vrijdag 22 juli 2011 16u07 |Gentse Feesten, Muziek|Jeronimo (tekst), Jeronimo & Arnold Van Herreweghe (beeld) |Reageren uitgeschakeld
Dat het een droevige dag was op onze nationale feestdag, zal niemand kunnen ontkennen. Niet alleen de regen speelde ons immers de parten. Gelukkig konden ik en mijn gezellin schuilen voor de regen in pittabar Esra niet ver van de steendam en daarna kozen we ervoor te gaan genieten in een van de schuilhokjes op Bij Sint-Jacobs. Was dat Jan de Wilde, die grijsaard die zo af en toe op en neer sprong, nee, het was Zjef Van Uytsel die een enthousiaste menigte die niet vervaard was van een druppel meer of minder aan het dansen en klappen kreeg. Gezelligheid troef, wederom.
Zijn kleine liedjes versterkte de Zjef met een uitermate goeie vol klinkende band met strijkers, blazers en toetsen. Het gaf zijn kleinkunst een swingender dimensie en dat was hoogst welkom in dit grijze weertje. De zotte morgen werd extra pittig gespeeld en bij Hop Marlene hop ging het geluid de mist in maar het publiek zorgde dat het ritme niet verloren ging en met Zjef viel ook de geluidsinstallatie weer op het juiste moment in. Subliem. Lees verder…
U was weer, euh, vooral nat dus. Wij hebben hier bij de redactie een beetje de indruk dat de Gentse Feesten 2011 de geschiedenis zullen ingaan als Die Keer Dat Het Zo Legendarisch Slecht Weer Was.
Ik moet bekennen dat ik gisteravond mezelf uit de zetel moest sleuren. Als ik me niet had geëngageerd om deze voorstelling voor Gentblogt te verslaan, dan was ik gewoon thuis gebleven. Ik was in de namiddag al eens gaan vluchten op Miramiro voor de zoveelste regenbui, en aan de open haard was het tenminste warm en gezellig. Gewapend met een paraplu en een rol plastic zakken uit de Zeeman (99 cent en je hebt bij elke voorstelling een droog achterwerk, ook te gebruiken als instant regencape) nam ik mijn wederhelft mee om mezelf aan te verwarmen en ook voor zijn charmant gezelschap natuurlijk.
De Sint-Baafssite lag er om 22 uur verlaten bij. Op andere jaren is het er op dat uur nog fijn vertoeven, in de luwte van de drukte van de andere pleinen. Nu lag het plein er desolaat bij.
In de stilte van de Sint-Baafsabdij konden we een soort middeleeuwse machine ontwaren, schaars verlicht en precies als voor altijd stil gevallen. Veel houten palen, planken, een reusachtig ijzeren vliegwiel, een verwarde verzameling touwen, gewichten en tegengewichten, Leonardo Da Vinci is hier niet ver weg. Impressionant. Eenmaal in beweging probeert het als het ware een levenscyclus op gang te brengen.
vrijdag 22 juli 2011 14u14 |Gentse Feesten, Podium en Cultuur|San (tekst), Max Van Hemel & Ann Vertriest (beeld) |Reageren uitgeschakeld
Het beloofde een drukke eerste dag te worden. Niet minder dan negen voorstellingen stonden op de ‘to-dolijst’. Het weer zag er goed uit, voor het eerst sinds dagen, en zo stonden we om 15u paraat op Bij Sint-Jacobs om Gregor Wollny (DE) te gaan bekijken. We kwamen toe net toen hij wou beginnen en de kinderen kregen er al direct ‘van langs’ omdat ze nog vlug een plaatsje zochten op de grond.
Gregor Wollny is clown, mimespeler en jongleur en verovert de harten van jong en oud. Vanaf het eerste moment voert deze bijzondere clown je mee in zijn fantasiewereld. Hij heeft veel te vertellen, maar je zult hem weinig horen. Zwijgen is goud. Lees verder…
De Prijs voor de Democratie is een initiatief van Democratie 2000 en vzw Trefpunt en wordt al 20 jaar uitgereikt tijdens de Gentse Feesten op de nationale feestdag. Dit jaar werd ook voor de derde keer op rij de Prijs Jaap Kruithof uitgereikt. Dit jaar ging de eer naar respectievelijk De Wereld Morgen en naar Field Liberation Movement.
