Zo ongeveer iedereen kent wel het verhaal van Pluk van de Petteflet van Annie MG Schmidt (dateert al van 1971!). Voor wie het toch niet kent: Pluk is een jongetje dat in de Petteflet komt wonen. Daar wonen heel wat vreemde figuren: zoals een vrouw die aan extreme smetvrees lijdt (mevr. Helderder), een vader die zijn zeven zonen enkel frietjes serveert (Vader Stamper) en een meeuw met een houten poot (Karel). De Parkmeester wil nu de Torteltuin (het parkje bij de Petteflet) volledig betonneren, waartegen Pluk samen met zijn nieuwe vriendjes actie onderneemt. Daarbij beleeft hij heel wat straffe avonturen.
Vzw Blinde Vink maakte er een mini-musicalversie van met drie acteurs/zangers. We zagen op eerdere Gentse Feesten al hun bewerkingen van de Tovenaar van Oz en Minoes, zodat de kinderen onmiddellijk enthousiast waren.
Het hele jaar door zijn ze in de weer. In weer en wind komen ze onze vuilzakken, containers, papier en karton ophalen, vegen ze de straten, staan ze ons te woord in de containerparken… voor deze tiendaagse steken ze nog een tandje bij.
Gisterenavond was het zover: we hadden plaatsjes voor Les Folles de Gand. Maar op het laatste moment sloeg het ‘noodlot’ toe: mijn partner in crime moest afzeggen. Op zo’n korte termijn kon ik geen vervanging vinden en even dacht ik eraan om zelf ook thuis te blijven (het goot ook nog buiten) maar de plicht roept en dan ga ik maar.
Dit was ongetwijfeld het optreden waar voor de Gentse Feesten zoveel om te doen was. Ze stond wel in het officiële programmaboekje maar ging niet komen omdat een andere Gentse organisator haar exclusief geboekt had. De website werd echter niet aangepast. Dus was het een beetje in het donker tasten. Kwam ze of kwam ze niet?
Ik weet nog goed, drie jaar geleden tijdens een halve hittegolf in de Gentse Feesten, dat wij toch maar eens overdag uit ons kot kwamen omdat het daar veel te warm was, om dan te ontdekken dat het buiten nog veel erger was. Iets waar we ons dit jaar alvast geen zorgen over hoeven te maken. In die hitte toen kwamen wij eerder per ongeluk op de Sint-Baafssite terecht. Schuilend onder een parasol met een boule de Berlin en een fris pintje zagen wij de vreemdste dingen voor onze neus gebeuren. Een gortdroge Jezus, een dwerg in een rolstoel, een Johnmassislookalike die een treintje met wat kinderen voorttrok en enkele shows waar wij niet geraakt zijn.
Yevgueni moet wellicht niet meer voorgesteld worden aan de lezers van deze stadsblog: twee jaar geleden waren ze al van de partij op Sint-Jacobs, vorig jaar gaven we nog kaartjes weg voor hun concert in de Capitole en fleurden ze het feest van de Vlaamse Gemeenschap op op het Sint-Pietersplein, en een paar maanden geleden traden ze nog op in het Fnac-forum. Voor een uitgebreide beschrijving (voor wie die nog nodig zou hebben) verwijs ik dan ook graag naar deze vorige artikels.
Om de zielen wat op te warmen stond 5 AM geprogrammeerd, een ‘concert dat je meeneemt naar de roots van de blues’. Het zou mij waarschijnlijk helemaal in de luster doen belanden van puur genot als dit concert ergens in een overjaarse blues bar in Chicago zou gehouden worden, maar nee, dit is België en de regen kliedert met hele zwembaden uit de lucht. De verzopen katten op het plein laten het niet aan hun hart komen en genieten met volle teugen van het concert.
Net voordat Frank Boeijen dan aan zijn optreden begint, lijkt het een beetje op te drogen, maar niets is wat het lijkt. De eerste noten zijn nog niet helemaal gespeeld of we worden alweer getrakteerd op een watergordijn waar de Niagara watervallen jaloers zouden kunnen op worden.
