zondag 11 november 2007 23u46 |
Agenda |
San |
Sinds 2001 voegt Erik de Jong als Spinvis een extra bladzijde toe aan het Nederlandstalige lied. De Jong is een ‘singer-sample-songwriter’. Hij vertaalt de meest eenvoudige onderwerpen in ontroerende poppoëzie. In zijn zorgvuldig gearrangeerde muziek verwerkt hij verrassende attributen als fluitjes en pandeksels. In 2006 won hij bovendien de Nederlandse Popprijs, de hoogste muzikale onderscheiding in Nederland.
Zijn nieuwe album ‘Goochelaars & geesten’ is een verzameling van nummers die nooit een reguliere cd haalden. Stuk voor stuk pakkende Spinvisnummers, het Nederlandstalige luisterlied op z’n best (luister op MySpace).
Handelsbeurs, Kouter 29, 9000 Gent, Uitverkocht
zondag 11 november 2007 23u42 |
Agenda |
San |
Lijden, weemoed en onmacht tegenover het noodlot zijn de centrale thema’s in de Portugese fadomuziek. De jonge zangeres Cristina Branco trekt de lange traditie van fado verder door in een nieuwe, frisse vorm. Met haar prachtige stem en haar gevoelige vertolking laat ze de teksten en de muziek van de fado samenvloeien.
Op dit concert zingt Cristina Branco teksten van de belangrijkste dichter, componist en vertolker van Portugese muziek aller tijden: José ‘Zeca’ Afonso. Hij was een vurig tegenstander van het kolonialisme en de Apartheid. Zijn nummer “Grândola Vila Morena†werd onsterfelijk als één van de symbolen van de Anjerrevolutie. Cristina Branco brengt deze bijzondere figuur opnieuw tot leven in de taal die hij zelf het meeste liefhad: de Portugese fado.
Handelsbeurs, Kouter 29, 9000 Gent, Uitverkocht
zondag 11 november 2007 23u18 |
Agenda |
San |
Dj en producer Stefan Hantel ontdekte de magie van authentieke Balkanmuziek in de Roemeense provincie Bucovina, waar zijn roots liggen. Als dj Shantel mixt hij deze uitbundige Oost-Europese zigeunergrooves met eigenzinnige clubmuziek.
Shantel organiseert met de regelmaat van de klok ‘Bucovina Club’-avonden in Frankfurt, Zurich, Nürnberg en Firenze. Bucovina Club is één van de meest veelbelovende party- én muziekconcepten sinds de opkomst van acid house (bekijk een optreden op YouTube)
Ha’ndelsbeurs, Kouter 29, 9000 Gent, Tickets: Basis €16 [Reductie (-26/65+) €13]
zondag 11 november 2007 23u18 |
Agenda |
San |
Dolores O’Riordan kent u misschien nog van The Cranberries. In mei 2007 bracht ze haar eerste solo album uit ‘Are You Listening?’. Het is een twaalfnummerige krachttoer, waarop de meeslepende muziek zich als een draaikolk rond haar glasheldere stem sluit. Net als bij The Cranberries laat Dolores elke song tegelijk fragiel en dwingend klinken (luister op MySpace).
Ha’ndelsbeurs, Kouter 29, 9000 Gent, Tickets: Basis €22 [Reductie (-26/65+) €19]
zondag 11 november 2007 17u45 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
patricia |
Het is een vaststelling als een ander, maar op een zaterdagavond kan die al eens pijnlijk worden. De plannen waren er nochtans, een fuif van de jongerenzender waar onze radio op vastgeroest is in een gemeente in de contreien van Gent. Gitaren gegarandeerd en plaatjes uit de tijd dat we zestien waren. Meer moest dat niet zijn. Om die avond in te zetten, trokken we naar de Sleepstraat en eigenlijk hadden we het toen al kunnen zien aankomen. Eén van de dapperen gaf al verstek: slecht geslapen, weinig zin… De anderen hadden die dag een kinderkamer geschilderd, deuren opgehangen, de drukte in de makro getrotseerd… Het klonk weinig belovend maar we gingen ervoor, tot een snoodaard, ondergetekende, de jongste van de bende, de woorden sprak die op iedereens lippen lag maar niemand durfde uitspreken. “De fuif hoeft voor mij niet echt, gewoon iets gaan drinken kan ook.” Er kwam protest, maar toen merkte een realistische ziel op dat het eigenlijk nog te vroeg was voor een fuif, dus toch eerst maar iets drinken?
