoolhoeve De Campagne is eigenlijk een educatief centrum met kinderboerderij waar onze kids leren omgaan buitenwereldse creaties zoals dieren en planten.
Kinderen leren hier over de natuur, het milieu, het leven op de boerderij en hoe ze best met dieren omgaan. De gidsen zijn dan ook echte boeren en de kids die deelnemen aan een activiteit zijn herkenbaar aan historische rode boerensjaaltje.
Overal in de boerderij staan trouwens identikits waar in grote letters opstaat wat je moet weten over de lokale helden koe, kip, schaap, konijn, geit enzovoort. Dat soort zaken brengt doorgaans met zich mee dat mijn dochter met haar ogen rolt als ik iets in de zin van “ah ja da’s waar, een koe heeft vier magen” murmel.
Regen of geen regen, het hield Daan niet tegen want met veel bravoure en showgehalte verscheen hij op het podium met zonnebril. Hij en zjn band hadden er duidelijk zin in. Van toetsenist tot drumster, allen strak in het pak. De een in het wit, de ander in het goud. Eens de paraplu’s toegingen kon het feest op Sint-Baafs pas echt beginnen. Openingsnummer Mirror is geen radiohit geweest, maar waarschijnlijk omdat het even ophield met regenen, bewoog het publiek met plezier de heupen.
Vandaag hebben we eens andere oorden opgezocht. Toch voor even. Wij zijn naar onze eerste groep gaan kijken op de Kalandeberg. Verandering van spijs doet eten, zegt men wel eens—ik vroeg mij af of het hier ook van toepassing zou zijn.
Cie De Draak uit Nederland bracht Het Grote Mini-theater. Meer uitleg hoeft er eigenlijk niet bij: het theatertje is gevestigd in een zeer klein huifkarachtig iets. Binnenin is er plaats voor exact twee personen, en die mogen dan nog niet van de breedste zijn ook! Ik ben gaan kijken met mijn twee kleinsten. Anna (1,5) kon op mijn schoot terwijl een wildvreemde man zo vriendelijk was een deel van zijn been af te staan zodat Jan (3) ook kon zitten.
De regen hield de feestvierders duidelijk niet binnenshuis, merkte ik op terwijl ik me naar de spiegeltent in het Baudelopark repte. Over enkele minuten zou het AVS-concours Jonge Wolven er weer invliegen. Tussen de buien door sopte ik door het verzopen grasveld in de broeierige en vochtige tent waardoor mijn lens aansloeg.
Jah Generation, een jong reggaecollectief, beet de spits af en zette het talrijk opgekomen jonge volkje in vuur en vlam met hun toch wel aanstekelijke set. Ze verontschuldigden zich voor het ontbreken van hun blazersectie die blijkbaar geveld was door ziekte. Dat maakte hun geluid er alvast niet minder op.
Toen ik zaterdagavond nog langskwam in het EFTC viel mij onmiddellijk het vrolijk gekleurde circustentje op. Het bleek de tent van het Portugese gezelschap Companhia Marimbondo te zijn. Twee circusmedewerkers liepen rond op de binnenkoer om toeschouwers te lokken. Helaas is het een minitent, en om het circus te kunnen zien, moet je je geluk beproeven aan het rad van fortuin. Zeven uitverkorenen winnen een toegangsticket voor de meest spectaculaire circusvoorstelling die je ooit zag! De toeschouwers zelf worden ook omgevormd tot deel van het figurentheater: nadat je plaats hebt genomen op een krukje, moet je je hoofd door een gat in het zeil steken, terwijl je twee stokjes kan vastnemen.
Blijkt dat aan de andere kant van het zeil een popje zit dat dan jouw hoofd krijgt en met die stokjes moet je de armen van het popje manipuleren om te applaudisseren. Wat de voorstelling zelf betreft, zit ik nu wel met een dilemma: ik zou dolgraag alles vertellen, maar dan is voor jullie de verrassing eraf. Ik beperk me er dus toe te verklappen dat de circusartiesten … bananen zijn, jawel bananen!
