Nog steeds sijpelen de foto’s en reportages binnen van de Gentse Feesten. Geen wonder: u was een bijzonder kleurrijk publiek, de afgelopen tien dagen. Vandaag openen we met een reportage vol sfeerbeelden van u: de gentenaar op de feesten.
Gisteravond trad Walter De Buck met zijn Groep op op ‘zijn’ Sint-Jacobs. Veel volk op het plein, maar minder dan voor Lady Linn zaterdagavond. De Groep van Walter bestond uit een dwarsfluit, een accordeon en een contrabas en produceerde zijn typische folkgeluid.
Walter begon met enkele liedjes over het liedjesschrijven zelf: Ode aan het Lied en Morgendliedje. Als derde nummer zong hij ‘k Ben al zo lang op weg geweest, het titelnummer van zijn eerste LP uit 1970. Hij schreef het 50 jaar geleden in Indië, waar hij toen een jaar verbleef met een studiebeurs die hij als beeldhouwer gewonnen had. Het is het eerste liedje dat hij ooit geschreven heeft. Hiermee gaf Walter gevolg aan de oproep van vzw Trefpunt op hun website om dit nummer eindelijk nog eens te brengen.
Laatste optreden in de reeks chanteuses maandagavond in de Spiegeltent: Patricia Beysens. Deze zangeres werd geboren in Rotterdam, maar werkt en woont sinds 1974 in België. Ze zingt al meer dan 25 jaar Duitse expressionistische liederen uit vooral het interbellum. In maart van dit jaar bracht ze een cd uit waarin ze liederen van de Duitse componist Friedrich Hollaender (1896-1976) zingt.
Deze nieuwe cd was de reden dat Guido De Leeuw haar gevraagd had. Het nieuwe Hollaender-programma gaat echter pas in oktober van dit jaar in première. Daarom bracht de zangeres ook liederen uit Der Haifisch, een eerder programma gewijd aan Berthold Brecht, en een soort greatest hits.
Niet echt een grote volkstoeloop in de Spiegeltent voor Patricia Beysens. Hoewel er toch wel enkele fans aanwezig waren. Naast leraren Duits e.d. Het creëerde een soort club-atmosfeer, ideaal voor dit soort muziek. Ik moest dan ook geregeld aan de bekende film Cabaret met Lisa Minelli denken, die trouwens in dezelfde periode en hetzelfde milieu gesitueerd is.
Jong Jazztalent Gent is het jaarlijkse concours dat plaatsvindt in de knusse schaduw van het grote Gent Jazz Festival en de nog net iets grotere Gentse Feesten. De bedoeling, volgens de omschrijving, is om jong talent een platform te bieden, een duwtje in de rug naar meer bekendheid. De kwaliteit van de aantredende groepen is meestal goed, maar van wisselende kwaliteit; de prijzenpot is enorm en prestigieus. Niet alleen kan de winnaar rekenen op een toernee met de Jazzlab Series, er wordt hen ook een concert op het Gent Jazz Festival aangeboden, op de Dinant Jazz Nights én op Jazz Maastricht. Zoiets legt de lat meteen hoog voor deelnemers én jury, die niet alleen jong talent moeten erkennen, maar meteen ook die groep eruit moet halen die klaar is voor dergelijke grote podia.
Na negen dagen Gentse Feesten is de verleiding groot om je in het Baudelopark neer te vleien en samen met bekenden te genieten van de gezellige drukte die op het plein heerst. Een lazy sunday als het ware na, in mijn geval, zeven avonden feestgewoel.
Maar bij mij is het net als op reis, al dat rusten en relaxen is best oké voor een tijdje, maar ik moet ook iets gezien hebben. Actie dus. Toen we rond acht uur in beweging kwamen, besloten we op basis van de omschrijving van het optreden van Reset (a capella- rock en elektro door elkaar geklutst) naar het Sint Baafsplein te trekken. Ik heb de gewoonte om van het nachtprogramma per dag een strook af te knippen, zodanig dat ik in pocketformaat een overzicht van de optredens bij me heb. Handig om je een klein beetje te richten op de beschrijving. Het feit van meer dan tien jaar in een kerkkoor te hebben gezongen, heeft blijkbaar zo zijn invloed op de voorkeuren, ook tijdens de Gentse Feesten. Dat ik daarenboven het geluk heb gehad 4 jaar a capella te mogen zingen, zal er ook voor iets tussen zitten.
Gisteren was de laatste dag van het MiramirO festival. Voor de gelegenheid hadden de kinderen en ik ons geïnstalleerd op de Sint-Baafssite en het Spaanskasteelplein om nog een paar voorstellingen mee te pikken die we nog niet gezien hadden. Vooral omdat we daar dan toch moesten zijn voor de voorstelling van de kinderen van Circusplaneet.
