Zaterdagavond Bij Sint-Jacobs. The imaginary friends brengen een mix tussen singersongrock en americana. Ruig, energiek, opzwepend.
De nummers worden allen geschreven door de dieselmotor van The Imaginary Friends: Krystof. Traag en lui, maar eens op gang getrokken, nog moeilijk te stoppen. De brandstof die deze motor voedt: Rick ‘Melody man’ op gitaar, Graciela ‘De Spaanse furie’ op viool, Rutger ‘Bastorius’ op jawel bas en Udo ‘ the Unidentified Drumming Object’ op drum en percussie. Lees verder…
Gent Jazz 2010 loopt stilletjesaan op zijn laatste benen. De voorlaatste dag mogen de “Mad Men“ van Madness finaal de pannen van het dak komen spelen. Maar eerst nog opwarmen met behulp van Root en Gil Scott-Heron.
Openers Root zijn typisch het soort ontdekking die je op Gent Jazz kan doen. Geleidelijk aan sijpelt het publiek dan ook de lege tent binnen om deze band aan het werk te zien. Voor het eerst onder de noemer Root op een festival, staat het trio voor een opwindende drievuldigheid van Drums, Bass en Rhodes/Piano. Het trio Dominique Vantomme, Mirko Banovic en Geert Roelofs tekent voor een gevarieerde set waarin geen enkel stijl geschuwd wordt.
Pascale Platel over Les Demoiselles de Rêve et leur soutien (met spaghettibandjes): “Mmja… wat wilde ik zijn? Wie moest ik nu imiteren? Niet gemakkelijk… Moeilijk feitelijk…”
Pascale Platel geeft een “Lecture Performance” over deze zoektocht naar haarzelf. Hoor je het haar al zeggen in het Gents, een Lecturrre perrrrforrrmance?
De vrouwelijke helden en muzen van Pascal komen door haarzelf –samen met twee barkrukken als enige op het podium– tot leven, in notendoppen waarin ze hun tragedische levensverhalen samenvat in kleine vertellingen en korte filmpjes.
Het zijn meestal vrouwen uit tragriekenland, zo zegt ze met haar prachtige accent.
Deze voorstelling wordt oneer aangedaan door er veel over te vertellen. Pascale Platel moet je in levende lijve horen en zien om te genieten van haar typische eigenheid in deze sobere, en o zo mooi gebrachte, verhaaltjes over tragediennes. Lees verder…
Het Proper Lied voor een Vieze Fanfare kondigt het aan:
Wij zijn hier tupe te goare en allemaal content: de Propere Fanfare uit de Brugse Puurte van Gent
Van Gent van Gent Van Gent van Gent; wij zijn wij vrie content: de Propere Fanfare uit de Brugse Puurte van Gent
De boembardoen, gitarre, elk op zijn instrument; wij spelen en wij bloazen, de Propere van Gent
We vermoeden dat de Gentse Zangstonde daar ook wel bij mag. Die moet, elke avond om 21 uur op het groot podium van Sint-Jacobs, in de verf zetten dat de Feesten er, naast voor Hollanders, Antwerpenaars en andere vreemdelinger, er eigenlijk ook voor de autochtonen zijn.
En bij de aftrap zong Walter De Buck mee (al speelde zijn leeftijd hem wat parten, maar kom).
Onlangs nog schreef ik hier een stukje over Drolatic Industry, die de Luk Vincentprijs won met La mort en cage. Euhm, onlangs? Blijkt al een jaar geleden. Het lijkt evenwel onlangs. Ook toen ik gisteren in het EFTC toekwam voor de opening van de 22ste editie van het International Puppetbuskersfestival, leek het of de tijd stil heeft gestaan, en het pas een week geleden was dat we al die bekende gezichten uitgewuifd hadden.
Hoe dan ook, we zijn er klaar voor. Voor deze nieuwe editie. Ook de 25 gezelschappen uit 8 landen (België, Brazilië, Frankrijk, Groot-Brittannië, India, Italië, Nederland en Polen) die u zullen vergasten op een brede waaier van figurentheatervoorstellingen.