Trouwe bezoekers van de website van Urgent.fm hadden er misschien al het onderdeeltje blog gezien, en er de verdacht vertrouwde artikels op gemerkt. Dat zit zo: tijdens de Feesten neemt Urgent.fm onze artikels over, en als wederdienst zetten wij elke dag een selectie van hun interviews op een rij. Zet het geluid op uw computer aan, dan wel omgesp uw koptelefoons!
We beginnen de selectie van vandaag (of beter, van gisteren, maar zo is dat op de Gentse Feesten: na een paar dagen vloeien dag en nacht naadloos in elkaar) met Wim Coenen, Comedyfestival-organisator:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Een voltreffer op het circusfestival in ’t Baudelopark—Juan brengt een show met participatie van het publiek op een plezante manier: lolly’s voor de deelnemende kindjes, gejuich in gsm’s en een dame op zijn stuntfietske.
Vol bewondering gekeken naar z’n act met de glazen bol, die hij schijnbaar moeiteloos over z’n lichaam laat rollen. Hard gelachen met z’n pogingen om de stuntfiets recht te houden en tegelijkertijd z’n gevallen fietshelm te pakken te krijgen.
Aan de toog ontwikkelt zich een dialoog tussen twee mensen. Een beetje een uitgeleefd huwelijk, maar twee mensen die eigenlijk niet zonder elkaar kunnen. Met de doortochten van zoon Kevin als rode draad, krijgen we bijwijlen hilarische, volkse gesprekken te zien van de twee. Het is vervlochten in een resem oude koerslegendes. Waar gebeurd allemaal, maar zodanig speciaal en apart dat ze nog eens het opdiepen waard zijn.
In het Baudelopark kan je terecht voor heel wat demonstraties en animatie tijdens de Gentse Feesten. Reporter Huug ging mee dansen en we liepen ook een paar Viëtnamese krijgskunstenaars tegen het lijf.
maandag 16 juli 2007 21u11 |Gentse Feesten|
Koen De Paepe |Reageren uitgeschakeld
Overdag bieden de Gentse Feesten een waaier aan activiteiten voor gezinnen met (jonge) kinderen. Ieder jaar trachten we een aantal jeugdtheatervoorstellingen mee te pikken, zijn we regelmatige gasten in het Baudelopark en de Sint-Baafssite en ook een namiddag springen en klimmen in het Zuidpark staat steevast op ons vrij drukke programma.
Niet helemaal bekend met de precieze lokatie moeten we een toertje omrijden (de ingang is aan de Elsstraat) en zo komen we maar net op tijd aan op De Site, zoals het tijdelijk buurtkunstgebeuren zichzelf ginds gedoopt heeft.
Er zit niet erg veel volk onder de strandparasols, en die staan er met een reden: het druppelt een beetje en de hemel ziet er behoorlijk dreigend uit. Maar echte nattigheid blijft gelukkig uit. Gezien de kleinschaligheid (zo geestig!) wachten de spelers nog even tot de laatste van een dertigtal toeschouwers een zitplaats gevonden heeft.
Een hoge dansbaarheidsfactor gecombineerd met een toefje zwartgalligheid. Dat was kort samengevat dag 2 van de festiviteiten op de Oude Beestenmarkt. In tegenstelling tot de dag voordien kon Boomtown ons, en gezien de opkomst ook u, nu wel over de hele lijn overtuigen.
Opener Dez Mona leek op het eerste zicht de vreemde eend in de bijt. Je kan de groep nu eenmaal niet verdenken van een hoog swinggehalte. Bovendien was de vraag in welke mate hun muziek, die toch meer geschikt lijkt voor een meer intimistisch kader, tot zijn recht zou komen op een groot festivalpodium.
Die vraag was echter snel beantwoord. De fascinerende stem van zanger Gregory Frateur en zijn op het randje van overacting balancerende gedrag dwongen je gewoon om mee te gaan in hun muzikale experimenten. De set van Dez Mona was bovendien net dat tikkeltje ruiger en ja zelfs swingender dan gewoonlijk.