Na de stoet, de optredens door Circusplaneet en de workshops was het aan de leerlingen om hun Gentse Feesten af te sluiten met een optreden: Circus Pirelli.
De Pirelli’s, een groep kinderen en jongeren van Circusplaneet, namen ons mee terug in de tijd naar het begin van de 20ste eeuw, toen de slechteriken nog echte boeven waren, de politie nog champetter en wilde achtervolgingen nog te voet gebeurden. Acrobatische ontsnappingen, parapludansen en hoedjongleren zijn de circusacts uit dit verre ‘zwart-wit’ verleden.
Wie Gustaph nog eens tijdens de Gentse Feesten aan het werk wou zien, moest afgelopen zaterdagmiddag naar het Polé Polé festival gaan…
U hebt ons in onze verslagen al meermaals horen praten over de Luk Vincentprijs, maar hier toch nog even het geheugen opfrissen.
Luk Vincent, het pseudoniem van Enzo Van Praet, was een meesterlijk figurenmanipulator en jarenlang actief bij Teater Taptoe, die helaas in 1987 op veel te jonge leeftijd overleden is. Bij het allereerste International Puppetbuskersfestival in 1989 werd samen met de familie Van Praet de Luk Vincentprijs in het leven geroepen voor de beste figurenmanipulator.
Deze prijs is steeds een origineel kunstwerk dat in verband staat met figurentheater. Dit jaar maakte Alain Verhelst, als poppensnijder verbonden aan het Draadpoppentheater van Roeselare, prachtige stangpoppen. Sinds vorig jaar stelt de familie Van Praet ook een tweede prijs ter beschikking voor jong talent.
Deze prijs betekent heel wat voor de figurentheaterspelers, want voor een aantal onder hen, zoals Laura Kibel deze week nog verklaarde op AVS, zorgde die prijs voor een flinke boost voor hun carrière.
Het stadsbestuur houdt elke ochtend van de Gentse Feesten, telkens op een andere locatie, een persconferentie met een evaluatie van de voorbije dag. Zo waren ze al o.m. op het Gent Jazz Festival, op 10 Days Off, op MiramirO, in het Trefpunt en in het Uitbureau en deze ochtend waren ze te gast op het International Puppetbuskers-festival. Aangezien we daar deze week ongeveer wonen, lag het voor de hand om voor jullie eens mijn oor te luisteren te leggen.
Onze feestenburgemeester, weer helemaal genezen, wist te melden dat er gisteren een zeer grote massa op de been was (ik was helaas iets te laat om precieze cijfers te horen). Dit had natuurlijk te maken met het feit dat het een beetje een speciale avond was: zaterdagavond (de meeste mensen moeten op zondag niet werken), aangename temperaturen en geen dreiging van regen of onweer.
Door die grote massa moesten twee pleinen worden afgesloten: Bij Sint-Jacobs (wat veel te maken had met het optreden van Arid) en de Groentenmarkt. Op Polé Polé is er een moeilijk punt op de Graslei, waar zich ter hoogte van de Belgian Queen bij veel volk een trechter volgt. Dit wordt vandaag en morgen extra opgevolgd. Ook werd op advies van de zeevaartpolitie op twee pontons geen verder publiek toegelaten.
Ik had het optreden van Lady Linn zaterdagavond op het Groot Podium van Sint-Jacobs aangestreept in mijn agenda voor Gentblogt. Ik kende de muziek niet. Ik had alleen vagelijk van de naam en de reputatie gehoord. Eens iets nieuws leren kennen op de Gentse Feesten, dat is ook wel leuk. En het meteen verslaan. Met een onbevangen, maar misschien minder deskundig oordeel als resultaat.
Ik had me voor het optreden wel wat gedocumenteerd op het internet. Lady Linn is Lien De Greef, zanglerares aan de Gentse muziekschool, die het in de muziekwereld eerder probeerde bij de elektropopgroep Bolchi en het soulcollectief Skeemz. Als Lady Linn treedt ze op met een halve bigband, The Magnificent Seven.
Net wanneer je een hele namiddag vol straattheater hebt gepland, begint het natuurlijk te regenen, dat zal je altijd zien.
Om 15u stond de eerste act op het programma, The Horsemen van Les Goulus, dus vanaf 14u30 zat ik het weer in de gaten te houden; zou het stoppen met regenen, of niet, zou de voorstelling doorgaan, of niet? Ondanks de gestadig druppelende nattigheid besloten we toch maar eens een kijkje te gaan nemen.