Nee, op een bepaald moment was het niet geestig meer. Aan de setlist zal het nochtans niet liggen. Want ook al heb ik in mijn platencollectie niets liggen van Frank Boeijen van de laatste 10 jaar, toch leek het mij gisteravond een gezonde mix van recenter werk en klassiekers à la “Tot bloedens toe†(tot verzuipens toe zou niet slechter klinken gegeven de omstandigheden), “Hier komt de storm†(hoe kòmt hij erop!) en “Koud in mijn hart†(en nat op m’n kop denk ik daar dan spontaan bij). Niet vergeten dat de man intussen 30 jaar op de planken staat, dus hij kan naar hartenlust graaien in de ton met belegen en minder belegen hits.
Als extra uitsmijter, omdat het dan nog geen 1 uur is, krijgen we nog “Het is tijd†– nadat de presentator van dienst, die er een eind wilde aan breien, vakkundig in de hoek van het podium gedreven werd. Het was inderdaad tijd, want het water stond intussen tot aan onze oksels. Als ik nog eens zin heb in waterzooi, dan toch liefst de culinaire versie ervan. Iemand een fijn, overdekt adresje?
In juni las ik een aankondiging in het Gentse stadsmagazine. Onder de noemer OASE organiseren Muziekcentrum De Bijloke Gent en de Dienst Feestelijkheden van de Stad Gent tijdens de Gentse Feesten een concertreeks in de historische Refter van de Sint-Baafsabdij. Wie er graag bij wou zijn, kon zijn naam opgeven bij Gentinfo.
Ik besloot mijn kans te wagen, geraakte voorbij de bezettoon en kon zowaar mijn favoriete keuze nog opgeven: een concert met Jef Neve (die ik leerde kennen dankzij de artikels van Bruno, die voor Gentblogt steevast voor beeld en vaak ook voor tekst zorgt als het over Jazz gaat) en Alexander Gurning.
Een ‘onschuldige hand’ zou beslissen wie tickets zou ontvangen. Enkele weken later kreeg ik het verlossende bericht in mijn mailbox. Ik die nooit iets win, kon naar Jef Neve! Lees verder…
donderdag 23 juli 2009 13u46 |Gentse Feesten|
Ivan Deboom en San (tekst), Charles en Max Van Hemel (beeld) |5 reacties
Ivan: Tijdens de Gentse Feesten kan het jong geweld alvast niet klagen dat ze geen kansen krijgen. Muziekgroepjes doen hun ding bij Jonge Wolven maar ook beginnende straattheaters en poppenspelers krijgen hier een podium. Woensdag bijvoorbeeld kon o.a. Tom Parmentier zijn eerste eenmanspoging tot straat-act toetsen aan een levend publiek, in het Europees Figurentheatercentrum (EFTC) dan nog wel (gisteren foto van de dag trouwens).
Een ouder Nederlands koppel was naar Gent afgezakt om naar het ‘Lam Gods†te komen kijken. Zich van geen kwaad bewust dat ze verzwolgen zouden worden in het grootste volksfeestgebeuren van Europa. Ik geraakte met hen in gesprek op een terrasje van den Hooiaard. Vriendelijke mensen van eenvoudige komaf. Ze verbleven hier voor een tijdje in het huisje van een bevriend stel. En ze vertelden er meteen bij dat ze hier een paar dagen langer gingen blijven dan ze aanvankelijk hadden gepland onder het motto dat ze ‘zo’n leuke stad best wel wat beter wilden leren kennen’.
Tussen alle drukte van de Feesten kregen we bericht van een theaterproductie voor kleuters van 4 tot 104 op de zolder van de Capitole. Net buiten het feestgeroes, een oase van rust eigenlijk. Gisteren toog ik daarheen met de kinderen, want na vier dagen feestgedruis kon ik een beetje kalmte gebruiken.
Dokter Dirk van Duppen (rechts op de foto), voorzitter van Geneeskunde voor het Volk, ontving op 21 juli op het Sint-Jacobsplein de Prijs van de Democratie 2009, een initiatief van Democratie 2000 en Trefpunt vzw.