Door omstandigheden was ik thuis later vertrokken dan voorzien, en bij aankomst in het EFTC werd ik geconfronteerd met een ware volkstoeloop in de smalle Trommelstraat: er was een voorstelling bezig van de Indische groep Anarkelis, met traditionele poppen uit Rajastan. Doordat ik te laat was en door het vele volk kon ik er slechts een glimp van opmerken, maar wat ik zag en hoorde, was alvast veelbelovend. San zal er vandaag uitgebreider over berichten, maar aangezien ze slechts nog deze zondag spelen (om 14.30 u. in de Trommelstraat en om 17 u. op de Korenmarkt), wil ik alvast deze tip meegeven. Lees verder…
Intimistisch theater… zegt het u iets? Ik kende het genre niet en dan ben ik altijd nieuwsgierig natuurlijk. Wel, intimistisch theater is de ideale theatervoorstelling voor mensen die niet houden van het grote podium. Tijdens de voorstelling zit je op amper twee meter van de acteurs, of liever actrices. Het is dus alsof je in je eigen living thuis naar de voorstelling kijkt. Maar de voorstelling “Moederkeszalf” is niet alleen daarom intimistisch.
Tijdens de voorstelling stellen drie vrouwen het beeld van hun moeder voor, zoals ze het vandaag zien, zoals ze het vroeger zagen en hoe ze hun moeders herkennen in zichzelf. Een kleine prettige voorstelling met hier en daar een stoornis over hoe goed we ze al dan niet kennen, hoe gênant ze kunnen zijn, hoe veel we wel op hen lijken, hoe weinig we op hen lijken, hoe beklemmend ze kunnen zijn, hoe graag we nog eens aan de borst willen gedrukt worden. Een voorstelling voor moeders en dochters, ouders, zonen, mannen, kortom voor iedereen die een moeder heeft. Lees verder…
CAMPO Boma in de Bomastraat is verbouwd tot een jaren ’70-interieur. Het meubilair, het tapijt, het behang, de tafels, de jurken en broeken sleuren ons enkele decennia terug in de tijd voor Abigail’ s Party. Oorspronkelijk een beroemd theaterstuk uit 1977 van de Brit Mike Leigh die we kennen van films als ‘Secrets & Lies’ en ‘Vera Drake’. In Groot-Brittannië is Abigail’s Party een absolute klassieker en heeft het inmiddels een even grote cultstatus als Mister Bean en Fawlty Towers. En dat lang voor Hyacinth Bucket/Bouquet op het scherm kwam. Tik maar eens in op Youtube!
Het Brusselse Theatergezelschap ‘Tristero’ zorgde zelf voor de vertaling. De adaptie van het stuk van het Groot-Brittannië anno 1977 naar het Vlaanderen van 2010 bleek niet zo moeilijk. We zitten dus in de keuken, eettafel en woonkamer inclus van een keurig stel uit een keurige buurt en het publiek zit heel dicht om niet te zeggen bijna in het decor.
Ha, die seventies. De tijd van Demis Roussos op de achtergrond, van party’s waar duchtig gerookt wordt, waar de drank rijkelijk vloeit, van de olifantenpijpen, de platen van Thijs van Leer, de opzichtige coctailprikkers, de kitscherige lavalampen. Supergadget van de avond is een prachtige sigarettenholder die een waaier aan sigaretten presenteert. Je wilt het ding zo in huis halen.
We maken kennis met de flamboyante Beverly (Kristien De Proost) die haar nieuwe buren uitnodigt voor een gezellig feestje. Huisvrouw Beverly heeft zich sexy uitgedost, beheert de coctailbar volledig en voert graag het hoge woord. In tegenstelling tot haar zwijgzame man Laurence (Peter Vandenbempt), een drukbezette vastgoedverkoper, die stijf in pak gebeiteld blijft zitten in zijn zetel. Hij heeft vooral last van oprispend maagzuur en dat niet alleen door werkstress blijkt later uit het stuk. Lees verder…
Gentse Feesten zonder comedy? Onmogelijk! Ook dit jaar staat de 123 Comedy Club klaar met een mix van jong en ervaren comedy talenten om op uw lachspieren te werken.
En niet zomaar comedians! Het zijn ongewone humoristen met jarenlange ervaring in de comedyscène, het improvisatietheater, de wereld van het cabaret. Met een megegrappige Dimitri Desmyter als Master of Cermony, Peggy Van Dooren (Finalist Gagacup), Jan-Bart De Muelenaere (Winnaar Persprijs Nationale Comedy Cup) en hoofdact Ygor (Winnaar Humo’s Comedy Cup).
Uit een onafhankelijke rondvraag blijkt Walter De Buck opnieuw deel uit te maken van de top drie personen die je met de Gentse feesten associeert. Samen met Pierke Pierlala en Roger Vangheluwe, een vreemde en onverwachte stijger van een niet-Gentenaar. Maar op de Gentse feesten zijn die ook welkom natuurlijk.
