zondag 14 oktober 2007 12u35 |
Muziek, Podium en Cultuur |
jm |
Raphaëlla Smits trad op in de Handelsbeurs met een zeer klassiek gitaarprogramma. Voor de pauze speelde ze op een romantische gitaar, een Mirecourt uit de late jaren 1820. Ze ging van start met enkele capricci van Luigi R. Legnani, bevallige muziek waarin duidelijk echo’s van Paganini te horen zijn. Het stuk van Mauro Giuliani (op. 119) is bijzonder virtuoos. Het is de eerste van een reeks fantasieën gebaseerd op melodieën uit de opera’s van Rossini, die daarom worden aangeduid als de “Rossiniane”. Smits krijgt dan ook alle kansen om haar nagenoeg feilloze techniek te demonstreren. Lees verder…
zondag 14 oktober 2007 7u58 |
Samenleving, Student |
Els Van Eeckhaut |
Zowel op de website van UGent als op deze van het Filmfestival verscheen enkele dagen terug een treurig bericht: professor Frieda Saeys, hoogleraar in Gent binnen de vakgroep communicatiewetenschappen is op jonge leeftijd overleden.
Hoewel professor Saeys zelf de media niet opzocht, was net dat onderwerp datgene waar zij zich binnen haar vakgebied op concentreerde.
Professor Saeys was ‘s lands grootste autoriteit waar het betreft de verbanden tussen gender en media. Hier kunt u de resultaten lezen van een grootscheeps onderzoek over de aanwezigheid van mannen en vrouwen in de media en hun specifieke rollen. Lees verder…
zaterdag 13 oktober 2007 20u46 |
Film |
Bruno Bollaert |
Als het van Kieslowski geleden is dat u nog eens een Poolse film hebt gezien, dan wordt het dringend tijd om iets van recentere datum te proberen. Krzysztof Krauze deelt naast zijn nationaliteit ook zijn voornaam met ‘die andere’ regisseur, maar verder hoeven we die parallel niet te trekken. Krauze brak in 1999 internationaal door met de thriller Dlug (The Debt) en bevestigde vijf jaar later met het biografische Mój Nikifor (My Nikifor). Beide films werden overladen met prijzen (nee, niet alleen op de Oost-Europese festivals), en ook met Plac Zbawiciela (Savior’s Square) gaat het diezelfde richting uit.
Als er van een rode draad in Krauzes films moet worden uit gegaan, dan is het wel de weerslag van economische en financiële omstandigheden op een mensenleven. Dat gegeven was duidelijk aanwezig in The Debt, en komt evenzeer terug in Savior’s Square. De hardwerkende Bartek verkoopt zijn appartement, en nog voor zijn nieuwe thuis is afgewerkt, trekt hij met zijn familie tijdelijk in bij zijn moeder, Teresa. Hij is evenwel het slachtoffer geworden van een zwendel, en voor hij het goed beseft zijn hij en zijn vrouw Beata totaal afhankelijk geworden van het inkomen van zijn moeder. Door de bemoeienissen van Barteks moeder lopen de spanningen tussen beide vrouwen op, tot Bartek het niet meer kan aanhoren en vertrekt.
Lees verder…
zaterdag 13 oktober 2007 19u09 |
Musea en tentoonstellingen |
patricia (tekst), Charles Strijd (beeld) |
Toen we eerder op bezoek waren in het S.M.A.K. had Philippe Van Cauteren, directeur van het museum, het ons al verklapt. Hij keek uit naar de overzichtstentoonstelling van Paul McCarthy en het was dan ook ongetwijfeld met enige trots dat hij de pers al op voorhand liet kennismaken met de tentoonstelling. Charles en ik lieten het filmfestival even voor wat het was en gingen een kijkje nemen.