Prijs van de Democratie 2011 voor De Wereld Morgen
De Prijs van de Democratie gaat ieder jaar naar een persoon, groep of instelling die zich heeft ingezet voor de verdediging en/of de verdieping van onze democratie. Dit jaar kende de jury de prijs, een beeldje van Walter De Buck, toe aan het persinitiatief De Wereld Morgen (DWM). Lees verder…
vrijdag 22 juli 2011 13u02 |Gentse Feesten|
Ivan Deboom & Veerle Baert (tekst), Max Van Hemel, Ann Vertriest & Ivan Deboom (beeld) |Reageren uitgeschakeld
Donderdag 21 juli 2011. Sint-Baafssite en Spaanskasteelplein, dag 1 van MiramirO. Het regende niet, het regende niet (om 15u). Veerle en Ivan waren de hele dag en avond present, zij zagen onder meer het volgende.
El Laberint – Companyia Itinerà nia
Net als de voorgaande edities is er opnieuw een interactieve installatie op de Sint-Baafssite. Deze keer stelt Theatergezelschap Itinerà nia uw uithoudingsvermogen op de proef. De verschillende doorgangen in ‘El Laberint’ kunt u namelijk pas openen als u ook de wachtwoorden vindt, de puzzels kan oplossen en de verschillende uitdagingen tot een goed einde brengt (en als dat allemaal niet lukt, er zijn ook kleuterdoorgangen voor u daar met maatje 34). Lees verder…
Om 17u30 gingen de hemelsluizen wagenwijd open en alhoewel het niet zo hard bleef regenen en er droge periodes waren, bleef ik mij tot bijna het laatste moment afvragen of ik dit jaar wel naar het vuurwerk zou gaan. Pas om 22u besloot ik de kinderen op te trommelen: het was al een tijdje droog, de buienradar ‘beloofde’ dat het droog zou blijven, de politie bevestigde dat het vuurwerk door zou gaan en ik wou mij absolut niet laten kennen.
Een dikke trui aangetrokken, winddichte vest aan en met hoop-op-droog-weer begaven we ons richting Watersportbaan.
We waren om 22u30 ter plaatse en het zal u niet verwonderen als ik zeg dat er nog maar weinig volk was. Maar de afwezigen hadden ongelijk want kijk, het bleef droog.
In afwachting van de aanvang kwam het huisorkest van MiramirO, Die Verdammte Spielerei nog eens langs en er was ook een groep mensen die koortsachtig zochten naar Marcel (ik denk niet dat ze hem gevonden hebben) en voor we het wisten was het tijd om af te tellen tot 23u.
De stad zit vol verhalen. Grote verhalen. Kleine verhalen. Soms liggen ze voor het rapen. Soms moet je goed kijken. We hebben onze bril van kijken, wat als iemand anders hetzelfde verhaal vertelt? Klinkt het dan toch niet wat anders? Wat gebeurt als je je overgeeft aan anderen? Welk verhaal ontdek je dan? Welk parcours volg je door de stad? Want mensen zijn gewoontedieren. We hebben onze gewoontes om van punt A naar punt B te geraken en kijken soms te weinig om ons heen.
De Rode Boon belooft je een andere kijk op de stad en daar slagen ze wonderwel in. Het probleem is een beetje dat ik niet te veel van de verrassing wil verraden, dus is het ook wat moeilijk om uit te leggen. In kleine groepen word je toegelaten in het witte poortgebouw op de Sint-Baafssite. Dit is het vertrekpunt en een deel van het verhaal moet eigenlijk nog bepaald worden. Lees verder…
Het mag niet zijn, het weer blijft ernstig spelbreker op deze Gentse feesten. Batastrand mag dan wel 100 % regenproof zijn, het blijkt nogal eigen te zijn aan stranden dat ze afhankelijk zijn van goed weer. De programmatie op Batastrand werd dan ook lichtjes aangepast, maar Batastrand blijft wel degelijk elke dag open van 14h tot 20h. En kindvriendelijker dan ooit, zoals Jesus hier demonstreert.
De mensen van Batastrand die in de slechtste weders dapper en grootmoedig hun plicht blijven vervullen, vragen aan alle mama’s en papa’s om extra veel te consumeren om naakte ontslagen bij Batastrand-werknemers alsnog te proberen vermijden. Lees verder…
We zitten aan de helft. Nog maar. Vreemd, want ik had het gevoel dat het einde in zicht was. Maar neen. Nóg vijf nachten zuipen en roken en zuipen en roken.
Zes veertigers houden me staand. “Mijnheer, deze mensen gaan trouwen. Wilt gij getuige zijn?”
“Nu?”, vraag ik.
“Neen, over drie maanden.”
