RSSMet pijn in het hart…
Afscheid van een prachtig staaltje modernisme.
Achter het Filmfestival: Gwen Vande Pitte
Wij gaan achter de schermen van het Filmfestival, op zoek naar de mensen die het allemaal draaiende houden.
Wij legden een aantal medewerkers op de rooster, van medewerkers van het eerste uur tot medewerkers voor wie het de allereerste keer is. Aan de beurt: Gwen Vande Pitte. Zij staat in voor de externe relaties, contacten met overheden, protocol. Zij is ook de verantwoordelijke voor vast en tijdelijk personeel, ze maakt de verslagen van raad van bestuur op, en ze leidt de recepties en de catering in goede banen.
Gelukstraat
Het begon vorige maand toen mijn buren van de Gelukstraat ’s morgens wakker werden en voor hun voordeur een “voetmatje” zagen: mooi in krijt getekend met voor ieder van hen een ‘gelukkige’ boodschap: pluk de dag, wees gelukkig, have a nice day, geniet van de kleine dingen, …
Iedereen was het erover eens: dit was zeer leuk initiatief. Maar van wie het uitging, was niet geheel duidelijk. En waarom precies, ook niet. Beetje bij beetje sijpelde informatie door en kregen we een beter beeld van het project.
Geluk zit vaak in kleine dingen, dat was de premisse waar enkele studenten van uitgingen toen ze in samenwerking met vzw tapis plein een project begonnen rond Gelukstraten in Vlaanderen.
Ze kwamen tot de conclusie dat Vlaanderen slechts drie Gelukstraten kent, maar dat hield ze niet tegen om er iets moois van te maken. Ook in mijn buurt, want Gent is één van die drie steden met een Gelukstraat en ik woon daar (gelukkig) vlak naast.
Niets meer te zien?
Gisteren schreef Frans, om te lachen mogen we hopen, in een reactie op een actua-bericht dat er in Gent net zoals in Amsterdam, niets meer te zien zou zijn voor toeristen: “Het Rijksmuseum, het Gravensteen, de grachten, het Van Goghmuseum, het Lam Gods, het Achterhuis, de Graslei… Allemaal ouwe koek waarop iedereen is uitgekeken.”
“Nee!” schrijft Roland Vandenbulcke, “Gent is nog steeds en immer het zien waard!” Als ludieke reactie op Frans’ commentaar omgespte hij zijn fototoestel en trok hij op wandel. En een klein halfuurtje later had hij deze reeks geschoten. “In zwart-wit. ’t is eens iets anders.”
Achter het Filmfestival: Koen Van Bockstal
Het Filmfestival achter de schermen: op zoek naar de mensen die het allemaal draaiende houden. Wij legden een aantal medewerkers op de rooster, van medewerkers van het eerste uur tot medewerkers voor wie het de allereerste keer is. Aan de beurt: Koen Van Bockstal, zakelijk leider.
VerNieuwde Wandeling
Vandaag ben ik even “De VerNieuwde Wandeling” gaan bekijken. Ik moet zeggen: alles begint zo een beetje in zijn plooi te vallen. Veel paden zijn al aangelegd en het gras op de aangelegde heuvels begint al mooi groen te zien. En met het aanwezige herfstlicht geeft dat mooie sfeerplaatjes.
De lange muur in het midden geeft de scheidingslijn aan tussen het oude en het nieuwe park. De muur zal dienen om het regenwater (dat zal worden afgekoppeld van de riolering) van de omliggende gebouwen op te vangen en te zuiveren. Daarvoor zal ook nog riet aangepland worden tegen de keermuur. Verder komen op de aangelegde heuvels in het najaar nog een aantal bomen bij.
Geniet alvast mee van dit park in wording.
Campo Santo
Campo Santo, het Père Lachaise van Gent, de kunstenaarsheuvel, de Vlaamse heldenheuvel… Je kon er de laatste maanden niet om heen. In het kader van de monumentenstrijd staat Campo Santo samen met onze boekentoren in de finale. Maar wat is er nu eigenlijk allemaal van waar? Liggen daar werkelijk zoveel bekende mensen? Is het echt het mooiste kerkhof van België? Campo Santo onder de Gentblogt-loep …
Achter het Filmfestival: Wim De Witte
Het Filmfestival is al een tijd goed op dreef, zoveel had u misschien wel al gemerkt op Gentblogt. Hoog tijd om even achter de schermen te duiken en op zoek te gaan naar de mensen die het allemaal draaiende houden.