Lees verder…
zondag 11 november 2007 14u37 |
Muziek |
Jeronimo |
Het was haast per toeval dat ik het in de mot kreeg dat de Finse folkband Värttinä optrad in de Handelsbeurs. Er zijn niet zoveel bekende Finse exportproducten, maar die paar die ik ken, zijn van uitstekende kwaliteit.
Zo nam ik gisterenavond plaats vooraan in de theaterzaal, full metal jacket.
Verdikke, weer een zittend concert en dat voor zo’n band. Soms begrijp ik het niet. Een concert moet kunnen swingen, niet alleen op het podium maar vooral vóór het podium. Hoewel het zeker tien jaar geleden moet zijn dat ik nog eens muziek van het toen een stuk traditioneler klinkende Värttinä beluisterde, kon ik me vooral de aanstekelijk swingende deuntjes voor de geest halen. Ik wachtte hoopvol af tot de drie blonde dames ten tonele zouden verschijnen en had op dat moment nooit kunnen denken dat het concert mijn verwachtingen zo zou overstijgen.
Susan Aho, Mari Kaasinen en Johanna Virtanen schreden elegant en sierlijk naar de rand van het podium. Allen platinablond, Johanna met sexy dreadextensions, in een wit-rood Fins herderinnetjesjurkje. Hun muzikanten omringenden hen langs de achterzijde van het podium maar niet minder in de spotslights.
Lees verder…
zondag 11 november 2007 9u55 |
Faits Divers, People en Lifestyle, Samenleving |
Bruno Bollaert (tekst), Jonathan Maus (beeld) |
Sire, er zijn nog seizoenen. Net toen we allemaal heilig overtuigd dat de Noordzee de nieuwe Middellandse Zee zou worden –met bijbehorend klimaat voor ons landje, krijgen we toch geen herfst vanjewelste zeker? Vreugde voor de één, natte ellende voor de ander. En op de koop toe krijgen we er nog eens dat verdomd winteruur bij. Alsof het al niet vroeg genoeg donker wordt.
In fietsstad Gent zullen de doorwinterde fietser zich niet gauw iets aantrekken van zulk een seizoensfratsen . Zij zullen ter bestemming komen, zelfs door nacht en ontij, en laten zich door de minste hagelbol nog niet meteen van hun fiets, pardon: uit hun lood, slaan. Maar het is wel sneller donker, en daarbij vergeet menig tweewieler wel eens zijn lichten te ontsteken.
Vele fietsers –mezelf incluis– vonden zo’n licht een serieuze aanval op hun conditie. De dynamo wordt tegen het wiel geklikt, en de extra wrijving is behoorlijk taxerend op de beenspieren. Voeg daar nog wat regen bij, een heuvel die moet opgeklommen worden, en dat licht werd wel eens vergeten. Tegenwoordig moet u met dat excuus niet meer komen aanzetten, want in de handel zijn menige setjes te koop die op batterijen werken, en die zowel uw achter- als uw voorlicht van constant of knipperend schijnsel kunnen voorzien. De fietsverlichting hoeft tegenwoordig ook niet meer aan de fiets zelf vast te zitten. Het mag aan de kledij, uw koeriertas, of wat u ook maar kan bedenken, zolang het maar duidelijk zichtbaar is. En het is voor uw eigen veiligheid vanzelfsprekend. Onlangs sprak een buitenlandse gast nog zijn verbazing uit over die onzichtbaarheid: “ongelooflijk wat ge hier in het donker allemaal (niet) op u af ziet komen!”