“Sorry, dat zal niet lukken. Slaapwel.” De veertigers vervolgen strompelend hun weg naar huis.
Een mens die om half vijf opstaat om naar de Vlasmarkt te vertrekken, komt onderweg wat tegen. Zeker tijdens de nacht vóór 21 juli. De mensen kunnen tijdens de Nationale Feestdag uitslapen, dus durven ze al eens massaal naar de Feesten af te zakken. Traditioneel komen vooral hele horden provincialen op dat lumineuze idee.
Op de Vlasmarkt is het beduidend drukker dan de vorige dagen. Dat het de vorige avond droog is gebleven, heeft ongetwijfeld meegespeeld. Maar opvallend: er lopen maar weinig opgefokte Ronny’s tussen de massa. Dat scheelt alvast een paar bloedneuzen.
“Ik versmelt met de Vlasmarkt. Ik word vlas!”, kermt Nimrodiensis Maximalis, mijn hoofdpersonage tijdens de vorige Gentse Feesten. Lees verder…
Ik heb niet gelogen toen ik zei dat ik de Gentse feesten de ideale moment vond om eens een workshop te doen. Het werd vilten bij de Vlaamse vrouwen. Meteen het ideale moment om ook de rest van hun programma eens te bekijken. Ze hebben tot 25 juli hun intrek genomen bij de patertjes Augustijnen. Het is een beetje flauw om te zeggen dat ze met de Ark van Noah, de titel van hun activiteiten, wel goed voorzien zijn op het slechte weer. Ik vermoed dat de keuze van de naam ook wel ingegeven is door de beesten van William Sweetlove. Ik had een paar jaar geleden op vakantie in Praag ook al werk van hem gezien maar dan in de verte en was benieuwd. Ik ging een uurtje vroeger en zag langs de achterkant al de rode raven blinken.
De ingang van de gratis tentoonstelling is trouwens via de Margrietstraat. Je vindt er een boeiend woordje uitleg over de West-Vlaamse kunstenaar. Zijn dieren uit brons of felgekleurd polyester brengen en passant ook een ecologische boodschap. Hij maakt deel uit van een Italiaans collectief Cracking Art dat met recycleerbaar materiaal en op een verantwoorde manier met het milieu omspringt. Het lijkt wat vreemd want die grote gekleurde dieren lijken niet meteen milieuvriendelijk te zijn. Lees verder…
Het was een fantastische avond, gisteren op Boomtown. Ik had graag alles willen zien, want de line-up was weer dik in orde maar kiezen moet je en ik koos voor een avondje in de zaal en de club. Vorig jaar stonden ze in de club en toen was die te klein, dit jaar stonden ze in de zaal die nu op haar beurt te klein was. Amatorski speelde voor een volle zaal en was daar zelf een beetje van onder de indruk.
Maar voor het aan hen was, mocht Roselien de flash support verzorgen. De flash support act speelt twee nummers voor de hoofdband in de zaal en mag dat dus twee maal doen op dezelfde avond. Je zag de zenuwen door haar lijf gieren, maar ze hield dapper stand die Roselien. Ze bracht een eenvoudig nummer op gitaar en speelde vervolgens met een loop recorder wat ik best geslaagd vond. Met twee nummers was ik nog niet overtuigd, maar geen nood want ze zou nog eens terugkomen die avond.
De zaal was duidelijk voor Amatorski gekomen en die begonnen hun set gehuld in mist en mystiek. Lees verder…
Ik geef het toe, wij hebben, zoals veel mensen inmiddels, een boontje voor de mensen van Cie Marimbondo. Vandaar dat ik vandaag per se op tijd wou zijn voor hun enige voorstelling tijdens dit festival, om 14.30 u. in de Trommelstraat. De weergoden hadden er alweer niet veel zin in, en de lucht zag er dreigend uit. Twee vrouwen, Josephine en haar vriendin (sorry, de naam ontglipt mij even), komen duidelijk terug van het shoppingcenter, hun armen vol met papieren draagtassen. Maar bevatten die draagtassen wel alleen maar de boodschappen? Want de dingen die erin zitten, leiden plots een eigen leven. Het is veel meer dan alleen figurentheater. Het is totaalspektakel, met muziek, met zang (of wat voor zang moet doorgaan), met jongleren (als het lukt tenminste), met humor en vooral met de hulp van het publiek.
Omdat ik om allerlei redenen dezer dagen niet de meest geschikte persoon ben om me voluit in het nachtleven te gooien, is het tot nu toe een zeer gezapige editie van de Feesten aan het worden. Maar daarom niet noodzakelijk een minder aangename. Wij doen dezer dagen immers vooral aan Cultureel Verantwoord Vertier. En kunnen u dat van harte aanbevelen.