Het was al 15u15 eer we aan St Jacobs kwamen, maar veel was daar niet te beleven. We haalden een stoel uit de stapel aan de kant, en gingen zitten afwachten aan de kant van het speelvlak. Alhoewel het nat zitten was op die stoel, nam de regen langzaam af, en na een kwartiertje kwamen de acteurs aan getrappeld.
Drie ‘ruiters’, zogezegd drie barons van het Franse olympische team gaven ons een demonstratie van hun kunnen en van ‘the French attitude’. Aangezien ik zelf enorm graag paardrij, niet te missen dus.
Het lijkt wel alsof, toen we de programmatie van het MiramirO festival overliepen en de evenementen verdeelden, ik zo goed als alle circusacts heb geselecteerd. Gisteren was het niet anders. Op mijn programma stonden drie acts en driemaal mochten wij circusacts bekijken.
Gelukkig ben ik altijd dol geweest op circus en deze acts zijn zo gevariëerd dat het boeiend en grappig blijft. De eerste twee voorstellingen waren dan nog kandidaten de Grote Prijs MiramirO (waarvan U, ja U, de lezer, de bezoeker, de kijker, het publiek… – en ik dus ook – de jury bent), dus extra aandacht was gevraagd.
Eerst begaven wij ons naar het E. Braunplein om Che Cirque te bekijken. De compagnie bestaat uit een jonge getalenteerde Argentijn die ik vorig jaar al kon bekijken op het Jeugdcircusfestival in het Baudelopark. En verdiende ‘upgrade’ naar het festival want vorig jaar sprong hij er al uit, uit die ‘meute’ van jong talent.
Meer weten we er ook niet van, maar vanavond wordt er een zeer mysterieus voorwerp ge-ijssculptuurd op Bataclan door de Gentse ijssculpturist Frank De Conynck.
Annelies Rutten en haar slimme zussen kondigen dit mysterieuze event aan. Hopelijk weet Jezus er meer van.
Twee dagen hebt u nog! Twee dagen om nog eens een goed fuifje mee te pikken, want na maandag is het ook gedaan met 10 dagen anders+1 in de Cocteau – tenminste voor een jaartje; ik mag verduiveld hopen dat er volgend jaar weer zo’n fijne reeks komt.
Gisteren was de keet alvast aardig volgelopen. De ingang ligt overigens aan de Sint-Jacobsnieuwstraat 52. Er is een gezellig overdekt terras ingericht op de binnenkoer, en er zijn drie bars: ééntje buiten, ééntje beneden en een derde boven op het balkon. Lees verder…
Gistermiddag zag het er niet goed uit. Toen ik naar het EFTC afzakte, begon het behoorlijk te stortregenen, dus dat beloofde.
Maar de weergoden waren ons gunstig gezind en nog tijdens de eerste voorstelling verminderde de regen waarna de zon weer doorbrak, en dit voor de rest van de namiddag.
Oef, want er stonden niet minder dan vier nieuwe voorstellingen geprogrammeerd.
Golondrino uit Frankrijk mocht de spits afbijten, met Jolo Golondrino, “Le Sot de la Mort”, een klein pareltje.
Vraag me niet waarover het precies gaat, maar het is een heel poëtisch, woordeloos en grappig stukje met o.m. een prachtige blankhouten marionet, een wekker aan draadjes en twee piepkleine krekelachtige beestjes. Zeker een aanrader om tijdens de feestendrukte op deze laatste zondag even voor stil te staan.
Op de Ramblas van Kutunka was het gisteren tijd voor het thema klimaat. Naast wandelende bomen, vismensen, draken en waterdruppels was ook de Low Impact Man aanwezig met enkele toepassingen van Low Impact Leven. Ten eerste was was er de wereldpremière van de LIM energiefiets.
Een manier om zelf energie op te wekken en tegelijk je conditie op peil te houden. Tientallen mensen hebben zich op de fiets in het zweet gewerkt, waaronder een enthousiaste Nic Balthazar. Begin november zal een eerste Belgische Kampioenschap Energiefietsen worden georganiseerd, om op zoek te gaan naar de meest efficiënte manier om energie op te wekken via de fiets.
De Low Impact Man deed ook zijn was op de Gentse feesten. Daarbij kon hij gebruik maken van de wonderbaarlijke waszak van Suzanne Rietdijk uit Utrecht. Lees verder…
Ik moest onmiddellijk aan Diana Ross en Michael Jackson denken (speelden die niet ooit samen in deze musical?), maar vandaag ging het om één acteur (Fabio Van Hoorebeke) die in 65 minuten 47 rollen zou spelen.