Ik had mijn twijfels deze morgen, na de storm van deze nacht vreesde ik al dat de wandeling in het water zou vallen. Gelukkig laten Yves Verstraete, de gids en Veerle Ernalsteen en Frank Degruyter zich niet zomaar uit hun lood slaan. Onze gids wees op de moeilijke taak van de man die de wolken meet die op het dak van het SMAK staat, en hoewel ik er al honderden keren ben gepasseerd is dit kunstwerk van Jan Farbre me nooit opgevallen. Ik bleek niet de enige te zijn. We waren klaar voor wat een gezellige wandeling zou worden in wat Gentenaars ‘t gruut park plegen te noemen.
maandag 16 juli 2007 13u27 |Gent Jazz, Muziek|
Roel Craen (tekst), Bruno Bollaert (beeld) |2 reacties
BlueNote Records Festival is onvoorstelbaar onvoorspelbaar. Het bonkt en het botst, het gonst en het veert, het jankt en het keelt. En wij botsen en bonken, gonzen en veren, janken en kelen mee. Geen probleem. Graag gedaan. Want zo lang als wij nu en dan getuige mogen zijn van een excellent concertje, laten wij ons graag en makkelijk in bochten wringen. Het optreden van Sly Stone van gisteren mag daar de gedroomde getuige van zijn. En laat het parcours vandaag ook maar weer eens uitzonderlijk kronkelig geweest zijn. Maar dat had u al geraden.
Vrijdag 22 juni 2007: einde van de examens. Zaterdag 23 juni: de eerste repetitie van een marathonreeks voor Once Upon A Crime. A Musical Fairytale. Mijn dochter zal de komende drie weken zes dagen op zeven gemiddeld acht uren per dag doorbrengen in de Backstage voor de repetities van de nieuwste productie van vzw Kamer 58 (het voormalige Theater Neon). Uiteraard wordt tijdens de wekelijkse repetities in de loop van het jaar reeds volop gewerkt aan de voorbereidingen, maar vanaf de examens wordt het toch anders: heel intensief in de laatste rechte lijn naar de Gentse Feesten. Het is nu de vierde Gentse Feesten op rij dat ze daar op de planken zal staan en ik weet dat we weer verrast zullen worden door een wervelende voorstelling vol drama, zang en dans.
Ik krijg inmiddels dagelijks een portie informatie uit de eerste hand over zowel de leuke (“yes, we hebben vandaag weer een nieuwe dans geleerd”, “we hebben onze kostuums gekregen, zo wijs dat dat nu is”) als de meer frustrerende kantjes (“help, wat moet ik doen als die pruik temidden van een dans afvalt?”) van het boeiende ontwikkelingsproces van een productie.
Vrijdag 13 juli: première. Tegen achten staan we paraat in de Backstage. Het is wel nog even wachten voor we in de zaal mogen maar dat nemen we er graag bij (achter de schermen wordt wellicht nog koortsachtig de laatste hand aan kostuums en grime gelegd). Langs het podium staan vrolijk geschilderde bostaferelen met verschillende dieren uit de Disneyfilms, zoals Stampertje, de Reddertjes, uilen, de ganzen uit de Aristocats.
Maat Piraat is de Piraat van dienst – volledig terzijde: een niet onknappe verschijning – die aan boord sprong om samen met de kinderen op zoek te gaan naar een geheime schat. De kinderen kregen hiervoor allemaal een plastic ooglapje dat zo te zien niet echt alles was qua gebruikscomfort (au! dat snijdt!).
Geen betere manier om je door feestend Gent te bewegen dan op het water. Geen gedrum tussen de mensenmassa en je komt op de mooiste plekjes. Als je het in een kano doet krijg je bovendien de hele weg aanmoedigend geroep en veel bekijks. Urbain Dierickx organiseert al jaren kanofakkeltochten tijdens de Gentse Feesten. Vooraf inschrijven is een must, maar het loont zeker de moeite.
In tienzit-indianenboten vaar je ruim anderhalf uur door de bruisende stadskern en langs rustige romantische plekjes aan de waterkant. Overal wuiven en roepen mensen je toe. Het concept van op eigen kracht door Gent te varen wekt blijkbaar veel sympathie.