Dinsdagavond was al meteen raak. Meneer Olman (Frank Cools) is solo gegaan en brengt een ode aan de Zangeres zonder Naam in de charmante zaal van de KANTL. Als je publiek al van bij het eerste nummer luidkeels begint mee te zingen, dan weet je dat je goed zit.
De introductie van Vieze Veroltjes vat het concept goed samen: “‘s Nachts, als het verstand al lang zou moeten slapen maar het lijf met zijn eigen nog geen blijf weet dan gebeuren er vaak rare zaken. Zaken die soms zó schoon zijn dat het daglicht ze niet mag zien”. Lees verder…
donderdag 21 juli 2011 11u17 |Gentse Feesten, Podium en Cultuur|
Veerle Baert, Gudrun Rombaut (tekst), Lejo (beeld) |Reageren uitgeschakeld
Omdat het alweer de hele middag aan het gieten was, zocht ik voor de kinderen nog ergens een voorstelling binnen. En jawel, er bleken nog plaatsen te zijn in de Stedelijke Jeugddienst in de Kammerstraat, en meer bepaald voor de voorstelling ‘Hands Up’ van Lejo. Lejo is geen onbekende op de Gentse Feesten. Hij trad eerder op tijdens het Internationaal Puppetbuskersfestival. De Nederlander die sinds 2001 filmpjes maakt voor de Nederlandse versie van Sesamstraat, is deze keer in Gent te gast in het kader van de ‘Gentse Kinderfeesten’, en de jongens waren dan ook zeer benieuwd om hem aan het werk te zien.
Uitgerust met regenjassen, laarzen en paraplu’s trotseerden we de regen om 35 minuten te kijken naar wat Lejo uit zijn vingers kon toveren. Want ja, tien vingers en een grote voorraad houten ogen, dat is alles wat poppenspeler Leo Petersen nodig heeft om de raarste wezens, dieren en typetjes uit zijn handen tevoorschijn te toveren. Twee balletjes en een stipje zwarte verf veranderen in de snuit van een boze bulldog, een vogeltje, of een octopus die elegant door de zeegroen verlichte poppenkast zweeft. Lees verder…
Tijdens de feesten wordt ook hard gewerkt. Wij gingen een kijkje nemen bij de politie. Elke dag staan zij in voor de veiligheid. En ze laten zich ook online opmerken. We hadden woensdagmiddag een kort gesprek met Patric Joos, Directeur Directe Operatie, na de dagelijkse briefingvergadering van de politie. De Gentse feestenzone wordt in de gaten gehouden door 25 camera’s, deze worden door de commandopost in de Belfortstraat nauwlettend in de gaten gehouden.
Gentblogt: En vandaag wordt waarschijnlijk wel een topdag, zo voor de nationale feestdag? Patric Joos: Ik weet het niet, nu is het wel mooi weer (woensdagmiddag). Maar er komen deze namiddag opnieuw buien aan. Geen regen, wel buien zegt Meteo Services. Dus misschien valt het nog wel mee. Ja, we volgen zo’n informatie ook op.
Gentblogt: Heeft het weer een impact op het aantal of type interventies? Patric Joos: We hebben minder interventies op wildplassen. Als het warm is hebben mensen blijkbaar minder geduld om aan te schuiven aan het toilet. De rijen zijn dan ook wat langer. We hebben ook minder klachten over nachtrust. Deze hadden we wel meer begin juli met het rookverbod, zeker op de Vlasmarkt, de mensen gaan buiten roken, nemen hun glas mee en gaan daar socializen. Niet iedereen spreekt even stil, maar we hebben overleg gepleegd met de herbergen om dit aan te pakken. Op basis van het gemeentereglement mogen wij immers herbergen sluiten bij overlast. Lees verder…
Zoals jullie al lang weten, is het International Puppetbuskersfestival al voor de 23ste keer onze vaste stek (lees, ons tweede verblijf) tijdens de Gentse Feesten. Ik vermoed ook sterk dat wij van alle vrijwilligers daar al het langst onafgebroken meewerken. Dat is niet altijd even praktisch om het gezinsleven draaiend te houden, maar ach, wat zijn tien dagen op een jaar. Het zijn tenslotte Gentse Feesten, nietwaar. En op die manier hebben we al talloze onverwachte leuke momenten meegemaakt, zoals dinsdagavond. Mijn wederhelft wist mij gisteren te zeggen dat de artiesten al de hele tijd van alles aan het bekokstoven waren, en effectief, gisteravond, na het eten, hadden ze voor een verrassing gezorgd. Want dat is het nadeel van zo’n festival: de artiesten en medewerkers zorgen ervoor dat alles op wieltjes loopt, maar zelf zien ze maar bitter weinig van al die prachtige dingen op de podia. Daarom organiseerden o.m. Detlef en Eva van Cie Marimbondo deze speciale avond voor de medewerkers waarop de verschillende artiesten telkens korte stukjes speelden. Anderhalf uur puur spelplezier dus.