Het verhaal van de Tovenaar van Oz, dat uiteindelijk al dateert van 1900, is niet eenvoudig, zeker niet als je het in 65 minuten aan de hand van een toilet en toiletattributen wil vertellen.
Hoofdfiguur Dorothy en haar hond Toto komen op een dag in een vreselijk storm terecht waardoor ze worden meegenomen naar een vreemde en verre plek ergens achter de regenboog. Hoewel het kleurrijke land van Oz mooi is wil Dorothy daar toch weg. Dus zit er niets anders op dan naar Smaragdstad te trekken om de grote en machtige tovenaar van Oz te zoeken. Lees verder…
Toen wij aan het grasduinen waren in de programmabrochure van de Gentse Feesten, bemerkten wij de volgende aankondiging: Donderdag 24 juli, Sint-Baafsplein, 23.15 u., Laïs. Mijn dochters waren meteen enthousiast, daar moesten we naartoe. U moet namelijk weten dat Laïs hier ten huize nogal in de smaak valt bij de vrouwelijke helft van het gezin. Als we de mannelijke helft uit onze buurt willen houden, hoeven we maar een van de Laïs-cd’s op te leggen.
Dus stonden wij donderdagavond reeds vlak voor tien uur op het Sint-Baafsplein, aangezien ik geen idee had hoeveel volk daar zou zijn en ik nog een redelijk comfortabel plaatsje wou uitzoeken. De vorige groep, Sois Belle, was nog aan het spelen.
Het scherm boven het podium zoog de aandacht naar zich toe: dat je een concert ook op scherm toont, is logisch maar die sms-boodschappen – of wat het ook zijn – die een prominent aanwezige sponsor voortdurend onder het beeld laat scrollen, leiden behoorlijk de aandacht af en vind ik dus hoogst irritant. Zo ook de belichting op het podium: die felle lichten in de achterwand schijnen nogal in de ogen van het publiek. Maar dit terzijde.
Na dit optreden slaagden we er zelfs in een plekje vlak voor het podium te bekomen. Na een uur wachten en de tijd doden met het volgen van de soundcheck begon tegen tien over elf het podium te leven: de crew stelde zich op tussen publiek en podium, de camera’s van AVS werden weer actief, er werd drank aangevoerd, de fotografen installeerden zich voor het podium en om precies kwart over elf (ja stipt zijn ze daar blijkbaar wel) kwamen de charmante en kokette (naar mijn gevoel soms te, vond ik eigenlijk) dames van Laïs het podium opgestormd voor wat bleek hun allereerste optreden op de Gentse Feesten te zijn.
Ik geef het eerlijk toe, poppentheater is niet iets dat me bijzonder aantrekt. Ik associeer het (waarschijnlijk volkomen onterecht) nog steeds met de behoorlijk stompzinnige poppenkast uit mijn eigen kindertijd. En toch besloot ik dat vooroordeel aan de kant te zetten en uit het grote aanbod van straattheater deze Gentse Feesten ondermeer ‘Menus Larcins’ eruit te pikken. ’Poppenkast met levensgrote poppen in echte huizen en geschikt voor jong en oud’, vooral dat van die huizen intrigeerde me wel een beetje.
En zo zochten we vrijdagavond dus een plekje in het gras van de druk bevolkte speeltuin op het Spaans Kasteelplein, met aan de overkant van de straat een verlicht raam waarvan iedereen vermoedde dat daar de actie zou ontstaan.
Tot ieders verbazing begon de actie echter niet aan het raam, maar in de verte, waar een bizarre constructie van een grote hand kwam aangerold, begeleid door drie mannen die het ding bedienden en van geluid voorzagen. Een bijzonder vreemd schouwspel! De hand wenkte, en dus kroop de massa moeizaam recht van zijn verworven zitplekje, en liep iedereen de hand achterna.
Ik wil niet in herhaling vallen, vorig jaar hadden we al een bescheiden bijdrage over een aantal cocktailbars op de Gentse Feesten. Naar aanleiding van een aantal suggesties en reacties, breien we daar dit jaar met veel plezier een vervolg aan. We gaan vooral voor de Cubaanse klassiekers, met links en rechts een klein variantje. En zoals altijd zijn we streng, maar rechtvaardig.
Zonder enige twijfel hebben we geen ongelijk als we beginnen met de Cuba Libre, de gemakkelijkste van allemaal om zelf te bereiden. Hoe? Ah, simpel: een ijsblokje of drie-vier, daarbovenop limoensap (niet té veel, een bodempje is genoeg, afhankelijk van je eigen smaak), en dan grofweg 1/3 bruine rum (bijvoorbeeld Havana Club Añejo Especial; of Añejo 7 anõs, van zeven jaar oud dus) en 2/3 cola.