Dirk Van Duppen kreeg de Prijs voor zijn wetenschappelijk goed onderbouwde argumentatie, o.m. met zijn boek “De Cholesteroloorlog†(EPO-2004), en geduldig overtuigingswerk. Vanuit de klein-linkse politieke marge heeft hij een breed maatschappelijk draagvlak voor het zogenaamde kiwi-model gecreëerd. En dat is echt wel een Prijs van de Democratie waard, niet alleen voor Van Duppen zelf maar ook voor zijn medestanders en Geneeskunde voor het Volk. Lees verder…
Oas ge nen echte Genteneire zijt, en ge leeft al langer of dat er nen computer in ui uis stoat, tons kende de Moereloere. Margrietse, Oswald, Fred, en vroeger uuk nog Michel en Rik (en ‘k vergete der nog nen nest) ên joaren oan een stuk elke Fieste in ‘t Museetse gespeeld, en doarachter uuk nog in nen uup prochezoalen overal te velde. Tien joar geleen zijn ze dermee gestopt, ‘t wier tevele en te lange. Kanne da goe verstoan.
Moar nui ân Margrietse, Oswald en Fred der were goeste in gekrege, en z’ên tuupe me Jo Decaluwe een compiloase gemokt. ‘k Verschote wel een beetse oas ek zagge daddet nui in ‘t Tinnenpot es, en niemier in ‘t Museetse, moar alla ja, tons emme tenminste gien natte voeten niemier oas ‘t were nen drache nationale doet.
Deissendag zij ‘k mee mijn èwers goan kèke, en ‘k zagge daddet goe woas. Sommigste van de liedses oak joaren geleên al gezien, moar dadden besan nie, want ze zijn nog even goe. En de sketchkes? Awel, da’s gelijk of altijd: ‘uit het leven gegrepen’, lijk of da Oswald da zuu schuune kan zegge. Simonne, getrèwd me Richard, vertelt over ulder vakanse op nen camping oan de Côte d’ Azur, of wa dan ze tegengekomen zijn me ulder otootse in de Beekse Bergen in Olland. Of ge ziet oe dat den chef van Richard komt eten, en da zezij tevele ee gedronke…
‘k E van uure waaien daddet de loatste kier zuu zijn da ze spelen: ‘k en wete nie of dat er nog koarten zijn, moar moeste kik van ui zijn, ‘k zoe ne kier belle, want ‘t is de moeite weird. Zeker wete!
Om echt te kunnen genieten van Buddy Holly en rock ‘n roll, moet je het ook voelen. Hoe kan dat beter dan in de look van de jaren vijftig? Misschien liep u eerder toevallig rond bij Sint-Jacobs of was u het uit het oog verloren. Gelukkig konden The Modernettes u verder helpen. In hun onnavolgbare stijl toveren ze iedereen om.
Radio Modern steelt mijn hart. De “house of swing” doet een stukje geschiedenis herleven en brengt jong & hip volk en oudere dansliefhebbers samen op de jive-vloer en dat maakt mensen blij. Radio Modern is op dit ogenblik een hype -een noodzakelijke fase voor het een vaste waarde zal worden- en mocht eergisteren het volledige Sint-Jacobsprogramma vullen.
woensdag 22 juli 2009 14u21 |Gentse Feesten|
Ivan Deboom en San (tekst), Ivan Deboom en Max van Hemel (beeld) |Reageren uitgeschakeld
Ivan: Maandag kon u hier al lezen over Den Ongekenden Weereld des Heeren Ottfriedt van Stef Vetters, een spectaculaire act die ook nog woensdag 22 juli te zien is (Veldstraat 15u en 15u45, Braunplein 16u15 en 17u30). Maar Stef Vetters loopt hier ook nog rond met een andere creatie: Le Neptune.
Het wordt elke keer moeilijker om een beetje originele inleiding te verzinnen, maar als ze ons contacteren van Toneelgroep Nunc dat we tickets mogen weggeven voor een voorstelling tijdens de Gentse feesten, twijfelen we zelden lang. In het verleden wisten ze ons al te bekoren met schitterende voorstellingen als Zwerfkei en het geslacht Borgia. Leen De Veirman die in beide voorstellingen als actrice op de planken stond, gaat nu een stap verder. Ze maakte een voorstelling vol muziek.
Een vrouw komt op
Een vrouw doet haar mond open
En wat komt daar dan uit?