Schepen van Cultuur Lieven De Caluwé had het over de hoogdagen voor kunst in Gent, want ook bij de buren staat van alles te beleven natuurlijk. Het is echter niet evident om dergelijke grote tentoonstellingen gelijktijdig te presenteren. Hij prees dan ook de samenwerking van het S.M.A.K. met de musea van Arhus en Stockholm. Philippe Van Cauteren haastte zich om op te merken dat de tentoonstelling in Gent wel een coproductie is, maar toch anders dan in Zweden en Denemarken.
Toen de eerste voorbereidende gesprekken en verkennende gesprekken plaatsvonden, bleek de ruimte van het museum niet geschikt om alle kunstwerken te ontvangen. “Als museum heb je dan twee keuzesâ€, aldus de directeur, “of je laat de tentoonstelling varen of je gaat mee in het idee van de kunstenaar.†Het S.MA.K. koos voor het laatste.
Paul McCarthy had zelfs een maquette van het museum gemaakt waar je kon in rondlopen en demonstreerde in 30 seconden hoe één muur er uit kon om zo de kunst tot zijn recht te laten komen. In werkelijkheid duurde het twee dagen. Het is slechts één manier om aan te tonen hoe ver het S.M.A.K. is gegaan. Dit maakt de tentoonstelling anders dan in de twee andere musea. Bovendien telt de tentoonstelling ook 21 extra werken in Gent, waaronder een aantal in absolute première worden tentoongesteld.
Lees verder…
zaterdag 13 oktober 2007 16u19 |
Fotoreportage, People en Lifestyle |
Michel Vuijlsteke |
Als u zoals mij bent, en laten we eerlijk zijn, bent u dat niet allemaal een beetje? — dan hoort u al uw hele leven over cons en beurzen, over signeersessies en meet and greets. Dan wilt u daar eigenlijk al heel uw leven naartoe, maar ziet u het toch niet zitten om er helemaal tot in de VS van A voor te reizen. En bent u een beetje bang dat als u naar een lokale versie gaat, dat het daar toch maar genant kleinschalig en amateuristisch zal zijn.
Welaan dan. Trek morgenochtend naar het ICC in het Citadelpark, en u kan maandag tegen vrienden en collega’s zeggen dat u het ook meegemaakt heeft: een professionele convention, met twee verdiepingen propvol, met acteurs die signeren (denk Freddy in Nightmare on Elm Street, denk Ghostbusters) en tekenaars die tekenen en signeren (denk Mike Deodato, denk Joe Jusko), met meer cosplay dan u een stok naar kunt schudden, met heelder contingenten Star Wars-mensen (zelfs een enkel-Tatooine/Hutt-groep en zelfs mensen die specialiseren in R2-astromech droids), een uitgebreide (computer) games-room met het nieuwste en het beste… enfin, te veel om op te noemen.
Lees verder…
zaterdag 13 oktober 2007 14u16 |
Samenleving |
Maartje De Meulder |
Een doordeweekse namiddag eind september. Met een collega sta ik aan de inkom van studentenrestaurant De Brug in de Sint-Pietersnieuwstraat flyers uit te delen van onze campagne “Vlaamse Gebarentaal leeft!”. Er valt een miezerige regen en studenten komen in de hal schuilen terwijl ze aanschuiven om binnen te raken in het restaurant. Eén van de vragen op de flyers is: “is Vlaamse Gebarentaal uitgevonden?” Mijn collega, die horend is, vangt van een groepje studenten een luide “nee!” op, en de naam “Stokoe” (een Amerikaanse taalkundig onderzoeker). Dat moeten vast studenten Germaanse Talen zijn.