Beetje afwegen hoe strak je de rum wil laten doorsmaken, anders moet je maar een beetje goochelen met de verhouding. Tip voor de cola light of zero adepten onder ons: vervang eens gewone cola door light of zero respectievelijk, en geniet er van!
Net zoals de Gentse Feesten, is het elektronische-muziekgebeuren 10 Days Off alweer ver voorbij halfweg.
Na een matige opening night en als tegengewicht een spetterende vijfde dag, bood dag nummer 7 naast o.a. Tiefschwarz in de Vooruit-concertzaal, een meer dan waardig alternatief in de mystieke setting van de balzaal. Die laatste was dan ook mijn toevluchtsoord en bijgevolg het decor voor deze recensie.
Ik was net op tijd om The Field van wal te horen steken. Deze hippe Zweed kent u misschien van het knappe ‘Over the Ice’, dat een mooie afsluiter vormde voor de gig van de man en zijn tweekoppige begeleiding. Persoonlijk vond ik het optreden verder niet om over naar huis te schrijven.
Stom Paard is een intimistische en poëtische muziekvoorstelling. Daarom kan het ook niet op straat gespeeld worden, maar moet het in een gesloten ruimte, zoals de Arena van Vletingen.
De acteurs roepen meteen een mysterieuze sfeer op, door je via een korte wandeling mee te nemen naar hun eigen kleine auditorium, dat ze opgebouwd hebben binnen de Arena.
Beste ongekende, hoewel we nog nooit een babbel hebben gehad weet ik zeker dat ik je ken. Misschien van op de tram of van in de wachtzaal bij de dokter. Misschien stonden we wel samen aan te schuiven aan de kassa van de supermarkt…
Hoe zal de stad eruit zien? Wat is stedelijke utopie? Hoe kunnen we de stad maken? Dromen over een andere stad.
Vragen die via collectief brainstormen, discussiëren, improviseren geresulteerd hebben in performances over de anonimiteit in de stad, het gebrek aan communicatie, de punten waar we elkaar kruisen… met stadsbewoners werden interviews afgenomen over hun gebruik en beleving van ruimtes in de stad en hun stadsdromen voor de toekomst.
Jan Matthys annexeert randgemeenten in campagnefilmpje van ‘Ruimte voor Gent’ (2)
Strijd van Politie Gent tegen valse rijbewijzen werpt vruchten af (0)
Verkoop natuurgebied aan Natuurpunt draagt bij tot ‘Levende Leie’ (7)
Aanpassing Sluisbrugje komt er (0)
Herstellingswerken Meulestedebrug tijdens krokusvakantie (0)
Woonzorgcentrum Zonnebloem en basisschool Sint-Vincentius omgetoverd in museum (0)
Stem voor Gentse binnenstad als ‘s werelds beste stadsvernieuwingsproject (7)
Stad Gent lanceert proefproject fietsparkeervak op Korenmarkt (7)
Stad Gent en Havenbedrijf stoppen kort geding tegen afschakelplan (1)
Tramverbinding naar UZ is tegen eind 2015 klaar (0)
U was wellekomen 14
Michel Vuijlsteke, Peter Dedecker, Hans Decrock, lieve de vos, Marc Steens, Roland, Ivan Deboom, Michaël, Jimmy, Steven [...]
Hasta la vista 1
Els Van Eeckhaut
Krop 7
Huug, ElsS, Max Van Hemel, Charles Strijd, Els Van Eeckhaut, patricia, Anne
So long, and thanks for all the fish 16
Gudrun, Gudrun, Gudrun, Gudrun, Gudrun, Erwin Schoors, ElsS, yves, Charles Strijd, Yves Hanoulle (@YvesHanoulle) [...]
De laatste Foto van de Dag.... 8
Charles Strijd, patricia, Veerle, Jean Marie De Wulf, MarC, jos tavernier, Frans, Jimmy
Wat was het goed! 5
Bénédicte, Arnold, Jimmy, Petra, Els Van Eeckhaut
FvdD 7 september 2014 1
jos tavernier
‘t Is toch iets... 2
FrankBombeke, patricia
Jan Matthys annexeert randgemeenten in campagnefilmpje van 'Ruimte voor Gent' 2
Frans, Etienne
Het einde van een lang en rijk hoofdstuk 3
Els Van Eeckhaut, Charles Strijd, patricia
Ontvang de artikels van Gentblogt en de reacties erop automatisch via RSS. (wat is RSS?)
RSS