Lees verder…
zaterdag 10 november 2007 20u31 |
Podium en Cultuur |
Els Van Eeckhaut |
Prospekta is een Antwerpse culturele organisatie met als belangrijkste doel zich actief in te zetten op het vlak van alles wat te maken heeft communicatie rond cultuur.
De missie, zoals verwoord op de site van Prospekta : “de vzw is operationeel sinds 1995 en is een samenwerkingsverband tussende Provincie en Stad Antwerpen. Prospekta heeft als missie om in de Provincie Antwerpen maar ook daarbuiten, bij te dragen tot een hoogwaardigere samenleving en doet dit hoofdzakelijk door zich actief in te zetten op het vlak van cultuurcommunicatie” Een doelstelling die op zich een pluim en waardering verdient, en het is net dat grensoverschrijdend werkingsgebied dat ons de kans geeft om eens een Antwerpse organisatie te presenteren.
Lees verder…
zaterdag 10 november 2007 16u57 |
Agenda |
Veerle |
Op dinsdagmiddag 13 november is schrijfster en creatieve duizendpoot Joke Van Leeuwen te gast op de Middagen van de Poëzie in het Poëziecentrum. Ze wordt er over haar dichtbundels voor volwassenen geïnterviewd door Jan Van Coillie. Een absolute aanrader voor wie een boeiende en humoristische vrouw aan het werk wil horen.
Praktisch
Leeszolder van het Poëziecentrum, Vrijdagmarkt 36, 9000 Gent (het Toreken).
Prijzen: 3 euro / 2 euro (voor studenten, senioren, abonnees Poëziekrant, leden Poëziecentrum, gratis voor ereleden Poëziecentrum)
Info: http://www.poeziecentrum.bes
Vooraf reserveren is aan te bevelen.
zaterdag 10 november 2007 15u35 |
Podium en Cultuur |
Veerle |
Bij de naam Joke van Leeuwen gaan in ons gezin menig paar oogjes blinken. Niet dat we alles wat ze schreef of deed op de voet volgden, maar wat in huis kwam, bleef nazinderen. Het eerste boek dat de kinderen van haar gelezen hebben, was Iep (verschenen in 1996), een verhaal over een vreemd wezentje met vleugels dat het midden hield tussen een meisje en een vogeltje. Later kregen ze Ozo Heppie en andere versjes (2005) cadeau en dat werd ongeveer verslonden.
Ter illustratie een versje dat hier ten huize regelmatig werd geciteerd (en waarom was dat nu toch nogal dikwijls ’s ochtends op de badkamer of aan de ontbijttafel?):
Versje om te mompelen als je niet goed wakker kunt worden
mmhohmmhohmmhohpfff
mmhohmmhohmmhohpfff
izzolekkewarmier
izzolekkewarmier
mamoewakkewoh
mamoewakkewoh
moemewazze
moemewazze
hup
Lees verder…
zaterdag 10 november 2007 12u57 |
People en Lifestyle |
Ivan Deboom |
“Oeioeioei, dringend naar de chirowinkel” was wat mijn moeder zei toen ik op een zondagavond thuiskwam en mijn chirohemd nog in 3 stukken aan mijn lijf hing. Ik had, tijdens het valsspelen bij het bosspel, het kamp willen bereiken door onder een prikkeldraad te kruipen en zo via de aanpalende weide rond het bos te lopen maar te laat bemerkt dat de weide het speelterrein was van een vervaarlijke stier en ben dan domweg door die prikkeldraad gesprongen toen dat beest briesend op mij af kwam. Om dat toen uitgelegd te krijgen had ik honderd zinnen meer nodig.
In zo’n situatie kon je wekenlang wachten op de bestelling die de chiroleiding was vergeten doorgeven of je kon zelf naar De Banier, de winkel waar ze die oerdegelijke uniformen verkochten. Dat doen ze nog steeds. Maar ondertussen is De Banier niet langer een veredeld magazijn van chiromateriaal. De winkel is er voor iedereen – chiro of geen chiro – en heeft een ruim assortiment aan knutsel- en spelmateriaal en kinder- en jeugdboeken. Ook voor circus-attributen kan je hier terecht.