De dag ervoor stond ik met een ander pak flyers aan Gent-Dampoort, waar pendelaars (al dan niet met een ochtendhumeur) getrakteerd werden op een vraag als “kent u Vlaamse Gebarentaligen?” of “is gebarentaal universeel?” Op hetzelfde moment werden ook in Gent-Sint-Pieters flyers uitgedeeld, net zoals trouwens in de stations van Leuven, Hasselt, Antwerpen, Brugge en Brussel. Voor wie geen flyer ontvangen heeft: je kan ze hier zien. Lees verder…
zaterdag 13 oktober 2007 10u35 |
Film |
josie |
Het is druk wanneer we donderdagavond in de StudioSkoop aankomen. Mensen wurmen zich door de aanschuivende massa naar de kassa’s, naar het café en terug naar buiten. Volop chaos dus in die kleine inkomhal. Een bijzonder gevarieerd publiek trouwens, zowel groepjes studenten als dames (en heren) op leeftijd. De man achter de kassa meldt dat alles uitverkocht is om een film na. Dan mogen we eindelijk naar binnen. Achter het kaartjescheurende meisje hangen koptelefoontjes. Ik kijk vragend, maar er wordt geen uitleg gegeven. Misschien voor de andere FilmFestivalfilm die hier vanavond draait? We hadden onraad moeten ruiken toen we meer en meer mensen met zo’n koptelefoon zagen verschijnen, maar omdat er ook veel mensen zonder zaten en we bovendien moe waren bleven we in onze zeteltjes zitten.
De film die we hadden gekozen, Centochiodi, is een Italiaanse film, met blijkbaar enkel Franse ondertitels, dus bevorderlijk voor onze zeer kleine talenknobbel was het in elk geval. Gelukkig is het een film waar heel weinig in wordt gesproken, en die het vooral moet hebben van sfeer en mooie beelden.
Lees verder…
zaterdag 13 oktober 2007 9u15 |
Film |
Bruno Bollaert |
Vandaag krijgt u meteen een weekendflash. We zijn waarschijnlijk net iets te laat om u nog Ekko aan te kunnen raden, maar hopelijk had u al begrepen dat dit een van de betere films van het festival is. Ondanks een aantal cheap tricks (voornamelijk in het begin van de film), weet de regisseur van Princess zich daraan te onttrekken om u een intrigerende en onderhoudende film voor te schotelen. U kan overigens meteen in dezelfde zaal blijven zitten –al zullen de vaak vriendelijke hostesjes van het festival u dat niet toestaan– om daarna naar The Mark of Cain te kijken. Deze film slaagt waar Sand and sorrow helaas faalt: een moeilijke materie interessant genoeg presenteren zodat mensen blijven kijken. Waar Sand and sorrow al te realistisch en dus redelijk droog de materie presenteert, biedt The Mark of Cain een verhaal aan. In wezen gaat het over de situatie in Irak, de Engelse aanwezigheid aldaar, en de folteringen. Er wordt weinig met de vinger gewezen, nog minder belerend of zwaar moraliserend tewerk gegaan, kortom, de toeschouwer behoudt de indruk dat hij voor vol wordt aanzien. Alweer een laatste kans voor dit filmfestival.
Lees verder…
zaterdag 13 oktober 2007 7u28 |
Architectuur, Faits Divers |
Huug (tekst), Tijl Vercaemer (beeld) |
Er komt geen eind aan! Tijl Vercaemer heeft deze keer een foto in mijn mailbox gedropt met alw̩̩r een beest op. Na het schaap Рpardon, leeuw Рvan vorige week, krijgen we vandaag een mannelijk schaap tussen onze kiezen geramd. Alhoewel, net zoals die leeuw denk ik niet dat rammenvlees een erg smakelijk hapje is. Geen idee eigenlijk. Heeft iemand onder jullie Рliefste lezers, al een lapje ram in de pan gelegd? En zo ja, hoe smaakt dat dan?
Het kan allemaal nog veel goorder natuurlijk, deze week zag ik een reportage op de treurbuis over hondenstoofvlees en allerlei lekkere gerechten er met hond gemaakt kan worden. Mmm, Fikkie is nogal taai. Yuk!