Het is ondertussen vele jaren geleden dat ik bij Sint-Jacobs verzeilde en Walter De Buck op het podium zag staan. Uit respect voor de grijze haren of voor het idee om mijn stad te laten uitgroeien tot een tiendaags zomers festival of nog iets anders bleef ik staan en voor ik het wist, herkende ik In mijn stroatse wat wel eens door de studentenclub werd gezongen om toch een beetje Gents te doen. Maar vooral ik voelde de samenhorigheid van het publiek en de zanger. Die sterke band, die dan natuurlijk explodeert als ‘t Vliegerke passeert. Maar Walter De Buck is geen jukebox, hij speelt zijn eigen show en speelt die graag. Niet verwonderlijk dat hij het podium bij Sint-Jacobs mocht openen, een trouwe menigte zat hem al op te wachten.
Het werd een voorstelling die grappig was, maar dan vooral door het verhaal dat verteld werd … in het Frans. De kennis van het Frans diende al voldoende te zijn om het een beetje te kunnen volgen, en dat was wel jammer want een deel van het publiek haakte gaandeweg de voorstelling af. Maar als je kennis voldoende is, is het toch een aanrader.
Ken je Anna? Ik mocht haar gisteren ontmoeten. Een jonge ambitieuze advocate, recht voor de raap en gepassioneerd. Ze is op zoek naar een nieuwe uitdaging en solliciteert bij het detectivebureau van Sam, een ondernemende bedrijfsleider, aan het hoofd van een uitgebreid en goed draaiend team.
Een echt belangrijke zaak, dat zou pas fantastisch zijn. Die zaak dient zich aan in de persoon van Nora Kitty, een sterzangeres die echter in een echtscheiding verwikkeld zit. Zij heeft een opdracht voor Sam en co. Grote opwinding bij het bureau: slagen zij erin, dan zijn ze binnen en mogen ze zich tot de groten rekenen. Het is dus alle hens aan dek.
zondag 18 juli 2010 0u19 |Gentse Feesten|
Veerle Baert (tekst), Thierry Lammertijn & Max Van Hemel (beeld) |Reageren uitgeschakeld
De openingsstoet van de Gentse Feesten kwam pas op mijn programma toen de kinderen er waren. Tot nu toe was dat niet altijd een succes. We kwamen te laat, kenden het parcours niet of stonden te lang te wachten op een onstrategische plaats. Deze keer hadden we ons beter voorbereid. Het officiële programmaboekje vermeldt immers niet alleen het parcours, maar ook het beginuur (altijd handig) en de deelnemende groepen.
We kwamen deze keer op tijd en nestelden ons strategisch in de omgeving van het Huis van Alijn. De stoet is dan goed vertrokken en de deelnemers zijn nog laaiend enthousiast. De kinderen kunnen tijdens de wachttijd nog wat op het minipleintje voor het Huis van Alijn rond lopen en die schminkstand daar, die staat daar zeer strategisch.
We laten ons traditioneel wat gaan, met de aantallen foto’s van de openingsstoet. Een fotoreportage in stukjes, dan maar: bij deze krijgt u een eerste reeks foto’s van aan de observatiepost Sluizeken!
zaterdag 17 juli 2010 17u58 |Gentse Feesten|
Tom Van Steenbrugge (tekst), Thierry Lammertijn (beeld) |5 reacties
En hoe gaan we daar geraken? Daar moeten wij alvast geen tekeningetje meer bij maken, want er bestaat een heus zoneplan van de Gentse Feesten, te downloaden op de website van de Feesten.
Wie binnen de kleine Ring woont (en neem maar meteen een stuk erbuiten erbij), zou eigenlijk geen excuus mogen hebben om niet te voet of met de fiets naar de Feesten af te zakken. Misschien zijn er wel coureurs onder ons die het van verder zien zitten. In elk geval moet u niet heel de tijd met uw fiets aan de hand door de Feestenzone laveren, dat is trouwens niet zo gemakkelijk als u een pak frieten en twee mojito’s bestelt. Er zijn ook dit jaar twee bewaakte fietsenstallingen: aan de Baudelokaai (650 plaatsen alstublieft!) en onder de Sint-Michielsbrug (250 plaatsen). ’t Is gratis, ’t is gemakkelijk, en ’t is bewaakt (vanuit een gezellig Kerststalletje) van 16u tot 4u ’s morgens. Leg er dus toch maar een kettingslot aan voor als u nà vier uur terugkomt. Daarnaast zijn er nog een zwik extra onbewaakte fietsenstallingen voorzien langs heel wat invalswegen, het zou al heel erg moeten tegenvallen als u fietsgewijs de stad binnenrijdt zonder er eentje tegen te komen. Lees verder…
Zoals de traditie het wil volgt bij Gent Jazz na het klassieke luik het iets gevarieerdere waarbij de link met jazz soms heel duidelijk is en andere malen wat verder te zoeken is. Aftrap van het tweede luik dus gisterenavond en dat met een avond waarin de Portugese taal de lijm is die het geheel bij elkaar houdt.