Geniet gerust even mee.
Ik zei het al in mijn vorig artikel: Als een mens sfeer wil, dan voel je je het opperbest op het Sint-Baafsplein. De god van Ertvelde en bij uitbreiding van de hele wereld tot in China, Eddy Wally, mocht er dan helaas dit jaar niet bij zijn, de artiesten van Sint-Baafs brachten hem als het ware in levende lijve tot op het podium met een zalig eerbetoon.
Vlaamsche Schlagers luidkeels meegezonden door het dolenthousiaste publiek. Nog nooit zoveel vrolijkheid gezien.
Marina Wally zorgde met haar opmerkelijke beengezwiep voor heel wat entertainment en de mensen rondom mij wilden allemaal zien of ik het op foto had en moedigden me luidkeels aan. I did succeed. What a pressure, de schouderklopjes van menige fan deden me bijna uit balans slaan.
Theater Trac is tijdens de feesten op twee fronten aanwezig. Ook dit jaar gingen ze in zee met Gent Watertoerist voor een nieuwe editie van ‘Theater op het water’. Een bootje brengt de toeschouwers naar 4 stopplaatsen waar de acteurs het verhaal vertellen van de Gentse schrijvers Maurice Maeterlinck, Cyriel Buysse, Jean Ray en de gezusters Loveling. Nog tot 25 juli, telkens om 18u30 aan de aanlegsteiger (Graslei) bij Gent Watertoerist (reservatie: 09 269 08 69).
Maar wij gingen naar ‘Roodlapje’. Sofie De Mol bewerkte het gelijknamige prentenboek van Pieter Gaudesaboos (in 2004 met een boekenpluim bekroond). Dit verhaal eindigt waar het begint:
Er was eens een meisje.
Haar naam was Lapje, ze was schitterend mooi.
Omdat ze steeds een rood kleedje en een rood hemd droeg,
noemden de mensen uit het dorp haar Roodlapje,
dat was haar naam en ze was schitterend mooi.
Sofie De Mol werd geïntrigeerd door dit boek dat ze enkele jaren geleden cadeau kreeg, ze droomde om het ooit op scène te brengen. Voor de enscenering stapte ze bewust af van de beelden uit het boek en begon ze de tekst te associëren met persoonlijke beelden en observaties van spelende kinderen. Het resultaat is een modern sprookje over eenzaamheid, fantasie en angst. Een poëtische chaos waarin het publiek zich gewillig liet onderdompelen, al is het verhaal voor de jongste kijkers wellicht te abstract. Ik zou dit stuk absoluut aanraden aan vrienden met kinderen maar ik kan me ook inbeelden dat het voor jonge kleuters wellicht niet bevattelijk genoeg is.
Het is plezant vertoeven op het Laurentplein. En ja, ik ben een beetje bevooroordeeld. Maar ik was duidelijk niet alleen. Je krijgt er drank in een glas of flesje en kan rustig genieten van muziek van op een bankje. Ook dat zijn Gentse feesten.
Gisteravond stonden drie Straffe madammen in de kleinkunst/pop op het podium. Wij gingen een kijkje nemen bij de afsluiter van de avond, Jackobond.
Den boer op, den toer op. Zo ben ik. Na een heel weekend festival in het exotische Keulen, waar zon ver te zoeken was maar melancholische duisternis des te meer te vinden was, was ik opgewarmd.
Meteen besloot ik de Gentse paden plat te treden. Van plein tot plein. Van kassei naar grasperk en houtenplankenvloer die ongelofelijk hard op en neer wipte bij het passeren van een andere feestenhanger. Ritmisch als op de beats die vanop het podium dreunden. Er valt veel te zien op een avond, te veel om mooi te zijn, voor elk wat wils. De straten zijn nog niet overbevolkt, er hangt een ontspannen sfeertje, straatmuzikanten halen het beste uit zich zelf voor die paar toeschouwers die eens stilstaan bij hun kunnen. De geur van etenswaren streelt je zintuigen, je geeft je ogen de kost.