Al is het allemaal een kwestie van opvoeding en conditionering waarschijnlijk. Een collega van me eet graag insecten, bijvoorbeeld. Op reis in exotische landen, eet ze met plezier sprinkhanen, een hap vers gerookte wormen of een frietzakje knapperige krekels. Het zit allemaal tussen de oren (tanden).
Maar goed, ik dwaal af. Deze keer hebben we voor u een foto van een een ram op een gevel en het zal zeer waarschijnlijk niet de gevel van een slagerij zijn.
Lees verder…
vrijdag 12 oktober 2007 19u13 |
Film |
Bart |
Dezer dagen is het Filmfestival een beetje overal in Gent. In de Kinepolis natuurlijk, in de Sphinx, in de Studio Skoop, op Gentblogt en in het Sofitel. Maar het duikt ook op daar waar je het niet meteen verwacht: in een donkere oksel van het Begijnhof Ter Hoye in de Lange Violettestraat.
Daar is immers Artcinema OFFoff gevestigd, een vertoningsplatform voor experimentele film dat sinds 2003 nieuw experimenteel filmwerk afwisselt met klassiekers uit het genre. Elke maandagavond wordt in OFFoff zo’n klassieker getoond. Het seizoen 2007-2008 werd enkele weken geleden op gang geschoten met de Le Sang du poète (1930) van de Franse schrijver, tekenaar en filmmaker Jean Cocteau, een surrealistische classic die je beter niet gemist had. Later deze maand worden ook nog filmklassiekers getoond van onder meer Marguerite Duras en Stan van der Beek. Lees verder…
vrijdag 12 oktober 2007 16u30 |
Film, Podium en Cultuur |
So |
Donderdag gezien in de Minard, in het kader van Almost Cinema, een hilarisch stukje kitsch op een filmset. Het decor en de belichting is in handen van de acteurs zelf (de afwezigheid ervan maakt het net) en er wordt voortdurend gespeeld met cut en action momenten. Aantrekken en afstoten, haat en liefde worden op een absurde manier naast elkaar gebracht door ‘overacting’ en met tekstblaadjes die ze zelf vasthouden en voorlezen, al dan niet in de juiste volgorde!
Mainstream begint met een verkrachtingsscène, en het kon iets sterker geweest zijn als de vrouwelijke weerwraak die later volgt als eindpunt mocht beschouwd worden. Toch een dynamisch stuk met heel wat potentie. Jammer dat de niet acterende momenten toch nog te geacteerd waren. Een knappe performance werd neergezet in een perfecte timing!
Leuke elementen: naaldhak met rode zool, rode plastic fles, ondergaande zon, opgerolde vest?
Maar ja, ik kan het niet laten, even de vergelijking maken en wat was er eerst?
Lees verder…
vrijdag 12 oktober 2007 15u12 |
Podium en Cultuur |
Charles Strijd |
Ieder jaar brengt het grootste circus van Vlaanderen, Rose-Marie Malter, zijn gevarieerde programma in Gent.
Deze keer staat het op het vernieuwde Sint Pietersplein vanaf vrijdag 19 oktober tot en met zondag 11 november.
Het programma vermeldt jongleurs, een hondenshow, zwaaiende trapeze, veel clowns, ezels, poezen, kippen en nog veel meer spannende nummers.
Dit jaar is er op enkele avonden zelfs een wervelende travestieshow, met komische nummers, en glitter en glamour, allemaal door de Gentse groep “Les Folles de Gand” met Gentenaars Dille en Miss Michelle.
Maar er is meer! Vlaams “charmezanger” Eddy Wally zal de circuspiste ook enkele malen betreden en voor grote ambiance zorgen.
Circus Malter is opgericht door Jean en Rose-Marie Malter in 1971 en is sinds die tijd een vaste waarde in Belgie en Nederland op circusgebied.
En wij van Gentblogt mogen zelfs 25 duotickets weggeven voor de première van 19 oktober om 20.00 uur.