Lees verder…
vrijdag 9 november 2007 22u43 |
Architectuur, Faits Divers |
Huug (tekst), Tijl Vercaemer (beeld) |
Groot was mijn verbazing…
Neen, liefste lezers, dit is niet de aanhef van een lezersbrief maar van uw wekelijkse Alziend ’t Uug. Krijgt u ook kromme tenen iedere keer als u een lezersbrief onder ogen krijgt waarbij de schrijver zijn klaagzang aanheft met “Groot was mijn verbazing…â€? En dan verder doorgaat met een tranerige litanie over de vele boetes wegens fout parkeren, junkies die klagen dat het staal in hun gratis verstrekte naalden kankerverwekkend zijn, alcoholisten die neuten dat het bier te droog of te warm getapt is bij ‘La Grosse Adrienne’ en de sigaretten zo duur en dus slecht voor de portemonnee… Breek me de bek niet open!
Verbazing zou moeten voorbehouden zijn voor iets positiefs of opwekkends en niet om te zagen en te klagen. Verbaasd zijn dat de zon nog opkomt of water uit de kraan. Verbaasd dat er nog bakkers zijn die voor dag en dauw lekker vers brood bakken of tramchauffeurs die je tegen middernacht nog naar huis rijden in een anders lege tram. Verbaasd dat je betere werderhelft nog ’s morgens in het echtelijk/samenwonend bed ligt nadat je de hele nacht lezersbrieven naar alle kranten hebt geschreven.
Ik stel me bij zo’n brief altijd die van verbazing vertrokken gezichten voor, u weet wat ik bedoel: de foto’s die iemand overwacht van je getrokken heeft en je meteen in duizend stukjes bij het grofvuil zet als je ze net van bij de ontwikkelcentrale gehaald hebt. Niemand wil en mag zo’n lelijke tronies graag zien.
Huh, ik ben nog niet begonnen aan mijn artikel en ik zit al helemaal in Tokio. Mijn excuses. Ik herbegin.
Lees verder…
vrijdag 9 november 2007 19u40 |
Podium en Cultuur |
Jeronimo |
Gisterenavond was het dan zover: ik zou eindelijk het nieuwe geluid horen van Laïs. Het werd veelbelovend omschreven in de media, maar wat ik hoorde van de single The Ladies’ Second Song vond ik daar wat in contrast mee staan. Een ander geluid, nieuw, zonder de eigenheid van Laïs te verliezen, maar ook: zonder duidelijke sprongen voorwaarts.
Als opwarmer zalfden de warme intimistische schemersongs van The Bony King of Nowhere onze oren. Kleine liedjes die toch iets hebben, al moet ik zeggen dat ik moeite heb om me de melodieën te herinneren.
Na een half uurtje trapte het gezelschap het al af en was het wachten op de drie herderinnetjes met hun kanneke.
Wat zou het worden? “Meer elektronica,” las ik overal. Meteen dacht ik aan de dance van Afro Celt Sound System en aan de soms raving psychedelica van Garmarna. Of zouden ze het folkier houden zoals de elektronische wereldmuziek van Transglobal Underground?
Lees verder…
vrijdag 9 november 2007 14u12 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
Gudrun (tekst), Coeur d'Artichaut (beeld) |
Afgelopen woensdag gingen mijn man en ik eten in Coeur D’Artichaut, een stijlvol restaurant in Onderbergen, tegenover het Pand. Ik kende de keuken al van diverse cateringgelegenheden, maar was nog nooit in het restaurant zelf geweest. De sfeer zat meteen juist, vond ik: crèmekleurige muren, zwartgeschilderde deuren en houtwerk, moderne stoelen in dezelfde kleuren, en gesteven witte tafellakens. Het licht was gedimd, hier en daar stonden kaarsen, en op elke tafel stond een enkele lage rode margriet in een klein vaasje. Op de vensterbanken kon je dan weer hoge vazen met helderrode amarylissen bewonderen, een frisse rode noot dus in een verder sober interieur.