Cibelle is iemand die ik zelf reeds enige tijd volg. Haar vorige LP “The shine of dried electric leaves†kon mij destijds enorm bekoren en ook op de superbe São Paulo Confessions van de betreurde Suba is ze te horen. Maar wat ze met haar nieuwe plaat en bijhorende tournee bovenhaalt is potsierlijkheid van de bovenste plank. Het optreden in Brugge enige tijd geleden dat ze vermeldt wordt ongelofelijk geromantiseerd om het begrip ‘dancing on the inside’ uit te leggen. Ik was aanwezig die bewuste avond. Er was toen een paar man en een paardenkop waarvan de helft reeds voor het eind van het optreden de zaal uit was wegens een te hoog ‘WTF’-gevoel. Hetzelfde liedje helaas op Gent Jazz, ondanks haar toch wel mooie stem verzandt het optreden in vaak te speciaal, experimenteel en hoogdravend gedoe rond een hotel dat als laatste herinnering aan de mensheid op een rots in de ruimte rondzweeft. Haar gespeelde diva-allures zijn dus helaas niet helemaal gerechtvaardigd.
Toen ik onlangs een uitnodiging voor een nieuwe tentoonstelling in de bus kreeg, moest ik onvermijdelijk terugdenken aan mijn eigen jeugdjaren, en dan vooral aan de vakanties. Aan de tijd van de vakantiekampen met de mutualiteit. Aan Heer-sur-Meuse, aan Middelkerke, aan Leysin in Zwitserland, aan de driehoekige sjaaltjes in de kleur van je eigen vendel die je verplicht moest dragen, aan stapels vierkante witte of lichtbruine boterhammen, aan grote refters, aan koffie en melk in metalen kannen, aan de verplichte platte middagrust, aan koebellen die je meekreeg als souvenir, aan de kartonnen dozen die je als valies moest gebruiken (en vooral aan de eeuwige worsteling met de riemen voor er rond, die bij mij altijd weer loskwamen). En om ons in te schrijven moesten we aanschuiven aan het loket “Preventieve luchtkuren”. Ik vond dat als kind een rare term, maar kon er mij voor de rest niet echt iets bij voorstellen.
Inmiddels wel natuurlijk, en zeker sinds een bezoek aan de nieuwe tentoonstelling van Amsab-ISG, Wij zijn goed aangekomen! Vakantiekolonies aan de Belgische kust [1887-1980]. Dit is zo een van die onderwerpen waarover ongeveer iedereen kan meepraten – wie is als kind niet meegegaan op een of ander vakantiekamp en ook op de opening van de tentoonstelling hoorde ik menigeen herinneringen ophalen – maar waarover we voor de rest eigenlijk heel weinig weten: in welke context zijn die ontstaan, wie waren de diverse organisatoren, welke geschiedenis hebben zij achter de rug.
(Foto van een SVV-kindervakantie in Heist in 1934 – Amsab-ISG, Gent) Lees verder…
Vorig jaar telden de Feesten meer dan 1,7 miljoen bezoekers en het ziet er naar uit dat het dit jaar ook weer een ware overrompeling wordt: Uitbureau verkocht al meer dan 30.000 tickets voor meer dan 700 voorstellingen.
Wil je die drukte even ontvluchten, dan is er een klein plekje in het hart van Gent waar je tot rust kan komen. Een plek met muziek, een natje en een droogje, ruimte voor artiesten (art, fashion, juwelen…) en een gezellige, intieme sfeer. Een oase van rust, ofte Oase Gantoise.
vrijdag 16 juli 2010 9u23 |Gentse Feesten|San (tekst), Max Van Hemel (beeld) |Reageren uitgeschakeld
Het begint te spannen. Het aftellen is bijna voorbij want morgen beginnen ze weer, de Gentse Feesten. En net zoals de voorbije jaren zijn er opnieuw een paar vaste waarden. De mensen van Trefpunt nemen Bij Sint-Jacobs en het Baudelopark weer in, de Korenmarkt kan zijn programmatie op een splinternieuw plein doen, de programmatie van het Sint-Baafsplein staat op punt, MiramirO staat ook te popelen (alhoewel zij toch wel een beetje later beginnen) en zelfs Uit-bureau heeft een eigen plein dit jaar: zij mogen het Laurentplein laten vollopen.