Dus mail naar ons bekende adres en een onschuldige hand zal de rest doen. En wie weet, zit U straks in het mooiste circus van Vlaanderen, gratis ! De onschuldige hand heeft zijn werk gedaan, de winnaars werden verwittigd.
vrijdag 12 oktober 2007 14u00 |
Bestuur & Politiek, Samenleving |
Steven Noels |
Woensdag kregen de kinderen van juf Ethel (u weet wel, die juf) hoog bezoek over de vloer: Vlaams minister Gelijkekansenbeleid Kathleen van Brempt nam er deel aan een proefles “Nieuwe Gezinsvormen”, een project van de Arteveldehogeschool.
Twee opleidingen binnen die hogeschool, de bachelorsopleidingen Lager Onderwijs en Grafische en Digitale media werkten er samen aan lesmateriaal rond die nieuwe gezinsvormen. Niet ieder kind op school heeft immers de klassieke mama én papa: gezien de maatschappelijke evoluties is er een steeds grotere diversiteit aan verschillende gezinsvormen.
Lees verder…
vrijdag 12 oktober 2007 11u39 |
Film |
Tom |
Klass gaat over twee jongens op een middelbare school die de pesterijen van hun klasgenoten grondig beu zijn en dan maar besluiten wraak te nemen door hun klasgenootjes omver te knallen. Ja, dit lijkt inderdaad het verhaallijn van Elephant en daar lijkt de film ook op. Toch als u uw ogen redelijk dichtknijpt, uw oren bedekt en op regelmatige tijdstippen in slaap valt tijdens de film. Want Klass is toch van een ander niveau, een andere klasse zelfs, als u graag woordspelletjes maakt.
Lees verder…
vrijdag 12 oktober 2007 7u36 |
Film |
patricia |
Een aantal recente Duitstalige films hebben mijn aanvankelijke wantrouwen tegenover de Duitse cinema doen wegvallen. Een overdosis Schwarzwaldklinik, veronderstel ik. Een film die ik zeker niet wou missen is Auf der anderen Seite van Fatih Akin. Misschien zegt de film Gegen die Wand uit 2004 u meer. Auf der anderen Seite gaat ook over Turken in Duitsland maar ook over Duitsers in Turkije. Wie opnieuw een explosieve film verwacht, zal bedrogen uitkomen.
In Bremen ontmoet Nejat, een Duitse Turk van de tweede generatie, Yeter, de vriendin van zijn pa. Wanneer zij overlijdt, gaat hij in Istanboel op zoek naar haar dochter Ayten. Moeder en dochter hebben het contact al jaren geleden verloren en Ayten is met andere dingen bezig dan haar moeder vermoedt. Omgekeerd blijkt dit ook het geval. De politieke activiteiten van Ayten dwingen haar Turkije te verlaten, ze gaat naar Duitsland op zoek naar haar moeder. Toeval wil dat Lotte Ayten ontmoet in Bremen en ze haar halsoverkop achterna reist naar Istanboel wanneer ze wordt uitgewezen. De levens van de hoofdpersonages kruisen elkaar op meerdere malen zonder dat ze zich daar bewust van zijn.
De film duurt twee uur en hoewel het scenario een prijs wegkaapte in Cannes, had de regisseur, wat mij betreft, gerust wat vaker de schaar boven mogen halen. De film is niet slecht, verre van, maar een kwartiertje minder was misschien een goed idee geweest. Ook het nut van de opdeling in hoofdstukken waarvan de titel al het einde verraadt ontgaat me een beetje. Lees verder…
donderdag 11 oktober 2007 21u00 |
Samenleving |
San |
Zondag 14 oktober, dat is Dag van de Buren. Er zijn in verschillende wijken activiteiten gepland, en ook de Gentblogt-redactie doet een poging om Goede Buren te zijn. U leest deze week de verhalen van de redactieleden over hun buurt en hun eigen buren.