Alle deelnemers kregen een zwemvest –zwemmen bleek gelukkig niet nodig- en een peddel. Iedereen peddelt mee en een ervaren stuurman zorgt ervoor dat de kano de goede kant blijft uitgaan. Dat bleek verbazend goed te werken: we haalden de snelheid van de gemotoriseerde toeristenbootjes!
maandag 16 juli 2007 3u12 |Samenleving|
Diane Deroo (tekst), Martine Audenaerde & Roland Vandenbulcke; Marc Careel (beeld) |7 reacties
Sommige Gentenaars denken misschien dat het Coupureduiken op 15/7 een onderdeel is van het Gentse Feesten programma. In werkelijkheid is de Big Jump een Europees initiatief waarbij zoveel mogelijk mensen op 15/7 om 15u in rivieren springen om de aandacht te vragen voor de waterkwaliteit.
Op sommige plaatsen bestaat het evenement in het symbolisch te water gaan van een enkeling die daarna uren moet douchen met deïnfecterende zeep om zijn vruchtbaarheid te redden. In Gent is de Big Jump echter een feest met alle elementen van een feest.
Er is om te beginnen een organisatie. Misschien denkt u dat in de Coupure springen geen organisatie vereist, maar als honderden mensen willen springen en dat veilig moet verlopen, dan komt daar heel wat bij kijken. De berm moet gemaaid worden, er moeten ladders voorzien worden om de berm af te dalen, je hebt een ponton nodig om eraf te springen en ik vergeet waarschijnlijk tal van minder zichtbare zaken.
RSS
Maandagmiddag waren de weergoden ons aanvankelijk heel wat minder gunstig gezind! We hadden in de voormiddag reeds een aantal buien gehad en tegen drie uur zag het er niet naar uit dat het droog zou blijven. Het regende niet hard, maar toch te veel om comfortabel te kijken. Geen nood echter, Madame Gigi Berthion, het personage uit 12 Rue de la Joie, een voorstelling van Compagnie Mungo (Frankrijk), orkestreerde medewerkers en publiek, reorganiseerde de boel, liet parasols verplaatsen en maande latere binnenkomers aan om zich te reppen. Een rasechte straatartieste. Madame Gigi blijkt de conciërge van een appartementsgebouw te zijn (maar dan op z’n Frans natuurlijk, niet zo’n modern glazen geval). 
Ecologisch Centrum en 
Wat wij daar kwamen te vertellen over de 
Trouwe bezoekers van de website van Urgent.fm hadden er misschien al het onderdeeltje 
’10 dagen anders’ is de overkoepelende titel van de holebifuiven die Casa Rosa nu al voor de 12e keer organiseert in feestzaal Cocteau. Het lijkt een knipoog naar hun geaardheid te zijn (al zijn de fuiven expliciet naar holebi’s én vrienden gericht), maar het is meer dan dat. In de eerste plaats slaat het op de muzikale thema’s die elke avond anders zijn, toch wel een beproefd recept dat op steeds meer enthousiastelingen kan rekenen. Maar dat de fuiven ‘anders’ zijn dan voorheen, blijkt al meteen aan de ingang: feestelijke verlichting, leuke decoratie, een trendy desk en mooie planten.
Op een avond steekt iemand een klein briefje in mijn brievenbus. Vertellingen in het Citadelpark, klinkt leuk, maar om de één of andere reden lukte het me niet om de midzomernachtvertellingen van 
BlueNote Records Festival is onvoorstelbaar onvoorspelbaar. Het bonkt en het botst, het gonst en het veert, het jankt en het keelt. En wij botsen en bonken, gonzen en veren, janken en kelen mee. Geen probleem. Graag gedaan. Want zo lang als wij nu en dan getuige mogen zijn van een excellent concertje, laten wij ons graag en makkelijk in bochten wringen. Het optreden van Sly Stone van gisteren mag daar de gedroomde getuige van zijn. En laat het parcours vandaag ook maar weer eens uitzonderlijk kronkelig geweest zijn. Maar dat had u al geraden.