Mijn verlof is al zo goed als op, wat me helaas verhindert een weekje verlof te nemen voor de Gentse Feesten. Wat dan weer zorgt voor een lager enthousiasme dan normaal; niet mee kunnen feesten wegens werk en in de Feestenzone wonen staat gelijk aan slapeloze nachten en verschrikkelijke werkdagen. Maar na een eerste blik op het programma afgelopen weekend begon dat enthousiasme toch te komen. Je kan er echt niet aan ontsnappen…
En dus volgt hier een klein en zeer onvolledig overzichtje van de acts waar ik het meest naar uitkijk de komende Feesten.
Eerst en vooral, MiramirO. Ik vraag me af hoe het mogelijk is dat zoveel Gentenaars/Feestengangers zich niet bewust zijn dat er een internationaal straattheaterfestival in hun stad zit tijdens de Feesten. Het merendeel van de voorstellingen is gratis, het aanbod is ontzettend divers en altijd hoog van niveau en het is gewoon elk jaar opnieuw ontzettend leuk om je te laten verrassen door de vele verschillende vormen van straattheater; performance, dans, clowns, poppenspel,… Bij deze dus een warme oproep aan iedereen om hier eens wat meer aandacht aan te geven.
Naast een vaste waarde, ook plaats voor een verrassing in het programma dit jaar; “Zingt allen mee met Doctorandus P.†Nooit gedacht dat ik deze hoogbejaarde Nederlandse absurde poëet live zou kunnen zien. Lees verder…
Och, het wordt weer druk in de feesten… Zoveel te doen, zoveel mensen te zien, zoveel… Met 6 kleine pareltjes doet CAMPO waar het zo goed in is: een artistieke staalkaart aanbieden in een gezellig kader. Of het nu in Nieuwpoort of Boma is, altijd krijg ik er dat gevoel van welkom te zijn. Misschien is CAMPO je onbekend, zonde. Kom dus gerust eens uit je luie zetel en kijk wat ze voor je in petto hebben tijdens de feesten…
Bij Sint-Jacobs is natuurlijk het plein waar alles herbegon en heeft dan ook een reputatie hoog te houden. De helden van weleer zijn alvast present: De propere Fanfare/Oevertuur Fanfaar zet voor u de eerste feestennacht in, maar de opening van het podium is uiteraard voorbehouden voor Walter De Buck. En Raymond sluit af op de laatste maandagavond, een mooie kers op de taart van zijn zestigste verjaardag. Uiteraard is er tussen die twee optredens ook van alles te beleven: een goede dosis wereldmuziek gekruid met een stevige portie Vlaams.
RSS
Pascale Platel over Les Demoiselles de Rêve et leur soutien (met spaghettibandjes): “Mmja… wat wilde ik zijn? Wie moest ik nu imiteren? Niet gemakkelijk… Moeilijk feitelijk…”
Onlangs nog schreef ik hier 
CAMPO Boma in de Bomastraat is verbouwd tot een jaren ’70-interieur. Het meubilair, het tapijt, het behang, de tafels, de jurken en broeken sleuren ons enkele decennia terug in de tijd voor Abigail’ s Party. Oorspronkelijk een beroemd theaterstuk uit 1977 van de Brit Mike Leigh die we kennen van films als ‘Secrets & Lies’ en ‘Vera Drake’. In Groot-Brittannië is Abigail’s Party een absolute klassieker en heeft het inmiddels een even grote cultstatus als Mister Bean en Fawlty Towers. En dat lang voor Hyacinth Bucket/Bouquet op het scherm kwam. Tik maar eens in op Youtube! 
Ken je Anna? Ik mocht haar gisteren ontmoeten. Een jonge ambitieuze advocate, recht voor de raap en gepassioneerd. Ze is op zoek naar een nieuwe uitdaging en solliciteert bij het detectivebureau van Sam, een ondernemende bedrijfsleider, aan het hoofd van een uitgebreid en goed draaiend team. 
Elk jaar eens binnen lopen op de persconferentie van 