Zoals zovele Gentenaren ben ik geen authentiek ‘geval’, wel een inwijkeling in deze stad. Ik ben toegekomen als student, en ik ben blijven plakken. Zeker nadat ik mijn huidige partner, een authentieke Gentenaar, tegen het lijf was gelopen.
Als student begon ik in de Korianderstraat. Ik hield het er na één jaar voor bekeken en ik verhuisde naar de Savaanstraat, waar ik zo goed als mijn hele studententijd uitdeed. Na het studentenleven werd het tijd voor het ‘echte’ leven en settlede ik mij met partner eerst een jaar in de Kunstlaan en daarna nog drie jaar in de Voetweg. Nu, “echte” leven: zowel de Kunstlaan als de Voetweg liggen nog middenin de studentenbuurt dus zó een harde breuk hadden wij nu ook weer niet gemaakt.
Terwijl we in de Voetweg woonden, hebben we op ons gemak een geschikt huis gezocht: ik kan het iedereen aanraden, zonder tijdsdruk op zoek gaan. Uiteindelijk hebben we onze vlag neergeplant in de Waterwijk.
Geografisch gezien valt onze straat nog binnen de grenzen van ‘de binnenstad’ maar wij voelen ons toch heel erg verbonden met de wijk die aan de overzijde van het water begint: Sluizeken-Tolhuis-Ham.
Lees verder…
donderdag 11 oktober 2007 17u09 |
Film |
patricia |
Heeft u ook al over de rode loper gelopen? Of geeft u de voorkeur aan de Sphinx of Studioskoop? Vrijdag is geen avond om thuis te zitten, vinden wij, dus krijgt u van ons weer een aantal tips voor het filmfestival.
De eerste bevindt zich op het snijvlak tussen film en fotografie. U heeft het vast als kind nog geprobeerd, massa’s tekeningen samengeniet en dan bewegen dat het een mini-film wordt. Dit is de techniek die Volker Gerling toepast om zijn indrukken weer te geven. Hij blijkt ook een meesterverteller te zijn. Laatste tickets zegt de site. Het is slechts één van de performances die in de Vooruit geprogrammeerd staan in het kader van Almost cinema.
Gaat u liever voor de fluwelen zitjes van de bioscoop, dan kan u misschien proberen om een ticket voor La puta y la balena te pakken te krijgen. Jawel, u hebt het goed gelezen, de hoer en de walvis. Rare jongens, die Argentijnen. Ook al Argentijns: El desierto negro, een film die collega Bruno wel kon bekoren, heb ik de indruk. Hoe ze een film maken in Argintinië krijgt u te zien in UPA! En om in de sfeer te blijven: La Antena. Nee, u kan gerust er een volledig Argentijnse avond van maken.
In competitie is de film Buddha collapsed out of shame een aanrader. Of het leven zoals het is na het opblazen van de Boeddhabeelden door de Taliban. Ook al in competitie: El bano de papa, over hoe een dorpje probeert profijt te slaan uit de komst van de paus. Deze film is echter volledig uitverkocht. Meer geluk hebt u alvast bij Savior’s square, een Poolse film over huisvestigingsproblemen.
Morgenochtend kan u hier lezen wat ik vond van Vivere en Auf der anderen Seite. Nog meer Duitstalige films staan op het programma. Neem zeker een kijkje op de site. Er zijn nog voor verschillende films tickets beschikbaar.
Filmfestival, nog tot 20 oktober in de verschillende Gentse bioscopen.
donderdag 11 oktober 2007 15u23 |
Bestuur & Politiek, Samenleving |
Els Van Eeckhaut (tekst), Amaury Henderick (beeld) |
Er was wat commotie in de wandelgangen van Gentse gerechtsgebouwen.
Enkele weken terug viel immers het wat verwarrende verdict van Jean Paul de Graaf, Eerste Voorzitter van het Hof van Beroep te Gent: de volgende assisenzaak zou opnieuw plaats vinden in het oude gerechtsgebouw, heden ten dage ook wel ‘de Tempel van Themis‘ genoemd.