Wij legden een aantal Filmfestivalmensen op de rooster, van medewerkers van het eerste uur tot medewerkers voor wie het de allereerste keer is. De spits wordt afgebeten door Wim De Witte, aan de programmatie.
deFilharmonie – Van Parys, Elgar, Bartók
Zelden klonken de openingsmaten van een concerto zo omfloerst als in Elgars overbekende Celloconcerto. Ontgoocheling en afschuw voelde Elgar toen hij de vreselijke gevolgen van de Eerste Wereldoorlog aanschouwde. Het laatste grote orkestwerk van deze grand old man van de Britse muziek werd een soort klaagzang voor de verloren wereld. Dit werk koppelt op een verbluffende wijze zielsroerende melodieën aan orkestrale vindingrijkheid en virtuoze bravoure aan poëtische vertwijfeling – een kolfje naar de hand van stercellist Jean-Guihen Queyras. Dirigente Sian Edwards koppelt Elgars concerto aan Béla Bartóks magistrale en hypereigenzinnige Muziek voor strijkers, slagwerk en celesta. Deze twee meesterwerken worden voorafgegaan door de creatie van het nieuwste orkestwerk van de beloftevolle Vlaamse componiste Annelies Van Parys.
Alexander Makay, Yves Storms, Antje De Boeck – Bach Revisited
In ‘Bach Revisited’ worden muziek, sonnetten en gedichten uit de renaissance afgewisseld met de beroemde Goldbergvariaties van J. S. Bach herwerkt voor twee gitaren door de jonge gitaarvirtuoos Alexander Makay. De Goldbergvariaties zijn een scharniermoment in het oeuvre van Bach. Hoewel abstract van schriftuur en geschreven voor klavecimbel met twee manualen, staan ze vandaag hoog in de populariteitspoll van menig kunstenaar. Dat Bach ook bijzonder mooi kan klinken op de gitaren van Yves Stoms en Alexander Makay hoeft niet te verbazen. Beide artiesten zijn absolute top in het land van de klassieke gitaar. Antje De Boeck, (bekend van o.a. Daens, Terug naar Oosterdonk, Stille Waters) neemt het woordgedeelte voor haar rekening en bindt op geheel eigen wijze de kunst in de renaissance aan de barok van J. S. Bach.
De Standaard selecteerde dit project voor hun cultuurtips voor het najaar 2006.
Akademie für Alte Musik Berlin – Mozart
De Akademie für Alte Musik Berlin is dit seizoen meerdere keren te gast in de Bijloke. Ze starten hun cyclus met een Mozartprogramma gewijd aan drie blaasinstrumenten. Het Fagotconcerto is het eerste concerto dat Mozart schreef voor een blaasinstrument en benut alle mogelijkheden van het instrument met zijn grote intervallen, op eenvolgende staccato’s, verbluffende lyriek en ontroerende dramatiek. Over de fagot kan men zich afvragen waarom dit instrument met zijn enorme kleurschakeringen en uitdrukkingsvorm niet vaker het onderwerp is van een compositie. Dit kan evenzeer gezegd worden van de hoorn en de klarinet. Mozart componeerde zijn Klarinetconcerto in de herfst van 1791, twee maanden voor zijn dood. Het was de laatste instrumentale compositie die hij voltooide en volgens velen is het zijn allerbeste werk. De Akademie doet voor de concerto’s een beroep op de beste blaasinstrumentisten van het moment. Ze bespelen oude instrumenten die met de grootste zorg voor authenticiteit werden gekozen. Mozart zoals je hem wellicht zelden hebt gehoord.
Symfonieorkest Vlaanderen – Mozart, Rodrigo, Mendelssohn
Mozarts Symfonie nr. 25 in g is een typisch voorbeeld van de Sturm-und Drangperiode, compact maar met nieuwe heftigheid en grote contrasten. Een aangrijpend werk van een veel te jong overleden componist, die de romantiek van Beethoven inleidt. De Spaanse componist Rodrigo werd wereldberoemd om zijn Concierto de Aranjuez voor gitaar. Zijn FantasÃa para un Gentilhombre is gebaseerd op dansen van de 17de-eeuwse befaamde componist Sanz die hij orkestreerde voor gitaar en orkest. José Miguel Moreno is een vermaarde specialist op gebied van historische tokkelinstrumenten. Deze Spaanse virtuoos zorgt ongetwijfeld voor een bijzonder frisse interpretatie! Tenslotte reizen we van Spanje naar Italië met de Vierde Symfonie van Mendelssohn. Deze symfonie is de meest innemende van zijn symfonieën: spontaan en intens maar tevens dramatisch. Dit werk weerspiegelt de overdaad aan geneugten in Italië. Na een succesvolle eerste samenwerking laat het orkest zich graag opnieuw leiden door de Catalaanse dirigent Salvador Mas Conde.
Pascal Schumacher Quartet
Modern jazz, postbop & ballads
De jonge Luxemburgse vibrafonist Pascal Schumacher is bijzonder interessant voor de Bijloke omdat hij zowel thuis is in de klassieke en de hedendaagse muziek, als in de avant-garde en in de jazz. Modern jazz, postbop en ballads wisselen elkaar af in een dynamisch en kleurrijk samenspel. De nu eens wervelende en dan weer lyrische pianopartijen harmoniëren of contrasteren met het energieke vibrafoongeluid. Of de heren nu jazzstandards te lijf gaan of hun eigen composities aansnijden: ze blijven elkaar met scherp bestoken en laten heel wat ruimte voor improvisatie. Opgeleid als klassiek percussionist en pianist is Pascal Schumacher inmiddels uitgegroeid tot een veelbelovende vertegenwoordiger van de nieuwe generatie vibrafonisten. Hij weet zich steeds te omringen door topmusici. Elk van hen draagt zijn steentje bij tot het compositorisch materiaal.