Op Sint-Jacobs was er een event van 9000 miles away ofzo. Niet dat ik er veel van begreep maar een van mijn vriendinnen die ik later op de avond per abuis tegen het lijf liep in gezelschap van een andere boel vriendinnen, legde me het met handen en voeten uit. Iets met buske rondreizen door de wereld en muziek maken. Soit, na de eerste song ging ik er al wegens oorverdovend luid en saai vandoor tot Jorunn van Lais opeens ten tonele verscheen en ik ook van haar nog enkele shots maakte.
De Gentse Feesten zijn een amalgaam van microcosmi die naast elkaar bestaan. Er zijn volgens kenners maar twee manieren om al die verschillende eilandjes met elkaar te verbinden: Jezus of alcohol.
De drang tot destructie is een wild monster dat zich bij voorkeur in willoze kuddegeesten nestelt.
Als ik mijn plekje inneem tussen het vreedzame vee op de Vlasmarkt valt het mij op dat de muziek luider staat dan anders. Op de koop toe worden mijn trommelvliezen bestookt met hiphop. “Er is veel hiphop dit jaar”, merkt Chantal op. “Nochtans stelt de hiphop sinds de jaren negentig niets meer voor.”
Dat beaam ik volledig. En vóór 1990 was ik er ook al geen fan van. Al heeft hiphop ondertussen wel de hele wereld veroverd. “Blanke mensen horen niet te rappen, tenzij in hun eigen dialect”, stelt Chantal. “Vlaamse rappers die Amerikaans Engels gebruiken alsof ze uit de Bronx komen, waar slaat dat op? Hiphop draait er net om dat je je eigen taal gebruikt.” Lees verder…
Boomtown 2011 is gisterenavond van start gegaan. Ik had verwacht dat het ging regenen en dat er daarom niet zoveel volk ging zijn maar hola! De wolken waren er wel maar ze hielden hun water op. Het volk kwam dan ook in grote getale naar de Kouter afgezakt. De band die het mini-festival mocht aftrappen was Kiss the anus of a black cat. Niet meteen een smakelijke naam maar ik had al gegeten en nestelde me in een stoel in de club. Die was goed gevuld tegen het tijdstip waarop de groep begon te spelen.
U ziet het, automatisch genot komt niet vanzelf en het is hard werken om het publiek non-stop te kunnen verwennen. Sinds heden kan je trouwens ook een rondleiding achter de schermen krijgen. Lees verder…
Gistermiddag zaten we opnieuw paraat voor een nieuwe namiddag puppetbuskers en enkele nieuwe voorstellingen. Om 15 u. stond opnieuw Jong Talent geprogrammeerd, dus was het afwachten wat het zou worden (want in de programmabrochure staat alleen ‘Jong Talent’ vermeld, zonder verdere uitleg over wie, wat, vanwaar, enz.). Het bleek nog eens een Belgische groep te zijn, De Waancel, met Erwin Blik: Expeditie Nul. De Waancel is het gezelschap van Ketnetrapper Peter Pype, die ook al enkele jaren met figurentheater bezig is, en zijn kompanen Peter Spaepen en Jakob Verstichel (die hier de poppenspeler was).
Erwin Blik: Expeditie Nul spelen ze pas voor de zesde keer, en het is al elke keer een andere voorstelling geworden.
Toen we toekwamen, hadden we hem reeds zien lopen op de binnenkoer, ontdekkingsreiziger Erwin Blik, constant op zoek, alles aan het bekijken en opmeten, met zelf ineen geknutselde apparaten en meettoestellen, vreemdsoortige geluiden makend. Het blijkt dat hij al heel lang bezig is met Expeditie Nul en de zoektocht naar de ‘basluis’, een zeer zeldzaam wezen, gelijkend op een luis en dol op basgeluiden. Zeer zeldzaam? Eigenlijk uniek, want er is geen tweede exemplaar. En hoe moet dat dan met de voortplanting? Lees verder…
Vandaag gingen we gewoon naar de Korenmarkt. Een stoeltje vinden, een drankje drinken, een klapke slaan en, uiteraard, naar een paar voorstellingen van het Puppetbuskersfestival kijken.
Als eerst op ons programma stond Cia Dromosofista (I) met hun Historieta de un abrazo.