Die bewuste volgende assisenzaak bleek toch wel de eerste zaak voor het Hof van Assisen te zijn van ons bloedeigen redactielid Eve die in het echte leven geen pseudoniem maar een echte naam en ook een beroep heeft; dingen die zo gemakkelijk te achterhalen zijn dat we zelfs de moeite niet doen.
Tijd voor een interview, fluisterde iemand op de redactie. En dus bezochten we Eve ten huize Halfweg, waar ze nog steeds met warme kruik en televisiedekentje recupereert van een zware week. Of niet?
Lees verder…
donderdag 11 oktober 2007 12u05 |
Film |
Bruno Bollaert |
“It is a big step to take another human life. It is not to be done lightly. I know of men who have taken life needlessly in other conflicts, I can assure you they live with the Mark of Cain upon them.” (uit de eve-of-battle speech van Kolonel Tim Collins)
Oorlog blijft een –vergeef mij de woordkeuze– dankbaar thema. “You can’t handle the truth“, schreeuwde Jack Nicholson als Col. Nathan R. Jessep in A Few Good Men, wanneer hij wordt gevraagd om uitleg over het moral courage systeem in het leger. Dat citaat, en het bijhorende principe, wordt beschouwd als de kern van het onbegrip tussen de militaire en civiele wereld, en de door militairen als hypocriet bekeken houding van de burgermaatschappij, die het leger wel op oorlogspad stuurt, maar tegelijk die oorlog afkeurt.
Lees verder…
donderdag 11 oktober 2007 10u11 |
Film |
patricia |
This is England. Het is een titel die zowat alles en ook niets zegt. We zijn het jaar 1983, ik was toen vijf. Maar ik herken sommige van de beelden waarmee de film wordt ingezet: Kit en Knightrider, het huwelijk van Charles en Diana (zou het toeval zijn dat ze op dat moment juist zingen “They were wrong”?) maar er zijn ook beelden die ik niet ken, beelden van betogingen, beelden van de Iron Lady Margaret Tatcher en vooral de beelden van de Falkland oorlog. De film zet in als een echte feel good movie, een deuntje waarvan je spontaan gaat mee zitten knikken en glimlachen bij herinneringen. De film is gebaseerd op de jeugdherinneringen van de regisseur Shane Meadows.
Shaun Fields is niet meteen een populaire jongen. Hij wordt gepest op school omwille van zijn kledij, olifantenpijpen waren hip in de zeventiger jaren maar absolute not done in de jaren 80. Wanneer hij de oudere Woody en zijn bende ontmoet, wordt hij langzaam opgenomen in de groep. Om er bij te horen dient hij zich aan te passen aan de dresscode: een Ben Sherman hemd, kortgeschoren kapsel en Doc Martens. De scène in de schoenwinkel deed me echt glimlachen.
Lees verder…
donderdag 11 oktober 2007 8u25 |
Podium en Cultuur |
ilse |
Vorig jaar had collega Michel het al over een heel bijzonder evenement in Gent en ook dit jaar laten we niet na u te berichten over de absurdistische jaarlijkse hoogmis, de benefiet der benefieten…een feestje met een doel zowaar.
Mondo Bizarro –want zo heet het beestje–is ieder jaar fijn om te vertoeven, maar om u te overtuigen geven wij u een lijstje met redenen om langs te komen, ons bezorgd door vriend BA, trouw Gentblogtlezer en één van de ietwat vreemde vogels die Mondo Bizarro organiseren.
Lees verder…
woensdag 10 oktober 2007 20u24 |
Film |
patricia |
Om late beslissers ook nog de kans te geven om een film mee te pikken sluiten we bij de Gentblogtredactie de dag af met een vooruitblik naar morgen, een nieuwe festivaldag.