De Watersportbaan
Gisteren was het zo ver: mijn eerste rondje rond de Watersportbaan. Nog niet helemaal bekomen van het kaas en wijn-bacchanaal van de avond tevoren, en in een hardnekkige ochtendmist gehuld, stapte ik er rond half elf ‘s zaterdagsmorgens uit de auto. Meteen ook één van de nadelen van de Gentse loopklassieker: afhankelijk van waar je woont is een voorafgaande verplaatsing met de wagen een kwalijke noodzaak voor je kan beginnen sporten. Gelukkig is de Watersportbaan lang genoeg om in héél wat parkeerplaatsen te voorzien.
Ik had me voor de gelegenheid in mijn allerblitste sportoutfit gehuld: een gifgroen shirtje en zwart spannend loopbroekje, en dat bleek ook meteen de juiste keuze geweest te zijn voor deze gelegenheid. De Watersportbaan is namelijk een epicentrum van de lichaamscultuur, en al wat er loopt tracht dan ook eventueel aanwezige poten en oren vestimentair te onderlijnen. Spandex shortjes en topjes waren er schering en inslag, en de hele omgeving is er gehuld in een aerosol van lichaamseigen hormonen. Een visueel stimulerende loopomgeving, meteen heel wat anders dan de moeizaam hijgende lijven van mijn gebruikelijke loopbosje aan de grot te Oostakker. Dat ik daar eigenlijk meer op mijn plaats ben, laat ik gemakshalve maar even in het midden: het is maar door zich te meten aan de groten der aarde, dat men de groeicurve in zichzelf ontdekt. Of zoiets.
Lights in the dusk
Laitakaupungin valot (Lights in the dusk) werd geregiseerd door Aki Kaurismäki. Deze film is het laatste deel uit een een trilogie die begon met “Drifting Clouds” en vervolgde met “The Man Without a Past”. “Lights in the dusk” is een film uit de officiële selectie in competitie.
De film brengt het verhaal van Koistinen (rol van Janne Hyytiäinen), een verpauperde en door zijn collega’s gepeste nachtwaker in Helsinki. Op zijn ronde in een luxueuze winkelgalerij ligt een juwelier waar enkele gangsters interesse voor hebben. Een knappe vrouw van de bende stapt in Koistinen zijn eenzame leven met als doel hem te gebruiken voor de overval die zij gepland hebben. De nachtwaker wordt helaas verliefd, trapt in elke val die de bende voor hem opzet en ziet zijn problemen alsmaar groter worden.
“Het is ongelooflijk leuk leven in deze stad.”
- “We moeten leren niet naast elkaar te leven maar mét elkaar te leven.”
Wijze woorden van toekomstige burgermeester Daniël Termont die deze namiddag met gepaste trots zijn nieuwe ploeg en bestuursakkoord kwam voorstellen aan de pers.
Tijdens een anderhalfuur durende presentatie die onze huidige schepen van Feestelijkheden vlekkeloos en helemaal uit het hoofd presenteerde, stippen voor u de punten aan die zijn ‘blijven hangen’.
- “Omdat een zinvolle job de meest efficiënte manier blijft om volwaardig mee te tellen in de samenleving, willen we zesduizend nieuwe banen creëren. Op dat cijfer mag u ons afrekenen”, zei Termont.
De “maximale individuele ontplooiingskansen” voor alle Gentenaars wil het nieuwe stadsbestuur realiseren door te investeren in betaalbaar wonen, onderwijs en het creëren van duizend nieuwe banen in de sociale economie.
Lancering Belpop: Violent Husbands + Confuse the Cat
Donderdag werd in de Charlatan de officiële launch van de nieuwe Belpop.com-website gevierd.
De Wannabes waren erbij en stuurden ons een fotografisch verslag van de optredens: Confuse The Cat…
Leonard Cohen – I’m your man
Jaja, het Filmfestival is weer in Gent deze dagen, en dat hebben jullie al wel gemerkt … De éne na de andere filmrecensie komt op GentBlogt, en nee, ook ik ontsnap niet aan al dat filmgeweld.
Dit jaar staan er op het Filmfestival heel wat muziekdocumentaires, een must voor elke muziekliefhebber! Neil Young, The Police, The Pixies, … Die laatste heb ik gemist, maar Leonard Cohen moest en zou ik zien!
Now I’ve heard there was a secret chord
That David played, and it pleased the Lord
But you don’t really care for music, do you?