Toen we in de namiddag belden om te reserveren, wist men ons te vertellen dat het druk ging worden, en jawel, het restaurant zat vol. Bij het binnenkomen werden we dadelijk naar een tafeltje gebracht, en kwam men vrijwel meteen de kaart brengen. Hoewel er een aantrekkelijk maandmenu te verkrijgen was voor 49 EUR per persoon, kozen we voor een diner à la carte: duurder, maar dan wel met precies dÃe gerechten waar we zin in hadden.
We begonnen met een aperitiefje: een Gentse Roomer voor mij (5 EUR), een Bloody Mary voor Bart (7,5 EUR). Dadelijk kwam daar ook een amuse-gueule bij: een klein kommetje ‘frisse kruidensoep’, en een dobbelsteentje ‘tortilla van boschampignons’. Iets later werd een mandje dik gesneden bruin brood op tafel gezet, met een schaaltje boter.
Lees verder…
vrijdag 9 november 2007 11u05 |
Samenleving |
Koen |
Dit weekend zullen weer tienduizenden vrijwilligers de straat op gaan voor 11.11.11. Zowat overal in Vlaanderen worden acties gevoerd om geld in te zamelen, maar tegelijk wordt ook campagne gevoerd rond marktbescherming. Dit jaar plaatst men de gevolgen van de EPA’s, de Economische Partnerschap Overeenkomsten tussen de Europese Unie en 76 ontwikkelingslanden in het licht.
Door de EPA’s moeten landen in het Zuiden, in ruil voor steun, hun grenzen openstellen voor invoer uit de EU. Het spreekt voor zich dat op die manier de boeren in het Zuiden op oneerlijke wijze weggeconcurreerd worden op hun eigen markten. Daarnet nog zag ik een reportage waarin een boerin uit Togo alle moeite had om haar eigen tomaten op de plaatselijke markt te verkopen. Té duur in vergelijking met ingevoerde blikjes tomaat uit Zuid-Europa of China. En dan te bedenken dat Zuid-Europese tomatentelers jaarlijks voor gemiddeld 372 miljoen euro aan landbouwsubsidies ontvangen. Lees verder…
vrijdag 9 november 2007 8u11 |
Samenleving |
San (tekst), Charles Strijd (beeld) |
Tijdens de herfstvakantie hoorde ik het al waaien: de tunnel van het Maria Hendrikaplein naar de Voskenslaan zou een maand onderbroken worden. Niemand wist juist waarom en ik had het nog niet gezien wegens dat ik toen zelf in verlof was.
Maar in principe ben ik dus een pendelaar: elke dag, behalve op vrijdag en in het weekend, neem ik trouw de trein tussen Gent Sint-Pieters en Brugge. Elke dag rijd ik dus rond het station om een parkeerplaatsje te vinden voor mijn wagen en elke dag is het een beetje zoeken, maar over het algemeen valt het nog mee.
Toen mij dus werd medegedeeld dat de tunnel zou afgesloten worden, brak mij het angstzweet uit, want uiteindelijk is mijn ochtendlijke routine relatief op de minuut uitgestippeld. Ik heb een speling van ongeveer vijf en uitzonderlijk eens tien minuten en het sluiten van de tunnel kan mijn hele routine dus in gevaar brengen.
Lees verder…
donderdag 8 november 2007 23u45 |
Faits Divers |
Huug |
“Nooit geen plaats? Altijd plaats, dus!”
Beste lezers, ik heb wat teweeggebracht op de redactie met mijn laatste worp hier op deze site. Onze redactiemailbox ontplofte zowat mails van met lezers die me terechtwijzen op mijn taalgebruik. In het artikel: “Er zijn nog plaatsten achteraan” schreef ik namelijk volgende zin:
“Zoveel? Maar ik vind er nooit geen plaats!†hoor ik links en rechts jammeren.