Schone klanken
Liedjes uit lang vergeten tijd
Verhalen van een leven lang
Nog een keer
En dan zwijgen voor altijd
Van 23 tot 26 juli, 21u. Studio NUNC, Pelikaanstraat 25, 9000 Gent Tickets € 10/8 via Uitbureau
Maar 4 personen kunnen voor de voorstelling van zondag een duoticket in de wacht slepen. Stuur als de gesmeerde bliksem een antwoord op de vraag: Wat mag van u nooit voorbij gaan? naar wedstrijd@gentblogt.be Winnaars worden persoonlijk verwittigd via mail. Hou uw mailbox in de gaten.
De liefhebbers van het betere gebonk — had ik geen gevoel voor humor, dan alludeerde ik nu op dvd’s achterin uw sokkenlade — zaten alweer eventjes op droog zaad. Bijgevolg is hier mijn recensie van dag 5 van 10 Days Off, het elektronische-muziekfestival in Kunstencentrum Vooruit.
Op wat vooralsnog de nationale feestdag blijft, bood 10 Days Off opnieuw lang geen kwade selectie. In de concertzaal stond dit keer Tiefschwarz op het menu. Het duo is intussen dan wel een pijler van het festival geworden, mijns inziens moest men voor de meerwaarde opnieuw in het Vooruit-kaffee zijn. In tegenstelling tot op de nokvolle opening night, was de opkomst dit keer niettemin matig te noemen; dat hoeft u niet te verbazen, gezien de nakende dagtaak van velen.
Wij vertrokken gisteren rond vier uur naar het centrum, onze neus achterna. Het was bloedheet, daar moest natuurlijk wel regen van komen. Maar wanneer? Eerste stop was het Huis van Alijn, de poppenvoorstelling was uitverkocht (maar er zijn de komende dagen vast nog plaatsen). Gelukkig kwamen wij voor de tentoonstelling en nadien zouden we bubbels drinken. Zouden, want voor we ons op het terras konden installeren gingen de hemelsluizen open. We zochten onze toevloed dan maar in de kapel. Gelukkig trotseerde Max Van Hemel wel de regen. En liet niet iedereen het aan zijn hart komen.
Waar was u toen het begon te regenen? Bent u nog buitengekomen? Lees verder…
Op dag 4 van Boomtown in de Handelsbeurs staat er reggae op het programma. Een perfecte match met het zwoele onweerachtige weer van vanavond… Het publiek wordt eerst opgewarmd door Groove Station: 3 Belgische dj’s die de sfeer erin weten te brengen bij het jonge publiek dat stilaan de zaal vult.
Het begint onderhand een jaarlijkse traditie te worden: om 21u de auto nemen tot aan de Watersportbaan, voorzien van drank, koekjes, spelletjes en een boek om dan op de tribune van de Yachtdreef te wachten tot het vuurwerk begint.
Waar ik de vorige jaren alleen was in het gezelschap van mijn twee oudsten, vervoegden ons dit jaar een aantal vrienden en ergens hoop ik dat dit een nieuw stukje wordt in de traditie.
Zonder vast doel, wat rond kuieren op de feesten met een collega. Eigenlijk moet ik nu zeggen ex-collega want zij is overgestapt naar het statuut waarbij je steeds of nooit meer vakantie hebt. Het hangt er van af hoe je tegen je pensioen aankijkt.
Na een portie mosselen met frieten konden we echt starten. In de Belfortstraat waren de straatartiesten met veel succes hun kunnen aan het tonen, maar tussen al die volwassenen was het een lief meisje dat onze aandacht trok. Ze speelde ontroerend mooi op haar harp. Tussen twee melodietjes in heb ik even kennisgemaakt met Jozefien. Ze is twaalf en speelt reeds drie jaar harp. En geloof me vrij, ze kan er wat van. Hetgeen je te horen krijgt is niet enkel technisch correct, maar er zit een ziel in. Even halt houden bij deze kleine meid is geen tijdverlies.
Bij het stadhuis gekomen zagen we de karikaturen en we vonden dit een ommetje waard. Eerst het project Kobra –heraanleg Korenmarkt, Emile Braunplein, Belfortstraat en omgeving- bekeken en gekeurd en dan de pijltjes ‘karikaturen’ volgen. Verwarring alom want we kwamen plots in een middeleeuws spektakel terecht. De minnespeler oogde intellectueel met zijn brilletje op het topje van de neus.