Regelmatige bezoekers van het Baudelopark tijdens de Gentse Feesten weten ongetwijfeld dat je er o.a. terecht kan voor heel wat circusvoorstellingen. Het Jeugdcircusfestival viert dit jaar trouwens zijn 10de editie! Wat in 2002 begon als een initiatief voor en door jongeren, is uitgegroeid tot een vrolijk familiefestival van het Circuscentrum en een vaste waarde binnen de Gentse Feesten. Elk jaar opnieuw wordt een programma samengesteld met veelbelovende artiesten en compagnieën die de komende tien jaar het mooie circusweer zullen maken.
Aangezien het circusfestival loopt van zondag tot woensdag, vonden wij het op dinsdag de hoogste tijd om eens richting Baudelo te trekken. We pikten er een voorstelling van eigen bodem mee: Picture 307, een voorstelling van de jongeren van circusatelier Circ-o-Fun uit Neerpelt. Lees verder…
woensdag 20 juli 2011 8u15 |Gentse Feesten, Muziek|San (tekst), Thierry Lammertijn & Arnold Van Herreweghe (beeld) |Reageren uitgeschakeld
Gentenaar, showman en performer. Hij kijkt het publiek recht in de ogen en brengt op unieke wijze een flamboyant repertoire tussen rock en music-hall, tussen heden en verleden.
Een optreden met stijl en in stijl, ook op Bij Sint-Jacobs, met een publiek dat zich er volledig in kon terugvinden. Geniet nog even mee na met de foto’s.
De voorbije jaren waren wij er bij, bij de première. Dit jaar waren er op premièreavond andere plannen, dus gingen we maar gisterenavond.
Dit jaar maakten de jongeren van Kamer 58 opnieuw een komische jongerenmusical. We volgen het verhaal van prinses Bea, die door de dood van haar moeder in allerijl wordt omgetoverd tot de nieuwe vorstin. Maar wil ze dit zelf wel? Kan prinses Bea deze verantwoordelijkheid wel dragen? En hoe zit het met haar zussen: komen zij niet in aanmerking voor de troonopvolging?
We zien hoe Bea twijfelt en zich van haar verantwoordelijkheden afwent, maar ook hoe zij blijft worstelen met haar besluit. We volgen de bekommernissen van het paleispersoneel, de roddels en achterliggende verhaaltjes. We zien hoe de adviseur afwisselend positief is in de gang van zaken en het soms ook niet meer weet. We worden geconfronteerd met de zussen, de een jaloers omdat zijzelf niet gevraagd werd om haar moeder op te volgen, de ander nog te jong om in aanmerking te komen en zich alleen voelend, nu haar moeder er niet meer is. Lees verder…
dinsdag 19 juli 2011 20u05 |Sport|
Steven Heyse (tekst), Thierry Lammertijn (beeld) |Reageren uitgeschakeld
Twee dagen op rij feest voor de Buffalo’s: zondag gooide AA Gent nog de poorten van het Ottenstadion wagenwijd open voor de jaarlijkse fandag, maandag was er de traditionele ploegvoorstelling op de Gentse Feesten. Regen en wind hielden de Buffalo’s niet tegen en een afgeladen vol Sint-Baafsplein, dat voor de gelegenheid werd omgedoopt tot het Sint-Buffaloplein, kleurde blauw en wit. Zelfs bisschop Van Looy vierde mee, bewees de Buffalo-vlag die hij op de top van zijn kathedraal liet wapperen.
‘t is hier goed
‘t is hier goed
ge kund u ègelijk nie’ verbeteren
‘t is hier goed
‘t is hier goed
hin w’en endlijks goe gegeten
‘t is hier goed
‘t is hier goed
en de vrouwen wâren schône
waârom bluifd je ol nie slapen?
w’hin toch plekke genoeg
…
och, joenges, toch, is ‘t weerol zô lâte?
‘k haa da echt nie deure
‘k haa ‘t nied in de gâten
t is hier goed, ‘t is hier goed
ge kund dad eèglijk nie’ verbeteren
‘t is hier goed, ‘t is hier goed
hin w’en endlijks goe’ gegeten
‘t is hier goed, ‘t is hier goed
en de vrouwen wâren schône
waârom bluifd je ol nie slapen?
w’hin toch plekke genoeg
‘t is hier goed Lees verder…
Een panopticum is een ronde gevangenis waarbij alle cellen een raam naar buiten en tralies naar de binnenkant hebben, zodat de gevangenen het idee hebben dat ze op elk ogenblik kunnen worden geobserveerd.