Waarop enkele opmerkzame lezers onder jullie onmiddellijk aan de telefoon hingen om me te zeggen dat het hier om een dubbele negatie gaat en ik dus met hun voeten aan het rammelen ben. “Nooit geen” wil dus zeggen “altijd” – terwijl er nooit geen plaats is voor je fiets aan het station. Kijk, nu doe ik het weer. Vermits ik hier een tijd geleden met een (ludiek bedoelde) taalrubriek ben begonnen moest ik het toch wel beter weten zeker! *Ahem*
Zeer juist. Maar laat ik ter verdediging de mensen van de Nederlandse Taalunie erbij sleuren want wat lees ik op hun site?
In het verleden werden dubbele ontkenningen als Ik maak nooit geen fouten wel afgekeurd omdat hiermee eigenlijk het tegendeel zou worden beweerd van wat men bedoelt: de ene ontkenning zou de andere opheffen. Tegenwoordig wordt ingezien dat deze dubbele ontkenningen een versterkende functie hebben. De ontkenning wordt ermee niet ontkracht, maar juist beklemtoond: Dat heb ik nooit niet gedaan (nooit niet = ‘absoluut nooit’); Daar heb ik niks geen zin in (niets geen = ‘helemaal geen’). Over de vraag of deze dubbele ontkenningen fout zijn, verschillen de naslagwerken van mening.
Het is maar dat u het weet. *Kuch*
donderdag 8 november 2007 20u25 |
Faits Divers |
Els Van Eeckhaut (tekst), Huug (beeld) |
Dat vroeger alles beter was. Een mythe die al zo lang gestand houdt dat geen kat meer weet wat ‘vroeger’ was en waar men ‘vroeger’ op de tijdslijn van de eeuwigheid moet plaatsen. Waardoor de hedendaagse mens slechts één ding met zekerheid weet: ‘ook vroeger zei men dat het vroeger beter was‘ Oftewel, mensen reclameren door de eeuwen heen en wellicht hoort dat ook zo.
Gerechtsgebouwen bijvoorbeeld. Zowel over het Antwerpse gerechtsgebouw als over het nieuwe onderdak van Justitie in Gent wordt nog gefulmineerd als zou het gaan over een stel politici die geen regering kunnen vormen.
Niets nieuws onder de zon: in het boek de Tempel van Themis kunt u lezen hoe het toen nog nieuwe justitiepaleis geen genade vond bij de mensen.
Het groots opgezette project werd opgestart nadat op 7 november 1832 de eerste bijeenkomst van het Hof van Beroep plaatsvond, toen het enige Hof van Beroep van Vlaanderen. Het duurde nog vele jaren voor het imposante gebouw afgewerkt was en alle rechtbanken van Gent er hun thuis vonden voor vele jaren, tot vorig jaar de volledige rechtbank van eerste aanleg verhuisde naar de Opgeëistenlaan.
Het zag ernaar uit dat het Hof van Beroep voor altijd in stilte zou verdwijnen tot noodgedwongen de zittingen van het Hof van Assisen opnieuw in het oude gebouw vastgelegd werden. Hoe? Waarom? Geen kat begreep aanvankelijk deze beslissing, tot bleek dat de nieuwe zaal een aantal mankementen vertoonde: niet alleen was er bitter weinig plaats voor de journalisten, ook zat het Openbaar Ministerie aan één tafel met de rechters. Geen goed idee in een land waar veel mensen denken dat alle actoren van Justitie onder één hoedje (pruik?) spelen.
Het Hof van Beroep mocht gisteren 175 kaarsjes uitblazen en meteen werd ook een tentoonstelling over de geschiedenis van het gebouw en de dagelijkse bezigheden van de driehonderd mensen die er nog werken geopend. Vanzelfsprekend hoorde daar een massa mensen bij. Niet alleen de ‘fine fleur’ van justitie was aanwezig, maar ook de vele bodes, deurwaarders en het andere personeel waren paraat voor het genieten van een drankje, een receptiehapje en vooral voor een praatje met mensen-van-lang-geleden.