Toen we de karikaturen bereikten, ontdekten we een gedeelte van het stadhuis waar we geen van beiden ooit geweest waren.
De tocht ging toen verder via het Sint-Baafsplein naar het François Laurentplein want dat strand van Gent dat wekte toch onze nieuwsgierigheid. Lees verder…
Sinds enkele jaren heeft het International Puppetbuskersfestival er een nieuw luik bijgekregen, de speciale prijs “Jong Talent”. Het is de bedoeling om jong talent en beginnende figurentheaterspelers de kans te geven om naar buiten te komen, om voor een internationaal publiek te spelen, om elkaars werk te leren kennen en om elkaar te ontmoeten. Woensdagnamiddag is in het EFTC zelfs de volledige programmatie gewijd aan het Jonge Talent, maar Ivan vertelt u daar later deze week meer over.
Gewapend met een vriendin en gemakkelijke schoenen laveerde ik gisteren doorheen het volk naar het Baudelopark.
Het Baudelopark, al sinds jaar en dag het rustige toevluchtsoord van de alternatieve medemens: er staan veel drankkiosken, er is de Spiegeltent, er is de circusvloer, en er is een podium met houten dansvloer. En daarrond? Gras (of toch iets wat daarvoor doorgaat als het de kans krijgt te recupereren na de feesten) dat, naarmate de avond vordert, steeds meer gevuld is met de liggende soortgenoot, in diverse stadia van dronkenschap en/of andere roes.
Waarvoor het Baudelopark al altijd gekend staat, is het dansen. Er is niet voor niets een goeie houten dansvloer natuurlijk: de hele dag door worden er diverse dansinitiaties gegeven, gaande van hiphop over salsa tot tango en bollywood.
’s Avonds staat het park sinds een paar jaar garant voor het boombal. Ja, dat wordt wel degelijk op zijn Vlaams uitgesproken, het gaat immers om oerdegelijke folk. Diverse dansen worden er aan elkaar geregen door het balorkest van dienst, en de dansvloer staat overvol met enthousiastelingen die er al dan niet een chaos van maken. De leeftijden lopen ook enorm uiteen: het merendeel van de dansers bestaat uit twintigers, maar er staan evengoed oudere koppels tussen als frisse jongedames van niet meer dan vijftien.
Wat zijn we blij dat Boomtown er terug bij is deze Feesten. Want het moet gezegd, vorig jaar was het toch hetzelfde niet. Het is ook spijtig dat het festival niet meer op de vertrouwde Oude Beestenmarkt heerst, maar de nieuwe locatie aan de Kouter ziet er best wel gezellig uit. Het eerste deel van het festival huist echter in de Handelsbeurs, en dus trekken we de avond voor de nationale feestdag naar binnen, de concertzaal in.
Wanneer we toekomen, is het erg rustig in de Handelsbeurs. Mariee Sioux staat zeer ingetogen het beste van zichzelf te geven voor een muisstil publiek. Ik steek mijn kop even de zaal in, maar besluit dan toch eerst rustig iets te drinken buiten de zaal. Vertel mij dus gerust wat u vond van de Amerikaanse singer-songwriter!
De zaal stond iets meer dan half vol toen Absynthe Minded om iets na 22u aan zijn thuismatch begon. Ik vroeg me af of onder de oude, gratis formule deze groep geen veel grotere massa volk op de been had kunnen brengen?
Op 18 augustus 2009 kan u naar de winkel hollen voor de nieuwe worp van Ostyn en de zijnen, maar gisteren kregen we dus een exclusieve voorsmaak van die nieuwe plaat. En het moet gezegd; het smaakte absoluut naar meer. Lees verder…
Laat mij u voorstellen: mijn neefje Jonathan. Op 9 augustus zal het precies 8 jaar geleden zijn dat Jonathan het levenslicht zag. Niet in Gent, excuseert u mij het feit dat ik sommigen onder u teleurstel. Had het lot mij en mijn zus verwisseld hij ware een echte stroppendrager geweest. Nu werd hij geboren in ‘t stad. In Antwerpen. De eerste jaren van zijn leven bracht hij door als Sinjoorke, tot hij verhuisde naar het landelijke Kessel.