Opnieuw bijna 30 films op het programma voor deze donderdag 11 oktober. Laat het slechte weer u niet afschrikken, met uw festivalticket reist u gratis met het openbaar vervoer, geen gedoe met het zoeken naar een parkeerplaats of doorweekt op de fiets aankomen.
In de sectie World Cinema schijnt trouwens altijd de zon, of is dat maar schijn. Centochiodi, wordt ook wel aangeduid als One hundred nails maar dat neemt meteen een stuk van de charme weg, nee? Het verhaal start met een vreemde ontdekking in de universiteitsbibliotheek van Bologna. The elephant and the sea is een film uit Maleisië, een vissersdorpje blijft verweesd achter na het verdwijnen van de olifant. Ook voor de It’s not you, it’s me zijn nog tickets beschikbaar. Deze Argentijnse film verhaalt de lotgevallen van een pasgetrouwd koppel die in Miami een nieuw leven willen opbouwen. De Israëlische film Foul gesture toont dan weer dat een simpel geval van verkeersagressie verregaande gevolgen kan hebben. De zoektocht naar extreme ervaringen van een Frans fotograaf in het Midden-Oosten in Un homme perdu hebben ook verregaande gevolgen wanneer hij een man met geheugenverlies ontmoet.
Lees verder…
woensdag 10 oktober 2007 15u33 |
Film |
patricia |
Voor wie vorig jaar het filmfestival frequenteerde, zal de naam Anders Morgenthaler misschien bekend in de oren klinken. Zijn Princess won toen de XploreZoneAward, een prijs uitgereikt door de jongerenjury. Het is een film die ik toen jammer genoeg moest missen. Met Ekko, wat zoveel betekent als echo, dingt anders Morgenthaler mee naar de Prime publieksprijs.
Simon Haslund is een politieman van eind de dertig-begin veertig. Hij is gescheiden van zijn vrouw en is onlangs het hoederecht over zijn zoontje Louie verloren. In plaats van zich bij de feiten neer te leggen, neemt hij zijn zoontje mee naar een leegstaand vakantiehuis in het platteland voor een laatste vakantie samen. Louie mag dan maar zes jaar zijn, hij is een pienter baasje die net als alle kinderen van het ene uiterste in het andere kan vallen. Hij houdt van kattenkwaad en durft al eens op te gaan in zijn eigen wereldje. Als politieagent heeft Simon wel weet van de procedures in dergelijke gevallen van ouderontvoering, maar de geesten uit zijn verleden blijken moeilijker om mee om te gaan. Lees verder…
woensdag 10 oktober 2007 13u22 |
Muziek |
Bruno Bollaert |
Aaarrrgghhh! Hoe lang is het niet geleden dat we het nog eens over jazz hebben gehad? Het seizoen is al lang onderweg, en we hebben al de helft gemist. Wegens migraine (voor, niet tijdens het concert) hebben we het ongetwijfeld heerlijke optreden van Rony Verbiest en Bart Quartier moeten afzeggen, al hebben we ons vast voorgenomen vanaf nu geen noot van het laatste seizoen van Opatuur meer te missen. Dat laatste seizoen werd trouwens ingezet onder de noemer Rust Voor Tuur. Of gaat opa helemaal Pierre Kartner achterna? Snoodaards hebben hem immers een paar baardharen ontfutseld, zo gaat het gerucht, en zijn daar nu kloontjes mee aan het maken. Als het maar geen zangeressen worden (of drummers)!
Maar bon, ondertussen blijven wij genieten van de muziek. Vorige zondag liepen we er Ben Sluijs en Nic Thys tegen het lijf, en dat leverde steengoede muziek, en een aantal humoristische interludia op. Het was tien jaar geleden –van Octurn– dat ze nog eens samen op de planken stonden, maar de goede vibes waren er nog helemaal. Zowel standards als composities van Thys en Sluijs werden op het publiek afgestuurd. Zoals Limited Damage –”dat gaat over mijn opvoeding”, voegde Sluijs er schalks aan toe.
Lees verder…
RSS