Lees verder…
donderdag 8 november 2007 15u08 |
People en Lifestyle |
patricia (tekst), Charles Strijd (beeld) |
Bent u naar de Boekenbeurs geweest? Iets gekocht? Een handtekening gevraagd? Was het weer zo druk? Zo warm? Dit jaar heb ik verstek laten gaan. Er wacht me nog een stapel te lezen boeken en op de boekenbeurs komt ook altijd dat wanhopige gevoel van te weinig tijd om al die interessante boeken te lezen, laat staan al dat moois te besnuffelen. Ik heb me getroost met een bezoekje aan een nieuwe boekhandel in Gent. Ik had er al veel lof over gehoord maar het was me nog niet gelukt. Het was met enige nieuwsgierigheid dat ik in de Volderstraat op zoek ging naar wat me omschreven was als een boekenparadijs. De Slegte kon ik moeilijk links laten liggen maar uiteindelijk vond ik het goede adres.
Het Paard van Troje heeft na Leuven ook een stek gevonden in Gent. In een mooi statig herenhuis nog wel.
Lees verder…
donderdag 8 november 2007 12u02 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
ilse |
De anglofielen onder u zijn vast en zeker vertrouwd met het spelletje “Simon Says”, waarin één kindje (Simon) opdrachten geeft die andere kindjes dan moeten nadoen. Simon Says is sinds deze zomer echter ook een fijne bed & breakfast slash koffiehuis slash ontbijt- en lunchadres aan het Sluizeken, uitgebaat door een jong en enthousiast koppel. Wij gingen het voor u uitproberen, afgelopen weekend.
Het huis waarin Simon Says onderdak vond, is een heel bijzonder pand: gebouwd door de bekende interbellum-architect Geo Henderick in schitterende Art Nouveau-stijl en prachtig bewaard gebleven. Binnenin zijn de mooie kleurencombinaties en vooral de goudkleurige muurtekeningen door Panamarenko echte blikvangers. De kunstenaar kwam ze trouwens zelf op de muren zetten.
Lees verder…
donderdag 8 november 2007 9u36 |
Fotoreportage, People en Lifestyle |
Huug (tekst), Charles Strijd (beeld) |
De trein. 37 000 pendelaars worden dagelijks door de NMBS vanuit het Sint-Pietersstation naar alle uithoeken van het land gereden. Zo’n dikke 10 procent van de pendelaars komt met de fiets. Tenminste, als we er vanuit gaan dat alle 4300 fietsstallingen rondom het station worden gebruikt door treinreizigers.
“Zoveel? Maar ik vind er nooit geen plaats!” hoor ik links en rechts jammeren. Dat kan best zijn, maar dan moet je eens gaan kijken aan de achterkant van het station. Daar heeft de NMBS een nieuwe beveiligde fietsstalling laten bouwen. Er is plaats voor 612 fietsen en 18 bromfietsen. De beveiliging bestaat uit een badgesysteem en bewakingscamera’s. Reizigers kunnen zich een badge aanschaffen aan de loketten van het station. De VZW Fietspunt Max Mobiel werd aangewezen om toezicht te houden op het onderhoud van fietsstallingen in de buurt van het station. Over Max Mobiel leest u meer verder in dit artikel.
Een andere reden waarom ik ben gaan kijken, is het bericht dat er een zeer futuristisch fietsrek – speciaal gemaakt in Nederland, geïnstalleerd werd achter het station. Ik las namelijk in de krant dat pendelaars kunnen gebruik maken van een dubbeldekfietsrek. Dit is een uiterst efficiënt systeem waarbij twee fietsen boven elkaar kunnen geplaatst worden. Een dubbeldekker? En hoe krijg ik daar mijn fiets in? Jerommeke, help! Daar moest ik het fijne van weten.
Lees verder…
RSS