En toch… het tantelijke bloed kruipt waar het niet gaan kan. Drie jaar terug werd voor het eerst een vakantioneel logeerpartijtje georganiseerd… tijdens de Feesten, en, het bleek achteraf een onvermijdelijkheid in het kwadraat: Jonathan verloor zijn hart aan Gent.
Hoewel hij in het dagdagelijkse leven een fervent SK Lierse aanhanger is zit er slinks in hem verborgen ook een KAA Gent supporter. Hij beschrijft deze stad als: “anders” en “minder stad en toch stad” daarmee gevoelsmatig perfect omschrijvend wat van zijn tante, na al die jaren, een verknocht Gentenaar heeft gemaakt.
De multiculturele lucht van Gent snuift hij op als ware het frisse zeelucht van het meest weldadige niveau, met Turkse pizza’s en aanverwante snuisterwinkeltjes als op en top Gentse attractie. “De hebben ze niet in Kessel”, zucht hij dan, waarbij een klein denkrimpeltje tussen zijn ogen verschijnt, alsof hij even overweegt ze in het dorpscentrum van zijn dorp te implanteren.
De poppenkast, en dan toch vooral die met Pierke, het blijft een jaarlijkse afspraak. In de crypte van het Gravensteen al voor de vijftiende keer, telkens met een première speciaal voor de Gentse Feesten.
Dit jaar een Oosters sprookje, alhoewel ik het toch eerder een “Perzië à la Gantoise†zou durven noemen. De verschillende verwijzingen naar de Gentse en andere politiek zorgen voor een sappige voorstelling. Bij Pedrolino weet je wat je moet verwachten: een leuk verhaal met goede en slechteriken, Pierke die tussenkomt wat dan onvermijdelijk tot een happy end leidt.
De crisissfeer op Bataclan is aan het omslaan en maakt plaats voor ongekende glitter en glamour. Vandaag kregen we een exclusief interview met de presentatoren van de spraakmakende Super Show Show. We waren danig onder de indruk van de reusachtige indoor tribune, de schitterende prijzenkast en het oogverblindende decor.
Door omstandigheden ben ik dit jaar niet naar de openingsstoet geweest. Al had ik er zo naar uitgekeken. Want die jaarlijkse parade heeft toch wel iets. En dan heb ik het niet zozeer over de stoet zelf. Die is toch altijd hetzelfde. Dan wel over de sfeer die hij bij velen teweeg brengt. Het begin van een tijdelijk toegelaten uitbundigheid. Het kunnen loslaten van dagdaglijkse beslommeringen. Het zich even mogen overgeven aan een vorm van losbandigheid, onder het motto ‘niets moet, alles kan… zolang het maar niet gaat ten koste van anderen’.
Vandaag geen vaste planning. Geen uur waarop we ergens moesten zijn om naar iets te kijken. Een volledig vrije dag. Zowat de enige tijdens de hele feesten, want als het Puppetbuskersfestival van de straat weg gaat, is er MiramirO.
Dus vroeg ik aan de kinderen waar ze zin in hadden en er kwamen twee verzoeken: Baudelo voor het jeugdcircusfestival en dat wat niet mag geweten zijn. Twee verzoeken die perfect combineerbaar zijn want ze liggen vlakbij elkaar. Op dat wat niet mag geweten zijn staat geen uur, de circusvoorstellingen beginnen om 15u. Toen ik nog een telefoon kreeg van een vriendin dat ze met haar twee kinderen ook richting Baudelo aan het trekken was, was de keuze rap gemaakt.
In het Baudelopark waren we net op tijd voor de eerste voorstelling. Cie Baladeu’x bracht Rires & Rides: een oud vrouwtje enerzijds, een jonge gast anderzijds. De generatiekloof bij aanvang maar langzaam maar zeker ‘groeit’ de kloof dicht en leren ze op elkaar inspelen.
RSS
Ivan: Tijdens de Gentse Feesten kan het jong geweld alvast niet klagen dat ze geen kansen krijgen. Muziekgroepjes doen hun ding bij 
De liefhebbers van het betere gebonk — had ik geen gevoel voor humor, dan alludeerde ik nu op dvd’s achterin uw sokkenlade — zaten alweer eventjes op droog zaad. Bijgevolg is hier mijn recensie van dag 5 van 