In de nieuwe productie van Teater Exces observeren we een twintigtal vrijzinnige Gentenaars, hoewel Sint Amandus zichzelf waarschijnlijk niet echt vrijzinnig vond. Chantal De Smet, Pierke, Boontje en Claus, Piet Van Eeckhaut, Luc Van den Bossche, Walter De Buck, Daniel Termont en nog vele anderen passeren de revue. Julia ‘Elga’ Grossfeld, van frituur Elga in de Zuidstationstraat, leverde inspiratie voor de titel van de voorstelling. Frituur Elga was ooit immers de place to be, en de meeste van de vrijdenkers hebben daar wel eens een frietje gegeten. Lees verder…
De klok zegt 5.08 uur en ik zeg: “Whoa, fuck.” Een oranje licht komt reeds aan de einder gloren. Ik zal me mogen reppen om eerder op de Vlasmarkt te zijn dan de zon.
Dankzij mijn zevenmijlslaarzen ben ik net op tijd. Ná zonsopgang op de Vlasmarkt toestuiken zou ongepast zijn. ‘t Is al erg genoeg dat ik mezelf drie à vier uur slaap per nacht gun.
“Tim!”, hoor ik meteen. Mijn gehoor leidt mijn blik naar Wouter, een eerbare collega die met z’n grijze pet een stijlvol voorbeeld probeert te zijn voor de al te bont geklede massa.
Wouter legt uit dat er hem twee gasten, los van elkaar, komen vragen zijn wat zijn probleem was. Telkens waren het peten van exact 1,95 meter groot. Telkens heeft hij gevraagd wat hún probleem was. Een beetje link, maar zijn neusbeen is niet tot in zijn hersens geslagen. “Er is wel een agressieprobleem bij mensen van 1,95 meter. Nog nooit heeft iemand van mijn lengte op mijn muil willen slaan”, merkt Wouter op. Lees verder…
RSS
Ik moet bekennen dat ik gisteravond mezelf uit de zetel moest sleuren. Als ik me niet had geëngageerd om deze voorstelling voor Gentblogt te verslaan, dan was ik gewoon thuis gebleven. Ik was in de namiddag al eens gaan vluchten op Miramiro voor de zoveelste regenbui, en aan de open haard was het tenminste warm en gezellig. Gewapend met een paraplu en een rol plastic zakken uit de Zeeman (99 cent en je hebt bij elke voorstelling een droog achterwerk, ook te gebruiken als instant regencape) nam ik mijn wederhelft mee om mezelf aan te verwarmen en ook voor zijn charmant gezelschap natuurlijk.
Ik geef het toe, wij hebben, zoals veel mensen inmiddels, een boontje voor de mensen van 
Ik zei het al in 
Theater Trac is tijdens de feesten op twee fronten aanwezig. Ook dit jaar gingen ze in zee met Gent Watertoerist voor een nieuwe editie van ‘Theater op het water’. Een bootje brengt de toeschouwers naar 4 stopplaatsen waar de acteurs het verhaal vertellen van de Gentse schrijvers Maurice Maeterlinck, Cyriel Buysse, Jean Ray en de gezusters Loveling. Nog tot 25 juli, telkens om 18u30 aan de aanlegsteiger (Graslei) bij Gent Watertoerist (reservatie: 09 269 08 69).
Het is plezant vertoeven op het Laurentplein. En ja, ik ben een beetje bevooroordeeld. Maar ik was duidelijk niet alleen. Je krijgt er drank in een glas of flesje en kan rustig genieten van muziek van op een bankje. Ook dat zijn Gentse feesten.
Boomtown 2011 is gisterenavond van start gegaan. Ik had verwacht dat het ging regenen en dat er daarom niet zoveel volk ging zijn maar hola! De wolken waren er wel maar ze hielden hun water op. Het volk kwam dan ook in grote getale naar de Kouter afgezakt. De band die het mini-festival mocht aftrappen was 
De voorbije jaren waren wij er bij, bij de première. Dit jaar waren er op premièreavond andere plannen, dus gingen we maar gisterenavond.
Twee dagen op rij feest voor de Buffalo’s: zondag gooide AA Gent nog de poorten van het Ottenstadion wagenwijd open voor de jaarlijkse fandag, maandag was er de traditionele ploegvoorstelling op de Gentse Feesten. Regen en wind hielden de Buffalo’s niet tegen en een afgeladen vol Sint-Baafsplein, dat voor de gelegenheid werd omgedoopt tot het Sint-Buffaloplein, kleurde blauw en wit. Zelfs bisschop Van Looy vierde mee, bewees de Buffalo-vlag die hij op de top van zijn kathedraal liet wapperen.
Onder de noemer 
